Co prawda – nie były to wakacje/rejsy dające jakiekolwiek formalne kwalifikacje, jednak zaraziłem się tą pasją – która drzemała we mnie przez lata.

Marzenie posiadania własnego jachtu tkwiło we mnie (uśpione) od tamtego czasu. Dlatego – po ponad 10 latach spędzonych w Wielkiej Brytanii, w bliskiej odległości od morza i codziennych widokach łodzi na horyzoncie – kiedy zobaczyłem post znajomego na FB, w którym to informował, że właśnie za niewielkie pieniądze zakupił swój pierwszy jacht zaoferowałem swoją pomoc przy niezbędnych pracach i partycypacje w kosztach utrzymania jachtu w zamian za możliwość korzystania z niego – na co z entuzjazmem przystał.

Streszczając jednak historię – krótko po tym – wszedłem w posiadanie własnej łodzi o wdzięcznej nazwie ‘Glen-Coe’ (Hunter Horizon 23).

I tutaj tak naprawdę ta historia się zaczyna – chciałem Wam bowiem powiedzieć z czym wiąże się posiadanie jachtu, co warto wiedzieć, jakie są opcje jego przechowywania, jakie potrzebujecie kwalifikacje itd. 

Zacznijmy od kwalifikacji właśnie – bo jest to temat dość ciekawy. 

Otóż w Wielkiej Brytanii, żeby żeglować po morzu – formalnych kwalifikacji nie potrzeba w ogóle (do 12 Mil Morskich). Nam Polakom – wydaje się to dziwne, bo chyba każdy z nas ma świadomość, że żeglarstwo morskie to nie taka łatwa sprawa – a w Polsce jeżeli coś łatwe nie jest, to żeby to wykonywać potrzebny jest jakiś papier. Jednak – punkt widzenia Wyspiarzy jest dość logiczny i poniekąd słuszny. Twierdzą oni bowiem (co wynika z zasłyszanych przeze mnie opinii – więc w żadnym razie nie jest to wyjaśnienie formalne), że formalne kwalifikacje (które w większości krajów europejskich można zdobyć w przeciągu tygodnia) nie dają wystarczającej wiedzy, a tym bardziej doświadczenia – za to dają ich posiadaczowi pozorną pewność siebie, która na morzu bywa zgubna. Dlatego ich zdaniem, lepiej jeżeli żeglarz zdobywa doświadczenie nigdy nie będąc pewnym swoich umiejętności (zarazem podchodząc do własnych możliwości z dystansem), niż bez odpowiedniego dystansu do siebie – miałby być pewien, że wie co robi tylko dlatego, że jest posiadaczem certyfikatu oprawionego w ramkę.

(*Nie dotyczy to jednak żeglowania po wodach śródlądowych – na których to kwalifikacje są wymagane – jednak mnie to nie dotyczy, więc do tego wrócimy w kolejnych częściach)

Nie zmienia to jednak faktu, że kwalifikacje żeglarskie warto zdobywać. Choćby dlatego, że mają one ogromny wpływ na cenę ubezpieczenia łodzi której jesteście/będziecie właścicielem.

Ubezpieczenie – no właśnie! Jeżeli chodzi o ubezpieczenie łodzi – to również nie jest ono obowiązkowe. Ale (no właśnie… Zawsze jest jakieś ale!) – nie jest ono wymagane kiedy jesteśmy na morzu, jednak większość z przystani nie pozwoli nam zacumować łodzi jeżeli ubezpieczenia nie posiadamy (co jest dość logiczne – na morzu jeżeli coś uszkodzimy – to najprawdopodobniej własną łódź lub siebie – a wtedy sami musimy wziąć za to odpowiedzialność finansową; w marinie – manewrując nieodpowiednio własną łodzią – możemy uszkodzić inną, która może być warta grube miliony!) Dlatego warto mieć ubezpieczenie!

