W pewnym momencie  życia zdałam sobie sprawę, że właściwy moment by żyć i realizować swoje marzenia jest właśnie teraz. Teraz jest Twoim czasem na realizację marzeń. Zauważyłam ile szans i okazji przynosi  każdy dzień. Pokochałam każda chwile, tą dobrą i tą złą.  Z porażek nauczyłam się czerpać lekcje i nigdy się nie poddawać. Moja siła, która mnie napędza to ogromna wiara w samą siebie, w świat i przede wszystkim marzenia. Bardzo pomogły mi w tym wszystkim podróże. Zwiedziłam wiele miejsc, poznałam parę kultur i zaobserwowałam, że niektórzy, w zasadzie większość ludzi żyje tak, jakby nigdy nie mieli umrzeć, a gdy już umierają to zdają sobie sprawę że tak naprawdę nie żyli. Jechałam kiedyś stopem przez Walię , zapytałam 80 letniego mężczyznę czy żałuje czegoś w swoim życiu, odpowiedział mi że żałuje, że żył tylko by przeżyć, nie żył marzeniami, przejmował się opiniami innych osób, w zasadzie nigdy nie poczuł że żyje. Ta rozmowa nauczyła mnie wiele i powiedziałam wtedy do samej siebie, że chce żyć świadomie, by na koniec tego życia nie odkryć, że nie żyłam.

Jak zaczęła się Twoja droga z dziennikarstwem i filmem?

Studiowałam na Uniwersytecie w Walii film oraz teatr, wtedy rozpoczęła się moja przygoda z filmem. Robienie filmu to proces bardzo magiczny, wymagający wiele cierpliwości. Żyjemy w takim wieku, gdzie media mają ogromny wpływ. Telewizja, filmy zmieniają nasze poglądy i pokazują świat. Moją pasją jest świat, poprzez robienie filmów dokumentalnych chce ludziom ten świat pokazać.

Opowiedz proszę o Twoich dotychczasowych sukcesach?

Uważam, że nie mam jeszcze żadnych sukcesów zawodowych, nagrody które zdobyłam w Stanach Zjednoczonych poza odrobina satysfakcji nie traktuje jako sukcesu.

Sukcesem dla mnie jest to, że jestem szczęśliwa z osobą którą widzę w lustrze i to jakimi cudownymi ludźmi jestem otoczona, rodziną i przyjaciółmi.

Dlaczego właśnie film dokumentalny na temat slumsów w BRAZYLII?

Byłam na ostatnim roku studiów licencjackich w Walii i byłam bardzo głodna życia. Stwierdziłam, że jeżeli nie pojadę teraz, to nie pojadę tam nigdy. Wiele osób uważa, że za bardzo ryzykuję w życiu, że jeżdżę w miejsca, w których mogę zginąć. Po tym, jak odwiedziłam parę zakątków w Ameryce, Azji czy Afryce, stwierdzam, że nie ma niebezpiecznych miejsc na świecie. O slumsach w Brazylii czytałam wiele. Z jednej strony miało być bardzo biednie, domy zbudowane ze śmieci, ludzie umierający z głodu i błagający o jedzenie. Z drugiej – każdy miał mieć dostęp do telewizji, a ludzie w 100 proc. szczęśliwi z tego, co mają. I chciałam sprawdzić, jak to jest naprawdę.

Czy odwiedzając zakątki świata, gdzie nie docierają turyści nie boisz się o swoje życie?

Szczerze, nie boję się. Ze stoickim spokojem podchodzę do decyzji, które podejmuje. W Brazylii , na favelach odwiedziłam miejsce, gdzie była mafia. Większość miała tam karabiny, pistolety, rozmawiałam z nimi i  wiedziałam, że nic mi nie zrobią. Wierzę, że każdy z nas wytwarza energię. Energia którą ja wytwarzam  pozwala panować nad emocjami, strachem, tej kontroli nauczyłam się  pracując z osobami z Azji.

Opowiedz proszę więcej na temat swojej książki , o czym ona będzie?

To opowieść o tym jak młodość, pasja zero zobowiązań, chęć przygody, dzikość i przede wszystkim wolność, kierowało grupą 22 latków przy podjęciu decyzji o kręceniu filmu dokumentalnego w miejscu, które uważane jest za jedno z najbardziej niebezpiecznych na świecie – brazylijskich faveli, gdzie toczy się wojna. Proste pytania o marzenia, które nigdy nie były zadane…O czym marzą ludzie, którzy nie mają praktycznie nic? To książka o ryzyku, odwadze, szaleństwie, strachu, miłości i samotności. To połączenie reportażu z brazylijskich slumsów z motywacją i zachęta do tego by żyć.

Skąd wziął się pomysł na książkę?

