Mamy nadzieję, że wesprzecie wydarzenie swoją obecnością!

The post Polska Gala Boksu w Bolton! appeared first on Pozytywni.co.uk.

Jesteś tak wyjątkowym człowiekiem, że właściwie nie wiem, od czego zacząć. Może więc tradycyjnie – od początku. Kim jesteś i jak znalazłeś się w Wielkiej Brytanii?

Kim jestem? Zwyklym, szarym czlowieczkiem, nie mam w sobie żadnych ukrytych talentów, nie mam żadnego wyuczonego zawodu niestety, ale caly czas próbuję, wiec może kiedyś się uda ;))). Do UK przyjechalem z rodzicami 8 lat temu, nadal tu jestem i nie zamierzam wracać do Polski.

A jak trafiłeś do klubu Bolton Champions i na co wtedy liczyłeś? Co sobie myślałeś, przekraczając próg klubu bokserskiego?

Do klubu bokserskiego trafilem dzięki mojej mamie, która chcąc pomóc mi znaleźć przyjaciól albo klub, do którego mógłbym uczęszczać, umieścila post na faceeboku z pytaniem: „Czy ktoś zna jakiś klub, gdzie mógłby uczęszczać niepełnosprawny młody czlowiek?” Po tym apelu odezwał się Adam i zaoferowal swoją pomoc. Kiedy dowiedziałem się, że jadę do klubu bokserskiego, nie byłem specjalnie zadowolony, bo jakoś mnie to nie kręciło, jednakże po krótkim czasie okazało się, że to wspaniały sport.

Postawiłeś sobie bardzo trudny cel – stanąć na własnych nogach. Niełatwo to osiągnąć. Mimo wszystko, walczysz i dajesz radę.

Mój cel jeszcze nie został osiągnięty. To trudna, cieżka i żmudna praca, ale naprawdę przynosi efekty. Chcę stanąć na własnych nogach i być jak najbardziej samodzielnym – to moje jedyne i najwazniejsze marzenie w tej chwili. Później, kiedy już to osiągnę chciałbym znaleźć pracę i w miarę możliwości życ jak inni ludzie.

Kto jest dla Ciebie największym wsparciem. Kto kazał Ci wstawać, kiedy Ty wolałeś już usiąść?

Moim największym autorytetem jest Adam – mój trener i najlepszy przyjaciel, który od roku pomaga mi stanąć na własnych nogach, pomimo tego, że nie jest rehabilitantem. Cały czas szuka odpowiednich ćwiczeń, ktore moglyby byc pomocne. To super czlowiek i kumpel, ale żeby się nie popsul po przeczytaniu tego artykułu, to dodam że czasem potrafi zajść za skórę ;)) On nie zna słów: nie da rady tego zrobić. Adam jest twardym i upartym facetem, a ja biorę z niego przyklad i nie poddaje się. Zresztą nie bardzo mogę, bo prawie codziennie dzwoni żeby sprawdzić, czy zrobiłem trening w domu, więc nie ma że boli, chcesz czy nie chcesz – ma być zrobione ;))).

Często się mówi, że Polak Polakowi wilkiem, że Polacy zamiast wspierać się w trudnych momentach, tylko się krytkują i zamiast pomagać – szkodzą. Co sądzisz o takiej teorii? Tobie największe wsparcie dają przecież rodacy.

” Polak Polakowi wilkiem” – nie odnosiłbym tego powiedzenia tylko do Polaków. Tak jest prawdobopodnie w każdej innej narodowości. Mnie osobiscie nie spotkalo nic złego ze strony Polaków, wręcz przeciwnie – poznalem tu w UK mnóstwo wspaniałych ludzi – głównie Polaków. Są to znajomi moich rodziców, jak i moi znajomi z klubu i nie tylko. Co więcej, mnóstwo zupełnie obcych dla mnie ludzi, pisze, udzielając rad i wskazówek albo mówiac coś, co bardzo motywuje. To wszystko jest dla mnie bardzo ważne i naprawde dodaje mi skrzydeł. Za to wsparcie chciałbym wszystkim bardzo gorąco podziękować.