Ale jak to jest z tymi marinami?! Ano właśnie – gdzie ta nasza łódka miałaby ewentualnie pomieszkiwać. I tutaj zaczynają się prawdziwe wydatki – bowiem miejsce w przystani jachtowej może nas kosztować od £100 miesięcznie wzwyż (co prawda zdarzają się tańsze – ale sporadycznie i z ograniczoną liczbą miejsc). Cena zazwyczaj uzależniona jest od długości łodzi i liczona jest za każdy metr łodzi na miesiąc lub rok. Na ten przykład – postój mojej łodzi w marinie (przystani) kosztuje £280 za metr na rok (tj. £3360 na rok).

Tańszą opcją są mooring’i oferowane zazwyczaj przez kluby żeglarskie (różnią się one od kei w marinie tym, że łodzie są cumowane do boi zakotwiczonych na dnie mooring’u lub na nabrzeżu – praktycznie mówiąc – łódź jest na wodzie i, żeby się do niej dostać potrzebujemy małej łódki lub pontonu – no… można też wpław!). Przechowywanie łodzi na mooring’u to koszt (podaję jedynie orientacyjne  koszty z północno-wschodniej części Anglii) w granicach £400 rocznie (trzeba jednak wziąć pod uwagę fakt, że żeby korzystać z mooring’u należącego do yacht clubu – trzeba być jego członkiem – a dołączenie do klubu niekoniecznie jest proste, ponieważ Wasze członkostwo często musi być poparte Waszym potencjalnym pozytywnym wypływem na rozwój klubu i jest rozpatrywane przez zarząd klubu; tzn. Klub musi stwierdzić, że jesteście odpowiednią osobą do dołączenia do niego).

W klubie do którego należę łodzie są wodowane w okresie świąt wielkanocnych i wyciągane i do kolejnych świąt wielkanocnych przechowywane na brzegu we wrześniu/październiku (co jest niewątpliwą zaletą – bo okres od października do kwietnia można wykorzystać na niezbędne naprawy i konserwację łodzi).

Jeżeli myślicie o niedużej łodzi – możecie ją przechowywać na przyczepie, lub tzw. Suchym doku – pod własnym domem. Jest to rzecz jasna opcja bardzo tania; jednak trzeba wtedy wziąć pod uwagę koszty wodowania łodzi ( jeżeli nie da się jej zwodować bezpośrednio z łodzi). U nas każdorazowy koszt wodowania i wyciągania łodzi z wody przy pomocy dźwigu to £80. 

A jak to jest z tymi naprawami i konserwacją?

A to temat rzeka i do tego nawiążę w kolejnych częściach dotyczących żeglarstwa w Wielkiej Brytanii…

Zachęcam też osoby już żeglujące w Wilkiej Brytanii do kontaktu: thomas@frontczak.co.uk

The post Żeglarstwo i własny jacht w Wielkiej Brytanii… appeared first on Pozytywni.co.uk.

Chwilę potem rozkoszowaliśmy się kojącym szumem wodospadów. Słynne Ingleton Waterfalls. Osiem kilometrów wędrówki wcale nas nie zmęczyło Wędrowaliśmy przez  dębowy las, wśród oszałamiających widoków i szumu wartko płynącej wody.
Wyprawę dodatkowo umilały rozległe pejzaże Yorkshire Dales.  To był idealny pomysł na to, by zapomnieć o całym świecie
i tylko chłonąć piękno natury, które jest na wyciągnięcie ręki. A Wy, odkryliście jakieś ciekawe miejsca w tym roku?

Barbara Larysz

The post Szlakiem Ingleton Waterfalls i White Scar Cave :) appeared first on Pozytywni.co.uk.

Pozytywna Grupa Polaków z Manchesteru i okolic zaprasza na naukę nurkowania w sezonie 2016, oraz na kurs PADI.