Pisałam dla samej siebie i opisywałam to co widziałam w Brazylii. Po powrocie z wyprawy,  połączyłam notatki w całość i powstało jakieś 100 stron tekstu. Nigdy nie pomyślałabym, że  wydam książkę.

Stwierdziłam, że warto spróbować swoich sił i wysłać do wydawnictwa. Nie wiedziałam nawet jak zabrać się do wydania książki i jak ten proces przebiega. Dostałam odpowiedź od wydawnictwa na którym mi zależało, że są zainteresowani pełnym sfinansowaniem wydania książki. I od tego się zaczęło.

Czy wydanie książki jest trudne? Jakie przeszkody musiałaś pokonać, żeby zrealizować Twój pomysł?

Filmy, pracę czy teraz też książkę “Poszukiwacz Marzeń” traktuje jak swoje dzieci. Żyje dla nich i myślę o nich każdego dnia. Są powodem dla których wstaje i poświęcam im bardzo dużo uwagi. Wychowanie dziecka do najłatwiejszych nie należy i tak też było z tą książką.

Pokonać musiałam przede wszystkim brak wiedzy na temat jak wydać książkę. Przeczytałam parę książek o tym jak pisać by dzieło się sprzedało  i skontaktowałam się z ludźmi, którym się to udało.  Musiałam też przedstawić wydawnictwu swój pomysł na książkę i wybrać najważniejsze fragmenty i dlaczego to właśnie w tą książkę mają zainwestować. Było to dla mnie trudne.

Kiedy i gdzie ma się ukazać Twoja książka?

Premiera książki ma odbyć się na przełomie marca/kwietnia w Polsce. Co do Wielkiej Brytanii i anglojęzycznych krajów to nie ma sprecyzowanego terminu. Będzie dostępna również angielska wersja książki.

Czy będzie ją można kupić w Wielkiej Brytanii?

Tak, książka będzie dostępna w Wielkiej Brytanii.

Jakie są Twoje plany na najbliższą przyszłość?

Obecnie studiuje magistra na Uniwersytecie Artystycznym w Londynie, zaczęłam też pracę w brytyjskiej telewizji Channel 4.  Chce poświęcić się nauce i rozwojowi osobistemu. Pamiętam, że mając jakieś 12 lat, mój Tata powiedział mi, że edukacja jest kluczem do szczęścia i sukcesu. Pojęcia nie miałam o co mu wtedy chodzi. Z perspektywy czasu widzę że miał rację. Edukacja i wiedza to klucz do wielu drzwi.

Jestem szczęściarą że mam taki łatwy dostęp do edukacji i chce skończyć studia magisterskie z wyróżnieniem .

Jakie są Twoje plany na przyszłość bardziej odległą?

Będąc na 2 roku studiów w Stanach Zjednoczonych zaczęłam pracę nad scenariuszem. Po 2 latach odważyłam się pokazać fragment scenariusza pewnemu Instytutowi  i dostałam pozytywną odpowiedź, zainteresowanie współpracą . To historia o zwycięstwie.

Im dłużej piszę i myślę o głównej bohaterce, tym ścierają się moje sny z rzeczywistością.  Zatracam się w dziele i pracuje nad nim każdego dnia. To mój plan na bardziej odległa przyszłość.

Jaka jest Twoja recepta na sukces?

Pokochaj samego siebie i świat się do Ciebie uśmiechnie

Jaka jest Twoja rada/przesłanie dla Pozytywnych Polaków w Wielkiej Brytanii?

Wszystkich Polaków których poznałam w Wielkiej Brytanii łączy, determinacja, otwartość na świat oraz wytrwałość w dążeniu do celu. To ludzie, którzy ciężko pracują, którzy musieli odnaleźć się i jednocześnie pozostać sobą w zupełnie innym miejscu, często z dala od rodziny.

Jestem dumna z  Polaków w Wielkiej Brytanii. Jako rodacy powinniśmy wzajemnie się wspierać i pomagać.

W poniższych linkach można zobaczyć filmy Karoliny:

Link do zwiastun filmu z Brazylii :

https://www.youtube.com/watch?v=OBnVOQO-810

Link do filmu motywacyjnego, by żyć z pasja:

https://www.youtube.com/watch?v=36LJIIgvvHQ

Dziękuję za wywiad i życzę wytrwałości w spełnianiu marzeń.

Pozdrawiam, Agnieszka Gruszczyńska.

The post Recepta na sukces „Pokochaj samego siebie i świat się do Ciebie uśmiechnie”, czyli o podróżach i spełnianiu marzeń Karoliny Kozioł. appeared first on Pozytywni.co.uk.

Nie!!! Czekajcie. To nie tej wersji powinny uczyć się polskie dzieci! Wersja prawidłowa poniżej!

• Kto Ty jesteś?

– Polak Wielki!

• Jaki cel Twój?

–  Sukces wszelki!

