Ósmego czerwca startujesz w wyborach do parlamentu z ramienia Partii Zielonych, dlaczego właśnie tę partię wybrałeś?

Wybrałem właśnie zielonych, gdyż uważam, że to jedyna partia, która chce rozwiązywać prawdziwe problemy ( jak na przykład: zmiany klimatyczne, kryzys w służbie zdrowia), a nie szukać problemów tam gdzie ich nie ma (imigracja). Zieloni to partia otwarta na mniejszości, w tym narodowe.

Dodam też, że inne partie polityczne podpisały swoisty pakt z diabłem, gdyż zamiast zająć się prawdziwymi powodami kryzysu finansowego z końca lat 2000-nych (nierówności społeczne, fakt, iż banki obracały wirtualnymi aktywami), zaczęły atakować łatwe cele – między innymi Polaków. Zamiast tego powinny raczej skupić się na prawdziwych przyczynach kryzysu i prawdziwych rozwiązaniach, na przykład uszczelnieniem systemu podatkowego tak, żebym nie płacił większego (procentowo) podatku od własnej działalności niż google.

Odpowiedzialny lider wskazuje prawdziwych winnych; prawie nigdy nie są nimi ci, którzy nie maja władzy, pieniędzy, a często – słyszalnego głosu.

Gdy przybyłem do tego kraju, był to kraj otwarty i uważałem, to za coś pięknego. W ciągu ostatnich 6-7 lat nastąpiły jednak negatywne zmiany, otwartość na inne kultury jest dziś uważana za problem, a imigranci widziani są jako zagrożenie. Nie zgadzam się żeby tak było i nie musi tak być zawsze.

Jesteś bardzo zaangażowany społecznie, jesteś wpół-założycielem organizacji ICOS, skąd w Tobie tyle motywacji do działania?

Do ICOS przyłączyłem się jakieś 6 tygodni po jego powstaniu, ale faktycznie, jestem zaangażowany w działania tej organizacji prawie od początku. Moje życie zmieniło się diametralnie po przyjeździe do Wielkiej Brytanii. Zobaczyłem że, Polacy i inne osoby, które wtedy przybywały do Wielkiej Brytanii byli często niezauważani lub traktowani po macoszemu przez służby i organizacje, które powinny im pomagać. Tam, gdzie było zaangażowanie ze strony państwa lub organizacji brytyjskich, występowały bariery uniemożliwiające skuteczne korzystanie z tejże pomocy, np. bariera językowa. Zacząłem walczyć byśmy byli traktowani równo, tak, jak na to zasługujemy. Dodatkowo uważałem (i nadal tak sądzą), że tylko poprzez współpracę będziemy mogli coś osiągnąć w tej walce. Nie chodzi jednak tylko o współpracę między Polakami, ale też, a może przede wszystkim, współpracę z innymi mniejszościami, które często spotykają się z takimi samymi problemami (dzięki temu udało nam się uzyskać między innymi dostęp do informacji i sieci wsparcia).

Moje doświadczenia życiowe (zetknąłem się z problemami, których doświadczyło wielu nas – np. dyskryminacja w miejscu pracy) i wiedza z zakresu nauk społecznych były chyba największą motywacją do działania.

Jak długo mieszkasz a Anglii, od kiedy interesujesz się polityką,  kiedy stałeś się politykiem?

W Anglii mieszkam od 2006 roku. Polityką interesuje się od dawna, natomiast członkiem zielonych jestem od 2014 roku. Politykiem stałem się dokładnie 1 grudnia 2014 roku, wtedy przyłączyłem się do partii od razu postanawiając, że będę działać aktywnie – inaczej bym tego nie zrobił! Trzymałem się tego postanowienia do dziś!

Bezpośrednim bodźcem była (na szczęście nigdy nie wprowadzona w życie) propozycja Davida Camerona, by imigranci z UE rejestrowali się na policji zaraz po przyjedzie do Wielkiej Brytanii po to, by można ich było deportować po pół roku, jeśli nie spełniają wymagań traktatowych (czyli np. nie pracują). Uznałem to za propozycje pasującą bardziej do Prus Bismarcka niż Wielkiej Brytanii.

Od 2015 roku jestem Policy Officer (rady programowej, zarazem członkiem zarządu) mojego lokalnego oddziału w Sunderland. Od września 2016 roku jestem członkiem Komitetu do Spraw Międzynarodowych (International Committee) w Partii Zielonych Anglii i Wali. W 2016 roku startowałem w wyborach do władz lokalnych w Sunderland (dzielnica St Peter’s). Teraz jestem kandydatem zielonych w jednym z trzech okręgów wyborczych w Sunderland,Washington and Sunderland West.

Stoimy na krawędzi Brexitu, co Twoim zdaniem będzie z Polakami po wyjściu Wielkiej Brytanii z Unii?

Opowiadamy się za demokracja i szanujemy wynik referendum, ale jesteśmy jednak zwolennikami wolnego przepływu ludzi w ramach UE. Zdajemy sobie sprawę, ze kampania na rzecz opuszczenia UE była oparta na kłamstwach i przeinaczeniach oraz z faktu, że dla doraźnych celów politycznych Teresa May jest gotowa opuścić nie tylko Unie, ale także Europejska Wspólnotę Gospodarcza. To z kolei oznaczało by koniec wolnego przepływu ludzi oraz konieczność wprowadzenia innych ograniczeń w handlu z niedawnymi partnerami.