Wszyscy zainteresowani mogą dołączyć do wydarzenia, oraz skontaktować się z organizatorami bezpośrednio, klikając TUTAJ 

The post Chcesz nauczyć się nurkować? Dołącz do Pozytywnej grupy Polaków z Manchesteru! appeared first on Pozytywni.co.uk.

Teoretycznie nie powinno mieć żadnego znaczenia

Teoretycznie wszyscy ludzie są podobni, może powinni być równi
w końcu nasze mózgi, wątroby, żołądki czy serca – aż tak mocno się od siebie
nie różnią – powiedziałoby wielu …

Niestety nawet niewielka różnica w zaprogramowanym mózgu
„czyni olbrzymią różnicę” jeśli chodzi o skutki …. w sposobie bycia
w nawykach myślowych, przekonaniach i w jakości indywidualnego życia.
Podobnie jest w genetyce :
Z Szympansem mamy prawie 99% wspólnych genów, z gorylem 98%,
z orangutanem 97%. Czyli w statystyce genetycznej nie powinno nas
nic wielkiego różnić od szympansów i goryli ….

Teoretycznie ludzie żyjący współcześnie nie różnią się też między sobą
o więcej niż 0.1%. Na poziomie molekularnym jednak pomiędzy płciami
widoczne są pewne odstępstwa. Kobiety i mężczyźni różnią się 78. genami,
występującymi na męskim chromosomie Y.

Człowiek i Szympans posiadają dokładnie 98,7 % wspólnych genów.
Oznacza to, że różnice pomiędzy kobietą i mężczyzną są mniej więcej takie same
jak pomiędzy człowiekiem a szympansem.

Jeśli zatem nie genetyka i nie kod DNA, nie predyspozycje to co takiego powoduje,
że jesteśmy tak znacząco inni od innych nacji, potrafiących się organizować,
współpracować, mających do siebie wzajemne zaufanie i życzliwość ?

Myślę, że ciągłość wyjątkowo złych procesów i wyjątkowo patologiczne nawyki
zbiorowe – podtrzymywane nieświadomie i bezwładnie.
Ciągnie za nami jak Behariowalno- Psychologiczny Smog – który zatruwa każde
nowe pokolenie …

Procesy te sprowadzają się do trzech Grup :

Skopane i Spieprzone Dzieciństwo – z powodu fatalnych wzorców i nawyków wychowawczych. A mieć spieprzone dzieciństwo – to mieć spieprzone życie …
Jeśli mamy jakieś głębokie kompleksy czy ułomności – to głównie dlatego, że zamiast dowartościowania i wsparcia – dostawaliśmy „słowiańską” szkołę życia, czyli głównie dostawaliśmy w łeb, względnie w dupę i poddawaliśmy się ciągłej ocenie i krytyce – potem nawykowo oceniając i krytykując innych na każdym kroku.

Badziewiasta i Patologiczna Edukacja – która promuje indywidualne metody przetrwania zamiast użytecznych w życiu rzeczy – a głównie brak komunikacji, pracy zespołowej oraz umiejętności budowania relacji – czyli w edukacji polskiej brakuje podstawowych składników skuteczności w życiu późniejszym.
Mam często wrażenie, że zadaniem polskich szkół jest wyłącznie przygotowywanie do niewolniczego życia albo korporacjuszy albo biurokratów
w państwowej administracji, którzy będą żyć zapieprzając w znienawidzonej pracy cały rok – a żyć tylko na przepustce czyli 2 tygodnie w czasie wakacji.

Fatalna Komunikacja nastawiona na jednostkę i jej potrzeby a nie na współpracę
nie na pracę zespołową czy budowanie pozytywnych relacji między sobą …

Dodatkowo przebywając w określonym otoczeniu, czyli w monolicie wypaczeń
i patologii wychowawczo- edukacyjno- komunikacyjnych utrwalamy z wiekiem
wszystkie fatalne wzorce, skazujące nas nie tylko na dość podłe i ponure życie,
ale przede wszystkim na brak skuteczności i na marazm życia codziennego w chamstwie, w niezrozumieniu oraz w programowanej przez media i polityków
nienawiści ….