Jak wyobrażasz sobie przyszłość w Wielkiej Brytanii?

Myślę, że Anglia to kraj wielkich możliwosci, więc kiedy już osiągnę swój cel albo jakąś jego część, będę szukal pracy i mam nadzieję, że będzie dobrze.

W takim razie życzymy Ci siły, determinacji i konsekwencji. Niech spełnią się Twoje piękne marzenia – już są w zasięgu ręki

Pozytywni

Przyłącz się do akcji „Pomóżmy Damianowi wstać” na fb:

https://www.facebook.com/pages/Pom%C3%B3%C5%BCmy-Damianowi-wsta%C4%87/875145732550175?ref=ts&fref=ts

The post „Będę chodził” – rozmowa z Damianem Leśniakiem appeared first on Pozytywni.co.uk.

Skąd w Tobie zamiłowanie do tego męskiego sportu? Jak zaczęła się Twoja wielka przygoda z kickboxingiem?

Moja pasja sportów walki zaczęła się już w wieku dziecięcym, kiedy to razem z tatą i bratem

siadaliśmy przed telewizorem lub radiem słuchając lub oglądając walki bokserskie. To plus wchodzące na rynek filmy karate: Bruce Lee, Van Damme oraz wojownicy Shaolin – wzbudzały u mnie pierwsze dreszczyki uwielbienia oraz pierwsze próby ruchów walki.

Jako dziecko spróbowałam większości sportów, od gimnastyki po wszelkie sporty grupowe… ale dopiero w wieku 12 lat, gdy tato zaprowadził mnie na salę treningową na zajęcia Taekwondo, wiedziałam że to jest sport, który przygarnie mnie na lata.

Bardzo szybko oko trenera spoczęło na mnie, jako ze oprócz fascynacji i pasji okazało się, że mam w tym kierunku duży talent. Szybko przeszłam egzaminowe sesje dochodząc do czarnego paska i już w wieku 16 lat miałam pierwsze zawody w dyscyplinie walki za sobą. Sam Kickboxing zaczęłam dopiero po przyjeździe na wyspę Jersey, gdzie juz po wielu latach treningów Taekwondo i walkach na macie, obudził się głód malej zmiany i walki w ringu. Szybko okazało się, że ten rodzaj sportu dużo bardziej pasuje do mojego stylu walki.

Dlaczego Wielka Brytania? (W Polsce nie było kogo bić? (tak na marginesie, podsunęłabym Ci kilku delikwentów;-)) Co sprawiło, że postanowiłaś opuścić ojczyznę i przenieść się do UK?

Życie w Anglii okazało się ciut prostsze dla mnie, po ukończeniu studiów w Polsce i nie znalezieniu pracy marzeń, wyruszyłam na 3-miesieczna wyprawę do wakacyjnej pracy na angielską wyspę – Jersey. Jersey to wysepka położona koło Francji, wielkość jej to tylko 5 mil na 9 mil, ale za to posiada zapierające dech w piersi widoki, gdzie tylko się spojrzy. Klimat jest dużo cieplejszy niż pozostałe tereny Wielkiej Brytanii, a specyficzna kultura i poczucie niekończących się wakacji tylko zachęciło mnie do przedłużenia pobytu… na już ponad 10 lat. Dość szybko nauczyłam się języka i przepracowując drogę pracowniczą od pubów, restauracji, na lotnisko a stamtąd już do biura, gdzie obecnie pracuję jako główna księgowa. Jersey okazało się  bardzo „sportową” wyspą, echo sukcesów międzynarodowych szybko się roznosi, przykuwając uwagę mediów i ludzi wkoło, a to ma wpływ na pozycję i popularność mnie samej jako zawodniczki i sportowca, jak również na popularność klubu sportowego, gdzie jestem trenerką. Spełniam sportowe marzenia – jeśli chodzi o sport w Anglii.  W Polsce też wiele osiągnęłam – odbyłam setki walk na macie, kiedy jeszcze  reprezentowałam barwy narodowe Polski. Już jako nastolatka dostałam się do Polskiej Kadry Narodowej w Taekwondo, więc walczyliśmy na narodowej, europejskiej i światowej arenie, podróżowałam po świecie, zdobywając tytuły i doświadczenie. Po przeprowadzeniu się na Jersey zdałam sobie sprawę z tego, że Taekwondo nie było tu aż tak rozwinięte, więc pomiędzy treningami tej sztuki walki zaczęłam również trenować Kickboxing i Thaiboxing. Wtedy to po raz pierwszy poznałam smak ringu.. i walka w tym stylu dużo bardziej zaczęła mnie fascynować. Walka jest szybsza i mocniejsza, a to bardziej pasuje mojemu stylowi