Wyjścia ze wspólnego rynku nie było na kartach do głosowania w referendum w sprawie UE, dlatego chcemy żeby wyborcy mogli, także w referendum, zadecydować, czy tego właśnie chcą. Chcemy też, by otwarta pozostała możliwość zastopowania procesu wychodzenia z UE, zatwierdzona poprzez powyższe referendum.

A jaka jest Twoja wizja przyszłości Wielkiej Brytanii, kiedy opuści szeregi unijne? Czy nadal będzie opłacało się nam, Polakom tu mieszkać?

Opłacalność to nie jest jedyne kryterium i jedyny wymiar tej sprawy, Polacy maja już tutaj rodziny, problemy ze zmianą szkoły dla dzieci, środowiska…

Warto pamiętać, że tzw. hard brexit spowoduje, że zacznie nas dotyczyć takie same prawo imigracyjne, jakie dotyczy obecnie osób spoza UE, np. kryteria dochodowe przy sprowadzaniu członków rodziny oraz urzędnicze „widzimisię”. Zieloni walczą o to, by prawa obywateli UE do sprowadzania rodzin zostały zachowane tak, byśmy mogli np. opiekować się naszymi rodzinami. Walczy o to na przykład nasza euro posłanka Jean Lambert, poprzez kampanie Citizens of the World.

Obawiam się także ogólnego pogorszenia stosunku do mniejszości narodowych i imigrantów.

Kolejny problem to sytuacja ekonomiczna i zagrożenie dla praw wynikających z dyrektyw unijnych – np. regulacji zabezpieczających przed GMO (żywnością genetycznie zmodyfikowana) czy praw pracowniczych.

Jak Twoim zdaniem, zachęcić ludzi do czynnego udziału w życiu politycznym UK?

Wyjść do nich. Zbyt wielu polityków brytyjskich, nawet wypowiadając się o Polakach w sposób pozytywny mówi o nich, a nie do nich lub z nimi. Partie polityczne powinny aktywnie walczyć o polskie głosy.

Czy my jako pojedyncze jednostki jesteśmy w stanie coś zmienić?

Nie, dlatego nie powinniśmy działać jako pojedyncze jednostki, lecz razem.

Stowarzyszenia, organizacje, kluby, wreszcie – partie składają się z jednostek, które razem chcą coś tworzyć – lub zmieniać. Dlatego namawiam, niekoniecznie do zakładania nowych organizacji, czy stowarzyszeń, ale angażowania się w istniejące organizacje. Podkreślam, że angażowanie się w życie społeczne pomaga zapobiec dyskryminacji na wiele sposobów!

Polacy, jako mniejszość narodowa jest jeszcze słabo widoczna i słyszalna, jak możemy to zmienić, będziesz naszym liderem?

Jestem gotów pracować na rzecz Polaków, jak i innych mieszkańców regionu. Potrzebujemy jak najwięcej liderów i nie jestem jedyną osobą, która takim liderem może zostać, dlatego zapraszam do współpracy.

The post Polski kandydat w wyborach parlamentarnych w UK – Michał Chantkowski appeared first on Pozytywni.co.uk.

Witam, moja przygoda z jednośladami trwa już od niespełna dwunastu lat, dokładnie kiedy kończyłem szkołę podstawową brat na urodziny kupił mi legendarny motorower “komar”, już po kilku dniach zacząłem sam szukać możliwości odłożenia kolejnych złotówek na własny motocykl. Z racji braku uprawnień moja przygoda zaczęła się od motocross’u. Nie jestem z tego dumny, ale już w wieku 16 lat zakupiłem pierwszy sportowy motocykl. I zaczęły się wyprawy…

Widać, że nie boisz się żyć! Co, Twoim zdaniem najbardziej się liczy, prędkość, wolność, czy może zdobywanie nowych przestrzeni, zwiedzanie, odkrywanie świata, po prostu życie?

Nie boisz się żyć – to właśnie życie nauczyło mnie, że dziś jest – jutra nie ma!  Nie jeden wypadek, nie jedna złamana kość…  Pasja pozostała.
Co najbardziej sie liczy ? Prędkość przyzwyczaja, wolność uzależnia… Tak szczerze, to nie wiem… Jak z miłością, po prostu czujesz, że to ta!

 Wyprawa dookoła Europy? Umieram z ciekawości, opowiedz nam więcej, proszę.

Po wyemigrowaniu do Anglii otworzyły się przede mną nowe horyzonty. To co widziałem w filmach na YouTube, stało się realnym planem. Długo nie trzeba było czekać…17 dni – 7822 km – 14 Państw.  Czas na następny krok!

Porozmawiajmy teraz o Twoich niesamowitych inicjatywach społecznych, 9 lat temu głośno było o „Mikołajach na Motocyklach”, powiedz nam więcej o tym przedsięwzięciu.