Jest jednak pewna nadzieja.
Obserwacje Polaków przebywających poza granicami kraju, szczególnie w środowisku
obcokrajowców , pokazują – bardzo sprawną i szybką umiejętność dostosowania
i uczenia się Polaków.
Gorzej, jeśli z Polski trafiają w to samo grono rodaków …

Konkluzja :

Dzieciństwa własnego nie naprawimy ….
Na edukację od podstaw – za późno …
Możemy jednak całkowicie zmienić sposób komunikowania się, budowania relacji.
Możemy poznać najskuteczniejsze techniki wywierania wpływu z wsparciem
technik pracy zespołowej i dzięki temu nauczyć się budowania nowej społeczności
pełnej życzliwości i zaufania ….

I to jest sens Klubu Qplus ….
w którym udostępniam wszystkie moje autorskie metody, które wiele osób
doprowadziło do najwyższej skuteczności w biznesie czy w polityce.

Zapraszam … Wszystkich, którzy chcą wiele w swoim życiu zmienić,
zaczynając od siebie.

Timoore
( Piotr Tymochowicz )

NAJBLIŻSZE SPOTKANIA Z PIOTREM TYMOCHOWICZEM ODBĘDĄ SIĘ:

5.03.16 (SOBOTA) o godzinie 18.00 oraz 6.03.16 (NIEDZIELA) o godzinie 13.00 w

International Community of Sunderland (ICOS)

Arrow Business Centre
14 Foyle Street
Sunderland
Tyne and Wear
SR1 1LE

The post Czy Polak może być Pozytywny ? appeared first on Pozytywni.co.uk.

Przez pierwszych kilka lat rozstanie z krajem jest zacierane nowym miejscem, dostatnim życiem, częstymi wyjazdami nad morze śródziemne.

Starzy znajomi są zastąpieni nowymi, więc jakoś to idzie.

Niestety, w pewnym momencie może, przyjść czas, w którym pojawi się wrażenie monotonii, rutyny, tęsknoty do niedzielnych obiadów z rodziną i chęci powrotu do kraju.

Podejrzewam, że większość emigrantów zarobkowych chciałaby wrócić do Polski, aczkolwiek nie powrócą do Polski z kilku podstawowych powodów.

Dzisiaj przedstawię cztery powody, przez które Polacy nie wrócą z exodusu do ojczyzny.

Powód 1.

Ogromna część naszych rodaków w Europie zarabia minimalną kwotę miesięczną np. £1.000 miesięcznie.

Fakt, faktem to nie jest dużo, ale takie są realia, £1.000 miesięcznie wystarcza na podstawową godną egzystencję.

Już £1.000 miesięcznie skłania Polaków do wyjazdu z Polski.

ALE JEST TUTAJ JEDEN MAŁY HACZYK.

Jeżeli zarobisz £1.000, to rząd nie zabierze ci z tego prawie nic. Gdyby rząd obciążył twoje £1.000 wysokim podatkiem, to żyłoby się za nie jak za 1.500 zł, czyli w ubóstwie.

Pamiętajmy. Minimalna w większości krajów jest prawie wolna od podatku i ZUS-u. Gdyby rząd zabrał ci z £1.000 – 1.200 złotych na ZUS i 19% podatku to postałoby ci tylko £648 miesięcznie – za £648 nie da się żyć.

W Polsce nie da się żyć, ponieważ — jeżeli zarobisz 2.500 zł miesięcznie, to rząd zabiera z tego połowę — dlatego w Polsce ludzie żyją w ubóstwie za 1.400 zł.

Powód 2. Jedną z największych grup zawodowych mieszkających i pracujących za granicą są fachowcy budowlani oraz kierowcy tirów.