Kto miał największy wpływ na Twoje życie?

Największy wpływ mieli na moje życie rodzice i brat, to w obu przypadkach – życiu osobistym i sportowym. Pochodzę z rodziny, gdzie sport i życie sportowe jest częścią powszedniości,

moja mama za młodu uprawiała lekkoatletykę , tato grał w piłkę nożną i bardzo fascynował się boksem, a brat kilka lat przede mną zaczął trenować Taekwondo. Odkąd pamiętam, to każdą wolną chwilę spędzaliśmy w ruchu, rodzice zachęcali nas do spróbowania każdej dyscypliny sportu, wspierali nas i organizowali nam bardzo aktywny wolny czas.

Jak wspominasz swoje początki tutaj, na obcej ziemi? Co było dla Ciebie najtrudniejsze?

Początki w Anglii…hmm… nie kojarzą mi się z żadną trudnością… Przyjechałam na Jersey głodna przygody i wakacyjnej pracy i zabawy. Nauka języka, jak żyje się tutaj, przychodzi bardzo szybko, wyspa obfita jest w piękne miejsca, multum klubów sportowych, ciekawych ludzi i bardzo zrelaksowanego stylu życia. Ja wciąż nazywam to miejsce „nierealnym światem” – wyspa ma swoją specyfikę, reguły i żyje swoim tempem. Najtrudniejsze było tylko czasem przełknięcie z pokorą, że muszę zacząć wszystko od początku, powoli wspinać się w górę,  zdobywając coraz lepszą pracę i umieszczając swoje imię w sportowej rubryce jako Jersey Athlete..

Osiągnęłaś wielki, sportowy sukces. Myślisz o sobie jak o kobiecie sukcesu, i to międzynarodowego?

Muszę przyznać, że zdobycie mistrzostwa świata po 20 latach treningów, jest dla mnie ukoronowaniem wszystkich wysiłków i ciężkiej pracy. Myślę o sobie jako kobiecie sukcesu jak najbardziej, ponieważ sukces ten poparty był ciężką pracą i dążeniem do niego kroczek po kroczku każdego dnia.

Największy sukces jaki osiągnęłam, to indywidualne Mistrzostwo Świata w największej kickboxerskiej federacji – WAKO w full contakcie w – 52kg oraz Mistrzostwo Świata w IKF również full contact.

Na Światowym Podium w WAKO stanęłam jako pierwsza kobieta – „Brytyjka” (jako że posiadam podwójne teraz juz obywatelstwo,) która osiągnęła ten tytuł.

Jak zostaje sie Mistrzem Świata?