Wraz z dwoma motocyklowymi koleżankami zorganizowaliŚmy pierwszą edycję „Mikołaje na Motocyklach – Ślask”, obecnie impreza ta nabrała takiego tempa i rozgłosu, że chyba nie ma osoby w Polsce, która nie widziała mikołaja na motocyklu. Większość motocyklistów jeździ we własnych grupach i teraz wspólnie organizują coś, co sprawia uśmiech nie tylko najmłodszym.

Na koniec, chciałabym porozmawiać o Twoim kolejnym niesamowitym projekcie, motosamsara.pl. Masz zamiar pokonać 38 krajów i ponad 50.000km. Skąd pomysł i na co tym razem będziesz zbierał fundusze?

38 Państw i 50.000 km to tylko założone liczby dodam, że gdy wybierałem się dookoła Europy planowałem 5 tysięcy kilometrów, a wyszło niespełna 8.  Pomysł na wyprawę dookoła świata to nic innego, jak mój kolejny krok na przód, kolejne wyzwanie, kolejna możliwość sprawdzenia siebie i odkrycia nowych horyzontów.
Projekt Motosamsara.pl to nie tylko moja wyprawa, wraz z fundacją Drogi Życia pragniemy poruszyć temat oraz zebrać fundusze na budowę boiska na terenie Miejskiej Szkoły Podstawowej nr. 5 w Piekarach Śląskich.

Zdecydowanie jesteś człowiekiem czynu, godnym naśladowania, skąd w Tobie tyle siły? Poradź, jak odkryć w sobie radość bezinteresownego pomagania innym, dzielenia się sobą… A Przede wszystkim jak można pomóc w projekcie Motosamsara.pl

Broń Boże ! Na pewno nie do naśladowania
A tak naprawdę, wierzę że wszystko, co dajemy do nas wraca. Może nie dzis, nie jutro, ale kiedyś na pewno! Warto pomagać !
Jeśli ktoś ma ochotę pomóc proszę o wsparcie na nr konta fundacji : 08195000012006547268940002
( Chciałbym również przypomnieć, że 100% zebranej gotówki trafia tylko i wyłącznie na budowę boiska dla dzieci ! )

Nawet jeśli Twoja pomoc to tylko skromne pare złotych, to wciąż pomoc!  Jestem również otwarty na wszelkie propozycje współpracy.

Gdzie można dowiedzieć się więcej na temat wyprawy oraz całego projektu?

Wszelkie szczegóły na temat wyprawy, jak i zbierania funduszy dostępne są na stronie www.motosamsara.pl . Powstał również fanpage na Facebook’u www.facebook.pl/motosamsara .

Serdecznie zapraszam i dziękuję za wywiad.

My również dziękujemy, gratulujemy inicjatywy i życzymy powodzenia w wyprawie. 

The post Tomasz Gorzędowski i projekt Motosamsara.pl appeared first on Pozytywni.co.uk.

Mam na imię Katarzyna Zaborniak , w wieku 39 lat doznałam wylewu krwi do mózgu , który spowodował niedowład prawej strony mojego ciała.

Wylew był na tyle poważny, że byłam blisko śmierci i przez okres 10 dni byłam nieprzytomna i przebywałam na tamtym świecie ( dlatego cześć moich obrazów jest poświęcona tej tematyce ).

Przed wylewem byłam osoba praworęczną , bardzo energiczną i zapracowaną.

Po wylewie byłam załamana swoją kondycją fizyczną ( nie mogłam mówić przez okres 6-ciu miesięcy ) .

Na szczęście nie załamałam się kompletnie i zaczęłam szukać sposobu na życie.

Po odzyskaniu mowy oraz częściowej sprawności fizycznej szczególnie w lewej stronie mojego ciała zaczęłam malować.

W tym czasie już mieszkałam w Anglii z moją rodziną i tam w mieście Workington – County Cumbria zaczęłam uczęszczać do szkoły o profilu sztuk pięknych.

Czy Pamięta Pani czas i okoliczności kiedy namalowała Pani swój pierwszy obraz?

Mój pierwszy obraz, który namalowałam zatytułowałam „życie po życiu “ i był odzwierciedleniem moich przeżyć, jak byłam nieprzytomna – było pięknie i nie chciałam wracać z stamtąd, ale jakiś głos mi powiedział , żebym wróciła.

Czy w Pani przypadku, można powiedzieć, że malowanie jest nie tylko pasją, sztuką i spełnieniem, ale również swojego rodzaju rehabilitacją?

Tak, w moim przypadku malowanie jest moją największą pasją, ale również zdecydowanie rehabilitacją psychiczną.

Jakie emocje towarzyszą Pani podczas malowania?

Gdy maluję jestem skupiona, ale również bardzo zrelaksowana i szczęśliwa.

Gdzie szuka Pani inspiracji?

Inspiracji szukam wszędzie!

Który z Pani obrazów jest Pani najbliższy i niesie za sobą największe emocje?

Największe emocje wzbudzają obrazy , które są związane z moimi przeżyciami związanymi z wylewem.

Proszę opowiedzieć jeszcze, o swoich marzeniach związanych z malarstwem i nie tylko?

Chciałabym doskonalić swoją sztukę malarską oraz mieć okazję od czasu do czasu zaprezentować swoje prace szerszej publiczności .