Budowlańcy i kierowcy zazwyczaj zarabiają bardzo dobre pieniądze. W związku z ponadprzeciętnymi zarobkami są samo zatrudnieni w celu płacenia mniejszego podatku lub posiadają firmy (limited company) w celu jeszcze wydajniejszego płacenia podatków.

W Polsce prowadzenie działalności jest bardzo skomplikowane a podatki dużo wyższe. „Wisienką” na torcie jest fakt, że bardzo dużo firm w Polsce, po prostu, nie płaci swoim kontrahentom, w Polsce system sądowniczy jest „zły” więc mało kto chce dochodzić swoich praw.

Powód 3.

Nastawienie do obywatela. Smutne, ale prawdziwe. W urzędach jesteśmy dla siebie nie mili, a służby porządkowe źle traktują człowieka.

Po kilkunastu latach spędzonych w krajach, w których traktuje się człowieka jak dobrego klienta, a nie jak „pasożyta” ciężko powrócić do kraju, w którym urzędnik myśli, że jest panem i władcą a ja tylko skruszonym niewolnikiem.

Ciężko wrócić do kraju, w którym policja wlepia mandaty za przejście na czerwonym świetle o 3 w nocy, gdy ulica jest totalnie pusta.

Ciężko wrócić do kraju w którym „kanary autobusowe” wyglądają i zachowują się jak komunistyczni szpiedzy.

Powód 4.

Zawód lekarza jest dla mnie chyba najważniejszym zawodem świata.

Zawsze jak widzie znajomego lekarza kłaniam mu się nisko, oddając mu wręcz honory.

Z drugiej strony co prawda to prawda. Na widok Polskich szpitali aż mnie wzdryga. Raz podczas pobytu na wakacjach trafiłem do Polskiego szpitala, przeraziłem się.

Miałem przyjemność leżeć w Brytyjskim szpitalu, więc mam porównanie. To prawda, w szpitalach starej Unii lekarze i pielęgniarki też ciężko pracują i chwała im za to, ale ciężkiej pracy po nich nie widać.

MOIM MARZENIEM JEST WRÓCIĆ DO KRAJU, W KTÓRYM BĘDZIE SILNY I SPRAWIEDLIWY, SPRAWNIE DZIAŁAJĄCY SYSTEM PODATKOWY.

MOIM MARZENIEM JEST WRÓCIĆ DO KRAJU, W KTÓRYM POLICJANT NIE MUSI WLEPIAĆ MANDATU O 3 W NOCY ZA PRZEJŚCIE PO PUSTEJ JEZDNI NA CZERWONYM ŚWIETLE.

Źródło: www.echoplanety.pl

The post 4 powody, przez które Polacy nie chcą wrócić do Polski appeared first on Pozytywni.co.uk.

Rodzice bardzo wspierali dziewczynkę. Dla nich również była to trudna sytuacja, ponieważ nie byli pewni czy wychowanie dwujęzyczne nie przyniesie więcej szkód niż korzyści.
Wiele łez przepłakała dziewczynka z powodu „rozbicia duszy” pomiędzy jednym i drugim językiem. Sama nie wiedziała czy lubi tą swoją odmienność. Kiedy nie potrafiła jasno wyrazić myśli, bardzo się denerwowała, wracała do domu z naburmuszoną miną. Jednak kiedy nauczyciele chwalili ją, że w przyszłości będzie bogatym tłumaczem, jej oczy błyszczały dumą.
Lata mijały, a świadomość dziewczynki była coraz większa. Poznała wiele dwujęzycznych osób. Zrozumiała, że nie jest sama, a umiejętność władania więcej niż jednym językiem jest darem, błogosławieństwem, nie zaś przekleństwem. Custom .NET Development Services

[gap height=”30″]

Wiele osób uważa, że dzieci nie powinny się uczyć więcej niż jednego języka. Uważają, że jeśli dziecko „miesza” gramatykę słownictwo itd. oznacza to, że jest niezdolne do nauki więcej niż jednego języka. Jest to jednak nieprawda. „Mieszanie” języków jest naturalnym procesem poznawczym i nie ma w tym nic złego.
Dajmy swoim dzieciom szansę, aby ich wyobraźnia mogła być jeszcze bardziej wybujała. Dzięki dwujęzyczności starzejemy się wolniej!