Wkładając 100% wysiłku w każdy trening, przygotowując się fizycznie i psychicznie, zachowując sportową, zdrową dietę, trenując 2 lub 3 razy dziennie – każdego dnia, posiadając grupę zafascynowanych, inspirujących i umiejących pchnąć na skraj moich sportowych granic trenerów wkoło siebie, będąc przygotowaną na podróże międzynarodowe, weekendowe, tylko po to, by spędzić je na sali gimnastycznej, wylewając tam tony potu i chłonąc sportową wiedzę Proces przygotowawczy to trening i sprawdziany na zawodach, to utrzymywanie wagi, i ciągłe osiąganie małych celów. Sportowy świat nie śpi, każdy zawodnik trenuje, wiec ciągle trzeba robić ten mały kroczek do przodu zmieniając i ubogacając trening, by na ringu być zawsze krok dalej niż przeciwnicy.

Co pomaga w osiągnięciu takiego sportowego sukcesu?

Rodzina, która wspiera mnie na każdym kroku, grupa wyrozumiałych przyjaciół i jeszcze bardziej wyrozumiały pracodawca i szefostwo w pracy, jako że sukces wymaga podróżowania i czasu na przygotowania, a to niekiedy zazębia się czasem ze standardowymi godzinami pracy. Oprócz tego niewątpliwie sponsoring, by móc podróżować na zawody i uczęszczać na szkolenia i wszystkie treningi. I jeszcze wyrozumiale kluby sportowe – jako że ja nie trenuję tylko w jednym klubie, nie reprezentuję tylko jednej szkoły. Trenuję taekwondo, kickboxing, boxing, thaiboxing i mma, każdego dnia inne zajęcia, szkoląc inne części walki pod skrzydłami różnych trenerów.

Jak zdefiniowałabyś sukces? Czym jest dla Ciebie?

Sukces jest ukoronowaniem ciężkiej pracy i najpiękniejszym uczuciem po tygodniach treningów i przygotowań. Sukces jest tym momentem, kiedy ma się uczucie dotykania nieosiągalnych gwiazdek, uczucia że w danej chwili niebo i świat nie ma granic… to uczucie szczęścia i spełnienia…

aczkolwiek nie trwa długo. Bardzo szybko trzeba umieć zejść na ziemię i zacząć znów stąpać po bardzo materialnym i realnym świecie. Sukces jest momentem, więc trzeba jak najwięcej radości zgarnąć w tej danej chwili.

Czym jest dla mnie? – właśnie taką odskocznią od realności. Świat pędzi do przodu każdego dnia, porywając tysiące ludzi w tę pogoń. Sukces pozwala zatrzymać mi ten czas na chwilkę i rozkoszować sie uczuciem zdobycia Mistrzostwa. Poza tym jest bezcenną iskierką marketingową, która ma swój mały wpływ na tę realną cząstkę świata.

Co jest Twoim największym życiowym osiągnięciem?

Wspomniane mistrzostwa świata bez wątpienia. Następne rankingowe osiągnięcia to semi-pro Europejskie Mistrzostwo ISKA w full kontakcie, jak również Europejskie Mistrzostwo ICO w wadze poniżej 48kg oraz Narodowe Mistrzostwo Wielkiej Brytanii, którego corocznie bronię w pełni sukcesu od 2011 roku. Mam również kilka mniejszych tytułów, walcząc w Taekwondo, a także międzynarodowe tytuły kickboxingowe z Otwartych Europejskich Mistrzostw. W kadrze angielskiej w WAKO Kickboxing Team jestem od 2011 roku, poszerzając zakres sportowych startów o K1, Low Kick i walki w klatce.

Z kim jest najtrudniej walczyć? I czy Polacy i Polki wyróżniają się na macie czymś szczególnym?

W każdym narodzie są dobrzy zawodnicy, Rosjanie mają największą liczbę zawodników i walcząc z nimi nigdy nie można liczyć na łatwą walkę. Na zawodach typu Mistrzostwa Europy czy Świata nigdy nie ma łatwych walk, każdy naród wybiera swojego zawodnika w danej wadze (tylko jedna osoba reprezentuje jedna wagę) poprzez selekcję trwającą przez cały rok, w Anglii trzeba wygrać Mistrzostwo Brytyjskie, uczęszczać na wszystkie zjazdy i treningi kadry narodowej i być testowanym – wygrywając międzynarodowe – pucharowe zawody.