Oprócz malowania staram się pomagać innym osobą, których spotkało podobne zdarzenie, poprzez przekazywanie części dochodów ze sprzedaży moich obrazów na cele klubów zrzeszających osoby po wylewie.

Na końcu chciałabym powiedzieć, że staram się cieszyć każdym dniem , ponieważ życie jest tak krótkie i kruche…

Z poważaniem, Kasia.

Pani Kasiu, dziękujemy za wzruszający wywiad I poświęcony nam czas, życzymy spełnienia Pani wszystkich marzeń.

Barbara Larysz.

The post Katarzyna Zaborniak i jej nowe życie po wylewie appeared first on Pozytywni.co.uk.

Na pomysł złożyło się wiele wątków. Kiedy jeszcze w Polsce rozpoczynałem swoją przygodę z wytwarzaniem domowych alkoholi, czyli nalewek i win, to prócz współczesnych receptur zainteresowały mnie także te starsze, jeszcze przedwojenne. Były pisane trochę innym językiem, niż ten, którego używamy obecnie. Komplikowało to trochę ich zrozumienie, a i same receptury wydawały mi się zbytnio skomplikowane w wykonaniu. Te poszukiwania przepisów na nalewki i wina, które naprawdę można nazwać recepturami „babuni” lub „dziadunia”, a nawet pradziadunia, naprowadziły mnie na artykuły o alkoholach wytwarzanych tradycyjnie w polskich domach, czy też dworach w poprzednich wiekach. Zainteresowały mnie szczególnie te, które wytwarzano z dziko rosnących owoców, a więc z czarnego bzu, jeżyn, jarzębiny, kaliny, dzikiej róży, tarniny, ałyczy i mirabelek. A także niemal zapomnianych już przez Polaków derenia i pigwy.

„Lepsze jest wrogiem dobrego”, więc po skosztowaniu dojrzałych napitków przyrządzonych z prawdziwych owoców od razu można poznać, że smaki współczesnych alkoholi sklepowych – wódek smakowych i tzw. nalewek, są sztuczne. Otrzymano je dodając do alkoholu esencje smakowe. Śmieszą mnie więc handlowe nazwy „Nalewek babuni” lub „Krupników” sugerujące nam naturalność wykonania przez kogoś, kto o nas dba. Moja babcia robiła wiśniówkę, a dziadek wino porzeczkowe z owoców z własnego ogrodu. Krupnik zaś w Polsce szlacheckiej był nalewką na miodzie z dodatkiem przypraw i ziół, a nie zwykłą czyściochą z chemicznym odorem. Uważam, że tradycyjne alkohole z domowym rodowodem powstały dzięki pasjonatom dobrego smaku, który znajdowali w otaczającej ich przyrodzie.

Pasjonat alkoholi tradycyjnych to ktoś, kto ma oczy otwarte na przyrodę dookoła niego. Kto czeka na kolejną porę roku z pewnych twórczych powodów. Czeka na kwiaty, pędy młodych gałązek i owoce na drzewach, by po ich zalaniu lub przefermentowaniu wydobyć z nich smaki i aromaty i utrwalić w nalewce, winie lub rzemieślniczym cydrze. Ktoś, kto wie, jak powstaje miód i jakie są jego gatunki w Polsce.

Od kilku lat interesuję się polskimi produktami spożywczymi wytwarzanymi wg tradycyjnych regionalnych receptur. Wiem jak wielu zdolnych ludzi wytwarza je profesjonalnie właśnie z pasji do tego, co dobre. Mam na myśli niedużych polskich producentów. Oni wciąż kontynuują to, co masowa produkcja odrzuciła ze względu na rywalizację ekonomiczną. Produkty, które dawniej wytwarzano w domach i na dworach, dziś powracają jako „Organic” lub „Eco”, a trendowi fastfood’u przeciwstawia się jakość spod znaku „SlowFood”. Bo do tego, żeby alkohol stał się smakołykiem, potrzebny jest czas.

Właśnie ze względu na tak wielu wspaniałych polskich rzemieślników dobrego smaku zdecydowałem się na sklep z alkoholami, które spożywano w Polsce już przed wiekami. Ku uczczeniu naszych tradycji, które z alkoholu potrafią zrobić dzieło sztuki. Wierzę, że „Napitki Staropolskie” sprzedają współczesne dzieła polskiej sztuki.

Opowiedzcie więcej o Waszej ofercie, gdzie i jaki alkohol można u Was kupić?

Oferujemy w sprzedaży siedem rodzajów polskiego alkoholu. Są to: piwa regionalne, cydry, wino, miody pitne, nalewki, destylaty i wódki. Pokrótce omówię każdy z nich:

– Wśród polskich piw sprowadzanych na Wyspy przeważają mocne lagery w puszce. A przecież choćby ze względu na rodzaj ziarna i drożdży oraz stopnia ich nachmielenia, występuje przynajmniej kilkanaście podstawowych gatunków piw dostępnych w Polsce. Szkoda ograniczać się do picia jednego rodzaju piw koncernowych, które w całej Europie smakują tak samo. Warto spróbować wszystkich gatunków piwa, aby znaleźć wśród nich nowe smaki. Dla zwolenników „SlowFood” mamy piwa niepasteryzowane.