Margot

The post MówięCzytamPiszę: Bajka o dwujęzyczności! appeared first on Pozytywni.co.uk.

[gap height=”10″]
Związana jest ona ściśle z turystyką stadionową, w której grupka przyjaciół odwiedza sportowe areny dokumentując swoją podróż, a wsztstko na rzecz wyjątkowych dzieciaków , które bardzo potrzebują naszej pomocy. Podczas każdej wyprawy zbieramy pamiątki z autografami zawodników Klubów sportowych , które następnie wystawiamy na licytację a caly zysk przeznaczamy na naszych podopiecznych.

Rok temu w Listopadzie odbyła się I kampania w której objechaliśmy całą Europę dookoła robiąc 8500 km ,odwiedzając 19 Klubów i 9 krajów . Obecna trwa i odwiedzamy Kluby Anglii i Szkocji. Zapraszam do śledzenia FP na Facebooku, gdzie na bieżąco relacjonujemy wszystkie nasze działania.

https://www.facebook.com/drogapozyciecom

The post Droga po Życie – Miłość do Piłki, Pasja do Podróży i Chęć niesienia Pomocy!!! appeared first on Pozytywni.co.uk.

The post Polska uczelnia – Wyższa Szkoła Społeczno-Gospodarcza, po raz pierwszy rozpoczyna działalność na terenie Wielkiej Brytanii! appeared first on Pozytywni.co.uk.

O opinie zapytaliśmy Księcia Jana Żylińskiego, kandydata na burmistrza Londynu, reprezentującego Polaków.

Zapraszamy do wysłuchania wywiadu telefonicznego, który przeprowadziła Marlena Maria Weber.

Źródło: Polnews.co.uk

https://youtu.be/hYcwWy83Cw4

The post Strajkować, czy nie strajkować!? Rozmowa z Janem Żylińskim appeared first on Pozytywni.co.uk.

„Polak Polakowi Wilkiem” – słyszeliście? A może sami tak mówiliście? Niewątpliwie to powiedzenie jest jednym z najpopularniejszych powiedzeń wśród brytyjskiej Polonii. Czy ma ono jednak wciąż zastosowanie?

Poniekąd tak. Polacy – w znakomitej większości – są indywidualistami. Często nie na rękę nam jest praca zespołowa. Niespecjalnie lubimy wykonywać polecenia, a już napewno nie te polecenia, które brzmią jak rozkazy. Lubimy się sprzeczać i dyskutować. A najłatwiej idzie to nam w naszym ojczystym języku! Czy to jednak znaczy, że jesteśmy dla siebie wrogami i, że przy każdej okazji będziemy sobie podkładać nogi? Moim zdaniem nie. Napewno nie!

Przecież w otoczeniu każdego z nas znajdzie się jedna lub więcej osób, które są nam cholernie bliskie i są z Polski właśnie! To ludzie, którzy zawsze nam pomogą i, którzy potrafią zrozumieć to, czego żaden Brytyjczyk pojąć nie jest w stanie (i nie o kwestie językowe mi chodzi). Każdy, kto realnie spojrzy na swoje otoczenie się z tym zgodzi.  Dlaczego zatem wciąż twierdzimy, że wspólnie nie możemy nic zrobić?

Może po prostu część z nas pomimo polskiego dowodu osobistego, paszportu, posługiwania się polskim językiem i posiadania polskiej rodziny nie pogodziła się jeszcze z faktem, że JESTEŚMY Z POLSKI! Przy czym „godzenie się z faktem” jest tuataj nie na miejscu, bo z tego, że jesteśmy z Polski – powinniśmy być dumni!