• Gdzie Ty mieszkasz?

– Między swemi!

• W jakim kraju?

– Gdzieś na Ziemii!

• Czym Twa ziemia?

– Glebą Żyzną!

• Czym zdobyta?

– Myślą bystrą!

• Czy ją kochasz?

– Kocham szczerze!

• A w co wierzysz?

– W siebie wierzę!!!

The post „Kto Ty jesteś? Polak Wielki!!!” To tej wersji powinny uczyć się polskie dzieci!!!! appeared first on Pozytywni.co.uk.

Tylko pamiętaj – To od Ciebie zależy co zrobisz z tą umiejętnością.

Posłuchaj pewnej historii…

Pewien stary doświadczony profesor, miał spotkać się z grupą studentów, którym miał zrobić wykład na temat skutecznego planowania czasu. Studentami była grupa 12 właścicieli największych koncernów w państwie. Wykład ten, był jednym z serii pięciu modułów, zaplanowanych na całe szkolenie, zatem profesor miał do dyspozycji tylko jeden moduł i zaledwie godzinę na prezentację. Każdy bowiem moduł miała prowadzić inna osoba.

Ponieważ profesor ten cieszył się ogromnym zaufaniem w środowisku, jego studenci byli gotowi bardzo dokładnie zanotować, wszystko co tylko profesor miał powiedzieć. Profesor ten stojąc przed tak elitarną grupą słuchaczy, dłuższą chwilę przyglądał się każdemu z osobna, po czym powiedział:

– zamiast wykładu, pozwólcie, że coś wam pokażę…

Zapadła cisza. Stary profesor wyjął spod biurka, które go oddzielało od studentów, wielki dzban o pojemności 4 litrów i ostrożnie postawił go przed sobą. Następnie wyjął kilkanaście kamieni, które również położył na biurku i powoli zaczął wkładać kamienie, wielkości piłki tenisowej do tego dzbana. Gdy dzban był już wypełniony po brzegi i niemożliwe było dorzucenie choćby jeszcze jednego kamienia, podniósł wzrok na swoich słuchaczy i zapytał:

– Czy dzban jest już pełen? – Wszyscy odpowiedzieli: Tak

Poczekał jeszcze kilka sekund i dodał:

– Czy na pewno dzban jest już pełen?

Następnie pochylił się ponownie i wyjął spod biurka kolejne naczynie, tym razem wypełnione żwirem. Delikatnie wysypał żwir na kamienie i potrząsnął lekko dzbanem. Żwir zajął miejsce miedzy kamieniami… aż do samego dna dzbana. Stary profesor znów podniósł wzrok na audytorium i ponownie zapytał:

– Czy dzban jest pełen?

Tym razem inteligentni studenci zaczynali powoli rozumieć, a jeden z nich odpowiedział:

– Prawdopodobnie nie

– Dobrze – odpowiedział stary profesor

Pochylił się jeszcze raz i wyjął spod biurka naczynie z piaskiem. Z uwagą wsypał piasek do dzbana. Piasek zajął wolną przestrzeń miedzy kamieniami i żwirem. Jeszcze raz zapytał:

– Czy dzban jest pełen?

Tym razem, bez zająknięcia, świetni studenci odpowiedzieli jednym chórem:

– Nie!

– Dobrze – odpowiedzial stary profesor

I tak, jak się spodziewali, wziął butelkę wody, która stała na biurku i wypełnił dzban aż po brzegi. Stary profesor podniósł wzrok na grupę studentów i zapytał:

– Jaką wielką prawdę pokazuje nam to doświadczenie?

Niegłupi, najbardziej odważny z szefów, biorąc pod uwagę przedmiot kursu, odpowiedział:

– To doświadczenie pokazuje, że nawet jeśli nasz kalendarz jest całkiem zapełniony, to jeśli naprawdę chcemy, możemy dorzucić więcej zadań, więcej rzeczy do zrobienia.

– Nie – odpowiedział stary profesor – To nie o to chodziło… Wielka prawda, która przedstawia to doświadczenie jest następująca:

– Jeśli nie włożymy kamieni, jako pierwszych do dzbana, później nie będzie to możliwe!!!

Zapanowało głębokie milczenie. Każdy uświadomił sobie oczywistość tego stwierdzenia. Stary profesor zapytał następnie:

– Co stanowi kamienie w waszym życiu? Wasze zdrowie? Wasza rodzina? Przyjaciele? Zrealizowanie marzeń? Robienie tego, co jest waszą pasją? Uczenie się? Odpoczywanie? Dać sobie czas…? Albo jeszcze coś innego? Należy zapamiętać, że najważniejsze jest włożyć swoje KAMIENIE jako pierwsze do życia. W przeciwnym wypadku ryzykujemy przegrać… własne życie.