– Cydry w Polsce są wytwarzane dwoma metodami: rzemieślniczą z soku świeżo wytłoczonego z jabłek lub gruszek oraz z ich zagęszczonych wersji. Te pierwsze przypominają lekkie, orzeźwiające wino. Natomiast te drugie oranżadę z alkoholem, podobną smakiem do angielskich ciderów dostępnych w sklepach.

– Ze względu na zimową porę z win oferujemy Grzaniec Galicyjski, czyli czerwone wino doprawione przyprawami korzennymi do podawania na gorąco.

– Z miodów pitnych mamy trzy podstawowe gatunki, różniące się między sobą zawartością miodu w stosunku do wody. Ma to wpływ na gęstość, słodycz oraz moc danego trunku. Są to napitki szlachetne, ponieważ te najgęstsze dojrzewały u producenta przez minimum osiem lat. Niektóre z miodów są w przepięknych, ozdobnych butelkach kamionkowych, przez co nadają się na elegancki prezent.

– Z nalewek mamy w tej chwili dwa rodzaje wiśniówki, która jest idealnym dodatkiem do deserów, a dzięki pięknej oprawie może służyć jako elegancki lub romantyczny prezent.

– Najbardziej znanym destylatem w Polsce jest prawdopodobnie śliwowica, kojarzona zazwyczaj jako produkt regionalny naszych górali. Niewtajemniczonym podpowiem, iż do zrobienia 10 litrów śliwowicy potrzebne jest niemal 100 kg śliwek. Właśnie taki pachnący śliwkami napitek mamy w swojej ofercie.

– Stawiając na jakość produktu wybraliśmy do swojej oferty wódkę „Dębową”. Jest ona światowej klasy, a sprzedawana w ozdobnych beczułkach i bukłakach, może być wspaniałym prezentem dla ważnych dla nas osób. Z czasem będziemy mieli w swojej ofercie także wódki regionalne.

Do kogo kierujecie ofertę?

Nastawiamy się na ludzi poszukujących nowych smaków. Stawiających na alkohol niszowy, raczej trudnodostępny na Wyspach. Ludzi znudzonych wytworami masowej produkcji. Tęskniących za tym, co jak najlepiej kojarzy im się z domem i regionem, z którego pochodzą. Nasz idealny klient to smakosz ciekawy nowych doznań.

Czy miody pitne cieszą się popularnością wśród Polaków?

Myślę, że niestety nie są one tak popularne, jak się to wydaje. Nasi klienci często mało wiedzą na temat miodów pitnych i sporo jeszcze go nie degustowało. Być może każdy z Polaków częściej tylko czytał o nich w lekturach szkolnych, niż osobiście poznał smak wina z miodu. Jeśli jednak już ktoś spróbuje tego zacnego trunku, ten kunszt smaku na pewno pozostanie mu długo w pamięci. Tak właśnie smakują miody pitne – jak wyborne, dojrzałe wino.

A jakim zainteresowaniem cieszę napitki staropolskie wśród Brytyjczyków? Chętnie korzystają z Waszej oferty?

Ponieważ dopiero oddajemy do użytku angielskojęzyczną wersję sklepu pod nazwą Traditional Taste, tylko jeden Brytyjczyk zrobił w nim zamówienie dlatego, że daliśmy mu namiary na ten sklep. Przed nami kampania reklamowa potrzebna do tego, by ten kto szuka dobrych trunków, mógł znaleźć naszą ofertę.

Natomiast w sprzedaży bezpośredniej muszę powiedzieć, że odnieśliśmy mały sukces ponieważ nasi znajomi Anglicy zasmakowali w piwach regionalnych i powoli stają się naszymi stałymi klientami. Mamy również smakosza śliwowicy wśród nich i sprzedaliśmy też kilka miodów pitnych.

Plany? Projekty? Nowości? Gdzie widzicie się za kilka lat?

Mamy zarówno wielkie plany, jak i konkretne projekty naszego rozwoju. Nie zdradzę ich tutaj ze względów strategicznych. Co do nowości to obiecuję więcej gatunków piwa regionalnego jeszcze tej wiosny. Wprowadzimy do oferty ciemne piwa typu stout i porter. Zaś z mocniejszych alkoholi mało jeszcze znane polskie wódki regionalne. To są trunki do delektowania się nimi w gronie najbliższych nam osób.

Odpowiadając na pytanie o to, gdzie widzę się za kilka lat, powiem, że chcę być producentem jednego z naszych narodowych napitków. Moim marzeniem jest nawiązać przy tym współpracę z ludźmi twórczymi i pełnymi pasji oraz dobrego smaku.

Dziękujemy serdecznie za wywiad, życzymy dalszego rozwoju, spełnienia wszystkich założeń, planów i marzeń!

Barbara Larysz.

The post ,,Napitki Staropolskie” już w UK! appeared first on Pozytywni.co.uk.

Miał szczęście, że nie spałem, bo jeszcze grałem na mojej perkusji!”