Bo skąd np. nasza awanturniczość? Z Polski właśnie! Stąd, że Polacy są cholernie kreatywną nacją. Tam gdzie Anglik widzi dwa rozwiązania – Polak widzi piętnaście! A skoro jest ich piętnaście, to jest się nad czym zastanawiać i wybór nie jest prosty. Za to właściwy wybór może znacznie nam ułatwić życie! Nam i Anglikowi! Anglik tego nie rozumie, bo dla niego wciąż są tylko dwa rozwiązania. I spróbuj mu wytłumaczyć, że jest w błędzie. Niełatwe. I frustrujące. Czyli – może się to skończyć na awanturze! Awanturze, która w gruncie rzeczy ma na celu uświadomienie Anglikowi, że rozwiązań większości problemów Polak z natury widzi znacznie więcej niż Anglik. Jednak stereotyp Polaka awanturnika – idzie w świat. Bo Anglik jest niereformowalny – rozwiązania są dwa i koniec.

Co zatem jeżeli Polak ma do wyboru współpracę z Anglikiem lub współpracę z Polakiem? No, wybór wydaje się dość prosty – Anglik jest mniej konfliktowy – więc z nim pracuje się fajniej; Jednak nie jest to wybór najlepszy – bo z Anglikiem nie rozwiąże się tylu problemów ile możnaby było rozwiązać we współpracy z Polakiem. Część z nas łudzi się, że separowanie się od innych Polaków jest wyborem właściwym.

Przykładów na to, że nasze ‘wady’ wynikają w gruncie rzeczy z naszych zalet można znaleźć dość sporo. Ale po co je wymieniać? Wszyscy jesteśmy na tyle bystrzy, że potrafimy je znaleźć sami w codziennych sytuacjach.

Może zatem najwyższa pora zrozumieć, że Polacy są razem w stanie zdziałać bardzo wiele? Chociażby z uwagi na ww. Kreatywność. Może warto zacząć sprawiać, że powiedzenie „Polak Polakowi wilkiem” zacznie oznaczać coś innego niż oznaczało do tej pory?  Może zacznijmy traktować to powiedzenie stosując się do definicji watahy wilków Wikipedii :), według której: Ssaki drapieżne polujące samotnie atakują ofiary równe co do wielkości lub mniejsze od siebie^[2]. Skoordynowane polowanie grupy drapieżników pozwala przełamać to ograniczenie i polować nawet na duże ssaki kopytne. Psowate polują najczęściej poprzez długotrwałą gonitwę ofiary na otwartych terenach trawiastych, gdzie polowanie grupowe ma znacznie większe szanse na zakończenie sukcesem. Wataha goniąca ofiarę o dużych rozmiarach stara się zagonić ją w miejsce uniemożliwiające dalszą ucieczkę, następnie otoczyć i pochwycić za gardło. Broniąca się ofiara jest jednocześnie atakowana z różnych stron, kąsana w miękkie części ciała, co doprowadza do jej osłabienia, a nawet wykrwawienia. Obserwowane przez badaczy watahy wilków przeprowadzały zorganizowane polowania, złożone z etapów obserwacji ofiary, podziału grupy na naganiających i czatujących w ukryciu, okrążenie ofiary przez naganiających i zapędzanie w kierunku czatujących członków watahy.

Co Ty na to, żeby powiedzenie „Polak Polakowi Wilkiem” oznaczało, że jesteśmy silną grupą i razem potrafimy góry przenosić? Bo przecież potrafimy. Musimy tylko to sobie uświadomić.  Jeżeli tak często prównujemy Polaków – czyli samych siebie – do wilków, zacznijmy tworzyć watahy!

The post Polak Polakowi Wilkiem!!! appeared first on Pozytywni.co.uk.