Jak radzisz sobie z problemami?

Problemy są w każdym momencie naszego życia, mniejsze i większe. Ja jestem bardzo pozytywną osobą i każdy problem jest dla mnie małym wyzwaniem, w którym zawsze znajdę tę dobrą stronę,

a jak coś bardzo zalega mi w głowie i martwi – trening pomaga uciec przed takimi myślami.

A przede wszystkim mam cudownych i mądrych rodziców, którzy zawsze służą mi dobrą radą.

Co robisz, poza sportem? Jak wygląda Twój zwykły dzień?

Prywatnie jestem kobietą, która uwielbia być w ciągłym ruchu, nie lubię sofy czy siedzenia przed telewizorem. Trenuję, pracuję full time jako księgowa, studiuję, prowadzę klub sportowy, mam psiaka, uwielbiam czytać i spędzać czas z przyjaciółmi i rodziną…ot, normalne życie chyba – tylko obcięte godzinowo ciut przez sportowe potrzeby duszy i ciała. Poza walką w wolnych chwilach uwielbiam biegać w terenie  – to taka mała odskocznia od świata, coś tylko dla mnie, mój czas na refleksje i oderwanie się – taka inna forma „gorącej kąpieli przy świecach”. Dwugodzinna przebieżka oczyszcza mi glowe Zwykły dzień zaczyna sie o 6 rano, to czas na mój pierwszy trening, potem praca, po pracy zazwyczaj prowadzę zajęcia Taekwondo lub trenuję sama w jednym z klubów sportowych, czasem wieczorem są to 2 treningi, potem domek i czas spędzany z moim partnerem, znajomymi lub nauką.

Jak oceniasz Polaków w Wielkiej Brytanii?

Nie ma dla mnie wielkiej różnicy pomiędzy Polakami mieszkającymi w Polsce lub w UK. Moje grono znajomych to bardziej międzynarodowa mieszanka cudownych ludzi, zarówno w Polsce jak i w Anglii.

Poleciłabyś Polakom przyjazd do Wielkiej Brytanii i życie tutaj czy raczej odradzałabyś takie rozwiązanie?

Mieszkam tutaj już 10 lat i zapuściłam korzenie bardzo mocno, aczkolwiek mieszkam na Jersey – angielskiej wyspie, która posiada swój bardzo indywidualny nastrój i styl życia, różni się troszkę od życia w Anglii. Jako mieszkanka Jersey poleciłabym to miejsce każdemu, kto szuka trochę nierealnego, specyficznego, zrelaksowanego i ciut dziwacznego stylu życia na malej odizolowanej wysepce.

Jakie są Twoje plany na najbliższe dni, miesiące, lata?

Plany na najbliższe dni  to przygotowanie do świąt, pomiędzy praca i treningami. Uwielbiam magię świąt  i troszkę zawsze brakuje mi polskiego mrozu, śniegu tutaj, ale uwielbiam angielski świąteczny nastrój.

Plany na najbliższe miesiące  – to ponoworoczny początek sezonu, także wznowienie przygotowań sportowych na sezon 2015.

Plany na lata? – hmmm… Kariera sportowa kiedyś się skończy.

Co potem?

Za kilka lat, będę już pewnie mniej startować, aczkolwiek kickboxing ma dywizje „weteranów” więc któż to wie? Na pewno będę trenerką w ciut większym wydaniu niż teraz jestem. Obecnie prowadzę swój Taekwondo club na Jersey – dla dzieci i dla dorosłych, jak juz nie będę potrzebowała tylu godzin na swoje treningi, na pewno będę chciała się skupić na szkoleniu studentów w obu dyscyplinach – Taekwono i Kickboxingu. Plan i pomysł na akademię sztuk walki mam razem z moim partnerem, który jest trenerem Brazylijskiego Ju-jItsu i MMA fighterem. Mój plan uwzględnia również bycie Mamą

Gdzie w Wielkiej Brytanii możemy Cię spotkać, zobaczyć jak walczysz i podesłać Ci kilku chłopców do pobicia?