Czyli rozmowa z Adrianem Marczykiem – polskim perkusistą z Newcastle-upon-Tyne:

Adrianie, opowiedz nam o początkach swojej przygody z muzyką, dlaczego akurat perkusja?

Odkąd tylko sięgam pamięcią waliłem w domu czym popadnie i w co popadnie :). A tak serio, to chyba zaczęło się to od kaset mojego taty – takich zespołów jak: Iron Maiden, czy ACDC. Kredkami uderzając w biurko udawałem, że gram na perkusji .

Moja prawdziwa przygoda zaczęła się od nauki gry w lokalnym domu kultury, gdzie dzięki Markowi Sobczykowi (którego z tego miejsca bardzo serdecznie pozdrawiam) zacząłem prawdziwą przygodę z muzyką, a pierwszy zespół założyłem już w wieku 11 lat.

[gap height=”5″]

Czym perkusja jest dla Ciebie, jaką muzykę lubisz grać najbardziej?

Od zawsze interesowały mnie ciężkie brzmienia i fascynacja muzyką rockową. Moja fascynacja przerodziła się w moją pasję, dlatego też całkowicie spełniam się w tym gatunku muzycznym i tą drogą chciałbym podążać.

Granie muzyki jest dla mnie czymś wyjątkowym i ciężko to opisać jednym słowem. To niesamowite uczucie, ten dreszcz, który przechodzi ci po plecach tuż przed wejściem na scenę, mega power!

Myślisz, że my – Polacy – jesteśmy muzykalni? Mamy się czym pochwalić?

Jasne, choć jeśli chodzi o muzykę, to myślę, że nie jesteśmy doceniani. Tak naprawdę mamy wspaniałych muzyków, rewelacyjne płyty. Niestety jest też masa genialnych kapel niemogących się przebić na rynku muzycznym z dość prostyc powodów – mianowicie – z braku znajomości i braku wystarczających środków finansowych… Wiem! Brzmi to dość okropnie i drastycznie, ale niestety – taka jest szara rzeczywistość.

Czy trudno jest nauczyć się grać na perkusji?

Z nauką gry na jakimkolwiek instrumencie nie jest łatwo i wbrew pozorom nie każdy może grać.

Czy mi to przyszło z łatwością? Otóż nie. Wymagało to ode mnie wielu poświęceń. Kiedy moi rówieśnicy biegali po boisku z piłką, ja siedziałem w domu i ćwiczyłem.

Nie każdy o tym wie, ale początki gry na instrumentach są żmudne i męczące. Nie odrazu siadasz za bębny i zaczynasz grać. Musisz poświęcić wiele czasu, aby nabrać wprawy i stawać się coraz lepszym.

Trudno być artystą – muzykiem w dziesiejszych czasach?

Jak trudno być artystą to nie wiem, bo ja sam jestem tylko skromnym muzykantem :).

A tak na serio – to oczywiście, że nie jest łatwo. To bardzo ciężki kawałek chleba. Jeśli dojdziesz do momentu gdzie uda Ci się robić to co kochasz w życiu najbardziej i jeszcze móc z tego żyć – to jest to ogromny sukces!

Obecnie grasz w polskim zespole, ale z tego co wiem, to jesteś na etapie szukania muzyków do wspólpracy przy Twoim kolejnym projekcie…
Tak. Obecnie mam przyjemność grać w polskiej kapeli “Pod Schodami”.

Zagraliśmy kilka koncertów, które cieszyły się dużym powodzeniem. Został również zrealizowany materiał wideo o naszej kapeli – wraz z krótkim wywiadem, który mam nadzieję, że już wszyscy niebawem ujrzycie.

Ale w tym samym czasie jestem na etapie realizowania swojego solowego projektu, na którym chciałbym się skupić.

Mam nadzieję, że ten materiał pomoże w dotarciu do wszystkich muzyków w Newcastle i nie tylko.

Jakich muzyków poszukujesz, kto może się do Ciebie zgłąszać?

Na chwile obecną poszukuję wokalistkę oraz wokalistę z dobrą znajomością języka angielskiego, dwóch gitarzystów oraz gitarzystę basowego i  klawiszowca.

Zgłaszać może się każdy, nie ukrywam, że poszukuje osób na poziomie zaawansowanym, ale nie chciałbym, żeby to kogokolwiek odstraszało. Nie szukam wirtuozów.

Korzystając z okazji chciałbym podziękować Tobie Basiu, oraz całej redakcji portalu www.pozytywni.co.uk za możliwość realizowania tego materiału, zarazem chciałbym życzyć Wam dalszych sukcesów. Robicie kawał dobrej roboty!

Jak zainteresowane osoby mogą się z Tobą skontaktować?

Najłatwiej można się ze mną skontaktować przez e-mail: adrian.marczyk@icloud.com lub telefonicznie: 07538018392

Zdradzisz nam tajemnicę? Jakie są Twoje postanowienia noworoczne?

Skompletowanie kapeli to moje postanowienie, które będę realizował z wielkim zaangażowaniem. Jeszcze mam kilka, ale zostawię to (póki co) dla siebie z nadzieją ich spełnienia.

Masz coś do przekazania naszym rodakom w związku ze zbliżającym się Nowym Rokiem?