– Jeśli damy pierwszeństwo drobiazgom (żwir, piasek), wypełnimy życie drobiazgami i nie będziemy mieć wystarczająco dużo cennego czasu, by poświecić go na ważne elementy życia. Zatem nie zapomnijcie zadać sobie pytania:

– Co stanowi kamienie w moim życiu???? Następnie, włóżcie je na początku do waszego dzbana (życia)….

Przyjacielskim gestem dłoni, stary profesor pozdrowił audytorium i powoli opuścił salę …

Jako mój pierwszy post na stronie pozytywni.co.uk – „Pozytywni w UK – Myśl Jak stać się lepszym” , zdecydowałem się na przytoczenie tej historii. Być może część z Was ją zna, ponieważ pojawia się ona czasami w książkach motywacyjnych. Polecam osobiście tą metodę, jako podstawowe narzędzie przy planowaniu swojego życia i planowaniu codziennych zadań.

A przemyśleniami na ten temat podziel się w komentarzu poniżej. Jestem ciekawy Twojej opinii.

Irek Wróbel

www.ebiznes.co.uk

The post Szok! Zrozumienie tego zmieni twoje życie! appeared first on Pozytywni.co.uk.

Mimo że, mieszkam tutaj ponad siedem lat, jeszcze zdarza mi się zadawać sobie podobne pytania. Życie w obcym kraju, nie należy do najłatwiejszych, lecz w niczym nie pomaga wieczne rozmyślanie o przeszłości i skupianie się na negatywnych aspektach emigracji. Oddaj się własnemu szczęściu i stwórz w swojej głowie wizualizację nowego siebie, pełnego radości i samozadowolenia.

Rozejrzyj się dookoła i uświadom sobie, ile już osiągnąłeś i czego się nauczyłeś. Wielu z nas mieszkając na Wyspach nawet nie jest świadomym jak się zmieniło (pozytywnie). Nowa rzeczywistość, to nie lada trudne wyzwanie, a większość poradziła sobie z nią na A plus. Wielu zaczynało od kompletnego zera, a dziś spełnia się zawodowo i realizuje swoje pasje. Codziennie słyszymy o Polakach sukcesu życia codziennego, jak i o tych, którzy osiągnęli sukces naprawdę wielkiego formatu. Wielu z nas prowadzi własne firmy, zatrudnia pracowników i odnosi sukcesy nie tylko w Wielkiej Brytanii, ale na całym świecie. W każdym z nas drzemie siła i potencjał, tylko trzeba to w sobie odnaleźć i wydobyć na zewnątrz!

Mieszkając w innym kraju, posiadamy możliwość ciągłego rozwoju. Dzięki, znajomości drugiego języka nasz mózg funkcjonuje efektywniej. Cały czas ćwiczymy pamięć krótko- i długoterminową. Nasz umysł staje się elastyczny. petitsecret.ch. Rozwijamy swoją kreatywność, zdolność kojarzenia oraz rozwiązywania problemów.   Obce słowa wpływają na nasze procesy myślowe, dialogi wewnętrzne, obrazy tworzone w naszych głowach. Im większy zasób słownictwa, tym jesteśmy bogatsi, bardziej kreatywni, posiadamy lepszą wyobraźnie. Zwiększa się nasz poziom tolerancji, nabywamy dystansu do siebie i popełnianych błędów. Na początku nauka drugiego języka może się wydawać trudna i irytująca, ale z czasem dzięki gimnastyce umysłu zdobywamy większe możliwości świadomej komunikacji. Otrzymujemy szanse poznania mentalności i kultury rodzimych użytkowników języka. Z czasem nasza pewność siebie wzrasta, jesteśmy mniej nieśmiali a bardziej otwarci i spragnieni nowych relacji. Coraz bardziej zaczynamy rozumieć inną kulturę i zasady w niej panujące. Nieznane zaczyna stawać się nasze. Zaczynamy czuć się jak we własnym domu.

Wielu ludzi nawet nie zdaje sobie z tego sprawy. Myślą: I czego ja się tu nauczyłem? Co osiągnąłem? A już sama znajomość drugiego języka wyróżnia nas z tłumu Polaków pozostałych w kraju. Uświadom to sobie, a zrobisz ogromny krok w stronę kreowania siebie i samorealizacji.  

P.S. Jeżeli nadal czujesz się niekomfortowo z językiem angielskim odsyłam do wcześniejszego wpisu POZYTYWNYCH i do video-nagrania Mateusza Grzesiaka pt. Jak uczyć się języków obcych?  To naprawdę działa!

Barbara Larysz

The post Z cyklu: Szukając POZYTYWNYCH stron – dwujęzyczność appeared first on Pozytywni.co.uk.

[gap height=”10″]Pozytywni!

[gap height=”20″]

The post NLP – co to takiego? appeared first on Pozytywni.co.uk.