W Wielkiej Brytanii – moim domowym klubem jest Jersey, ale raz lub dwa razy w miesiącu jestem w Anglii, podróżując i trenując w Coventry, Darby lub startując na zawodach w różnych częściach kraju.

Raz na jakiś czas trenuję także w Irlandii pod okiem irlandzkich trenerów.

Chłopaków do treningów i pobicia zawsze deficyt wiec jak najbardziej poproszę o namiary

The post Polska mistrzyni w angielskich barwach   appeared first on Pozytywni.co.uk.

Rozmawiamy z nim o klubie, boksie, miłości do sportu i o tym, co zyskał wyjeżdżając z Polski.

[divide]

Skąd się, człowieku, tu wziąłeś?

Fot. Bolton Champions

Jestem tutaj, czyli w Wielkiej Brytanii, już od 10 lat. Wtedy, w 2004 roku przyjechałem tu z rodzicami z założeniem,że nie wrócimy już do kraju. Szukaliśmy swojego miejsca. Po raz pierwszy do Anglii przyleciałem z rodzicami w 2002 roku, po roku wróciliśmy do kraju. Tam jednak nie układało się tak, jakbyśmy sobie tego życzyli i dlatego wróciliśmy tutaj. Wtedy osiedliliśmy się w Bolton i tak już zostało. Zmian, póki co, nie planuję. Tutaj osiedliła się moja najbliższa rodzina, mam tutaj wielu znajomych oraz dobrą pracę – to tutaj spełniłem jedno ze swoich największych marzeń.

Dlaczego boks?

Już w dzieciństwie byłem bardzo żywiołowy. Żeby wykorzystać mój potencjał energii, ojciec zabrał mnie na stadion miejscowego klubu Błękitni Tarnów. Zaczynałem od gry w piłkę nożną. Nie wystarczało mi to.  Kiedyś zauważyłem, że przy klubie otwarto sekcję boksu. Pomyślałem, że to coś dla mnie. Postanowiłem spróbować swoich sił i tak oto pod okiem wspaniałych trenerów: Marcina Lechowicza, Janusza Czubana i Aleksandra Maciejewskiego stawiałem swoje pierwsze kroki bokserskie. Po kilku treningach doskonale już wiedziałem, że to to, w czym doskonale się odnajduję.

Fot. Bolton Champions

Czy Anglicy boksują inaczej niż Polacy? Kto lepszy?

Nie chcę oceniać, kto lepiej boksuje. Jedno jest pewne – angielski styl boksowania znacznie odbiega od polskiego. Miałem okazję się o tym przekonać, próbując swoich sił w angielskim klubie „Amir Khan gym”. W Anglii dużą wagę przykłada się do przygotowania fizycznego, do tzw. twardego boksowania do przodu, natomiast polska szkoła opiera się w dużej mierze na aspektach technicznych.

[clear]

Co jest dla Ciebie miarą sukcesu?

Miarą sukcesu większości zawodników, którzy trenują w moim klubie jest zdobycie medalu olimpijskiego. Zdobycie go wymaga gigantycznego nakładu pracy, ćwiczeń i treningów. Nie każdy ten medal zdobędzie.  Podkreślam jednak zawsze, że niejednokrotnie życiowe zmiany, z jakimi musimy się zmagać, aby stać się lepszym człowiekiem potrafią być jak ten medal.

 Jakie plany na przyszłość?