Wszystkim rodakom życzę zdrowych, spokojnych Świąt oraz samych sukcesów w nadchodzącym 2016 roku!

Pozdrawiam Wszystkich bardzo serdecznie!

Dziękujemy za rozmowę, życzymy jaknajszybszego skompletowania pełnego składu zespołu. 

 Barbara Larysz

The post Adrian Marczyk – polski perskusista z Newcastle i jego nowy projekt! appeared first on Pozytywni.co.uk.

Zapraszamy do wywiadu i relacji uczestniczek kursu.

Polecam gorąco kurs samoobrony dla kobiet u Kuby. Jestem zachwycona pierwszymi zajęciami, które były prowadzone bardzo profesjonalnie, a zarazem w przyjemnej atmosferze. Czuję, że nauczyłam się wielu przydatnych rzeczy i chcę nauczyć się jeszcze więcej. Zdecydowanie zachęcam kobiety, które chcą zadbać o swoje bezpieczeństwo i nauczyć się jak reagować w niebezpiecznych sytuacjach. Marzena B.

[gap height=”20″]
Profesjonalne zajęcia prowadzone przez Kubę!!! Wykorzystując wiedzę i sposoby odparcia ataku zwiększyłam poczucie własnego bezpieczeństwa. Z niecierpliwością czekam na następne lekcje! Agnieszka G.

[gap height=”20″]

Zaskakujące jest to, że już po pierwszych zajęciach czuję się pewniej!!! Czekam na następne! Basia

[gap height=”20″]

Powody dla których warto posiadać wiedzę oraz trenować to:

1) Zwiększenie poczucia własnego bezpieczeństwa.

2) Aspekt fizyczny- poprawisz swoją kondycję. Polecam Aga

Dlaczego poruszać się ruchem półkolistym zamiast się cofać? Jak gospodarować oddech? Na czym się skupić, aby nie panikować? Jak gospodarować energią i czasem? Tego możecie się dowiedzieć przychodząc już na następne zajęcia z Kubą!

Więcej informacji znajdziecie TUTAJ oraz na Pozytywni.co.uk

Marlena Maria Weber / polishcommunityconsultant.blogspot.co.uk/

The post 15 sekund! A potem… Utrata świadomości! appeared first on Pozytywni.co.uk.

Szczerze mówiąc, nie jest łatwo odpowiedzieć na to pytanie, ponieważ to wymaga dokonania wyboru, co nie jest łatwe, a na dodatek zobowiązuje do pracy i ciągłego rozwijania i wręcz „pielęgnowania” danej zdolności. Fotografia jest nie przypadkowo tym rodzajem sztuki, któremu ostatnio poświęcam sporo czasu, a dlatego, że daje nieograniczone możliwości wyrażania się w tym medium, możliwości, jakie daje światło zarówno naturalne, jak i sztuczne w postaci lamp studyjnych, świec czy zwykłej żarówki są nieograniczone. Oprócz światła i cienia dochodzi praca z przestrzenią, mam tu na myśli zarówno przestrzeń studyjną, plenerową czy też miejską, dodatkowo mamy wiele innych elementów, które możemy wykorzystać podczas sesji fotograficznej, jedyne co nas w zasadzie ogranicza to nasza wyobraźnia.

Druga dziedzina sztuki, którą sobie bardzo cenie i wręcz, bez której nie potrafię żyć, jest — muzyka, a dokładnie mówiąc gra na instrumencie, jakim jest gitara basowa, na której gram już co najmniej 13 lat. Powrót na scenę „rockową” jest moim największym marzeniem, miałem to szczęście, że grałem z wieloma wspaniałymi muzykami, którzy grają do dziś i paru z nich odniosło i odnosi spore sukcesy na rynku muzycznym, i to gdzieś we mnie jest i „krzyczy”, z tego się nie da wyrosnąć. Ostatnio pojawiła się nadzieja na powrót na scenę, ale jak to się wszystko potoczy, to się wszystko jeszcze okaże.

Opowiedz nam o swoich początkach, dorastaniu, rozwoju, dlaczego znalazłeś się w UK i jak wyglądały Twoje pierwsze kroki w tym właśnie kraju?

Moje początki ze sztuką sięgają szkoły średniej, wówczas byłem młodym i zbuntowanym nastolatkiem, który był strasznie zafascynowany muzyką metalową, która inspirowała mnie do rysunku, na ogół tematyka rysunku była dość „mroczna”, ale dała mi podstawy późniejszego rozwoju w kierunku rysowania portretów.

W międzyczasie powstał mój pierwszy zespół „Reunion”, w którym to graliśmy covery zespołów takich jak Genesis, Pink Floyd, Deep Purple, Black Sabbath i wiele innych. Był to okres, w którym poznałem wiele osób zajmujących się kulturą, ale również mediami. Pożyczoną „cyfrówką” robiłem pierwsze zdjęcia głównie to były pejzaże, abstrakcie itp. Równolegle z tym rozwijałem rysunek i malarstwo, uczestnicząc w zajęciach plastycznych, co zaowocowało dostaniem się na studia plastyczne w Lublinie.