Moim celem jest rozwój klubu. Wspólnie z trenerem Robertem Wrońskim dążymy do tego, aby jak najwięcej młodzieży, ale nie tylko, trafiało do naszego klubu i rozpoczynało treningi. Nadal chcemy propagować ten sport i zarażać pasją kolejne pokolenia.  Chcę, abyśmy osiągali coraz lepsze wyniki na arenie międzynarodowej.  Za nami już wiele sukcesów, ale mam nadzieję, że jeszcze więcej przed nami.

Fot. Justyna Zacharenko Photography

Co byś poradził tym, którzy stoją na rozdrożu i nie wiedzą co ze sobą począć?
Człowiek, który stoi na rozdrożu i nie wie co ma ze sobą zrobić, przede wszystkim musi odnaleźć życiowy cel, znaleźć coś co lubi robić i w czym się spełnia. Sport, jak się okazuje, w wielu przypadkach bywa dla wielu takim celem. Ucieczką od problemów często są używki: alkohol czy narkotyki. Zawsze tłumaczę moim sportowcom, że nie tędy droga. Moją używką, odskocznią od problemów i uzależnieniem jest sport. Każdy z nas w swoim życiu przeżył zapewne coś, co doprowadziło go na rozdroże. Wszystkim poszukującym pasji i spełnienia, proponuję wizytę w naszym klubie. Atmosfera, jaka u nas panuje sprawi, że choć na czas treningu zapomni o problemach codziennego życia. Sport uruchomi optymizm i można będzie inaczej spojrzeć na wszelkie rozterki.

 [clear]

Dzisiaj boks, a co za 10, 15, 20 lat?

Nadal boks – tyle, że na większą skalę.  Przez nasz klub przewija się wielu młodych ludzi. Mam nadzieję, że kiedyś będziemy mogli poszczycić się zawodnikami, którzy osiągną wielki sukces. Wraz z Robertem jesteśmy młodymi trenerami z naprawdę dużym potencjałem. Jesteśmy bardzo zaangażowani i zrobimy wszystko, aby odnosić kolejne sukcesy. Jestem przekonany, że to tylko kwestia czasu.

[clear]

Jak działa klub?

Fot. Justyna Zacharenko Photography

Przedział wiekowy członków naszego klubu to 6 – 100. Najchętniej jednak trenują nasi najmłodsi adepci. Cieszy mnie fakt, że tak wielu rodziców przyprowadza swoje pociechy na nasze treningi, które prowadzimy w formie zabawy. W dzisiejszych czasach rodzice włączają dziecku telewizor czy komputer, byle tylko dziecko było spokojne. Nasze treningi dają coś więcej. Zwiększają koordynację ruchową naszych maluchów, poprawiają wydolność i odporność i co ważne – budują wolę walki, której potrzebuje każdy do pokonywania napotykanych problemów. Klub cały czas się rozwija. Mam nadzieję, że do końca roku uda nam się zarejestrować kilku zawodników, startujących już pod naszym szyldem. Gdyby nie pomoc naszego prezesa – Mariana Straszewskiego i jego ogromnego zaangażowania w rozwój klubu, napotkalibyśmy wiele problemów na swojej drodze. Kontakty oraz współpraca, jaką nawiązał prezes jako wieloletni działacz oraz międzynarodowy sędzia bokserski otwierają nam drogę do współpracy z innymi klubami. Jestem też bardzo wdzięczny Kamilowi Dzbukowi, Oktavii Wójcik, Ireneuszowi Wójcikowi, którzy odpowiadają za sprawy organizacyjne. Oczywiście podziękowania dla wszystkich klubowiczów, bo dzięki nim istniejemy oraz Rafałowi z Hurtowni Aga Food Manchester, który sukcesywnie nas wspiera finansowo. xannonce

Powodzenia życzą Pozytywni

J.

Odwiedź Facebookowy profil Bolton Champions klikając TUTAJ

The post „Boks to mój sposób na problemy” appeared first on Pozytywni.co.uk.