Okres studiów to czas w którym, bardzo mocno się interesowałem, malarstwem martwej natury, aczkolwiek daleko mi było do klasycznych wzorców, gdyż to, co mnie bardzo inspirowało to, było malarstwo abstrakcyjne, które bardzo wpływało na to, w jaki sposób malowałem, notabene muzyka elektroniczna Klausa Schulza pomagała zupełnie zapomnieć o świecie rzeczywistym. Po około roku studiów powstał zespól „Loom” to był projekt, w którym skupiliśmy się na autorskim materiale, co zaowocowało wydaniem płyty „Tkanina” w 2010 roku. W międzyczasie zrezygnowałem ze studiów na rzecz pracy w agencji reklamowej jako grafik komputerowy, gdzie pracowałem przez okres około 2 lat, po czym postanowiłem wyjechać, do Wielkiej Brytanii gdzie mój brat był tu już od kilku lat. Powód, dla którego wyjechałem nie jest oryginalny, raczej ten sam, który dotyka wielu naszych rodaków, czyli finansowy. Na początku nie było łatwo, ponieważ z Polską mnie łączyło wiele rzeczy, zarówno tęsknota za rodziną, jak i za tym, co tworzyłem, wówczas istniejącym jeszcze zespołem Loom, czy też praca jako grafik komputerowy. Moje pierwsze kroki skłaniały się ku temu, żeby znaleźć, jakąś prace z nadzieją, że kiedyś wrócę do tego, co mi sprawia największą satysfakcje, kontakt z polonijnymi organizacjami dał mi energie do działania, przez co doszło do współpracy w różnych projektach, i co kontynuuje do dziś.

Współpracowałeś z organizacja PEGAZ, z Polskim Klubem, brałeś udział w wielu wystawach, projektach, powiedz nad czy teraz pracujesz?

Obecnie to nad czym pracuje to jest projekt we współpracy z Grażyną Winniczuk, z którą pracujemy nad zrealizowaniem książki obejmującej zarówno poezje, jak i fotografie, za które ja jestem odpowiedzialny, są to ilustracje do poezji napisanej przez Grażynę. Jest to projekt długoterminowy, ponieważ realizacja tego łączy się z fotografowaniem modelek, a to wymaga też odpowiedniego przygotowania przed każdą z sesji fotograficznych. Równocześnie jest też kilka innych projektów, w których w większy lub mniejszy sposób uczestniczę.

Opowiedz nam więcej o EM Studio?

Em Studio jest to projekt we współpracy z Edwardem Sułkiem, a głównie skupiający się na produkcji video na YouTube. Na obecna chwilę jest to jeszcze w fazie początkowej, ale chcemy, zrealizować kilka pomysłów, nad którymi obecnie pracujemy. Tematyka jest różna zarówno jest literatura, poezja, ale także będą to odmienne tematy, jak historia Newcastle Upon Tyne.

Zdradź nam tajemnicę, czym fotografowanie jest dla Ciebie, i gdzie się widzisz w tej dziedzinie za kilka lat?

Fotografowanie jest dla mnie sposobem, wyrażania tego, co nie wyrażalne, tego, czego nie da się przedstawić za pomocą słów. Projekt „Kobiety”, który realizowałem na wystawę 8 marca 2015 roku, szczególnie oddaje charakter tego, czym jest dla mnie fotografia. W projekcie tym zabierałem modelki w przestrzeń miejską gdzie za pomocą odpowiedniego kadru i światłocienia tworzyliśmy obrazy pewnej rzeczywistości, czasem surrealistycznej, czasem emocjonalnej, była to odpowiedz na moje postrzegania tego, jak zmienia się świat, a w szczególności jego duch. Moim marzeniem odnośnie fotografii,  jest być niezależnym fotografem, który wystawia swoje fotografie w galeriach artystycznych, chciałbym żeby ktoś kiedyś w historii fotografii chociaż wymienił moje nazwisko. Póki co, zamierzam kontynuować to co robię i dążyć do realizacji swoich marzeń.

Gdzie szukasz inspiracji? Jakie emocje towarzyszą Ci podczas Twojej pracy?

Inspiracji szukam dosłownie wszędzie, zarówno jak w samej fotografii innych artystów, jak i winnych dziedzinach sztuk wizualnych, ale też w muzyce i w otaczającym nas świecie.Muzyka jest mi bardzo bliska, przez co czasami nawet ją wykorzystuję w trakcie sesji, żeby osiągnąć najlepszy efekt oraz żeby model zrozumiał moją wizję fotograficznę. Podczas sesji staram się odkrywać na nowo przestrzeń, która mnie otacza, nadać jej nowy charakter i w nią wpasować modela. Każda sesja jest pełna nieoczekiwanych momentów, gdyż odnalezienie właściwego kadru zajmuje zwykle chwile, po czym następuje magiczna chwila, w której powstają najlepsze ujęcia, to jest bardzo ekscytujące i uzależniające w pewien bardzo pozytywny sposób. To jest zawsze odkrywanie czegoś na nowo, nowe spojrzenie na ten sam świat.

Czy mógłbyś poradzić naszym rodakom, jak szukać w sobie determinacji w realizacji własnego spełnienia, pasji?

Żeby odkryć własną pasje albo talent, nie możemy się bać, być odkrywcą własnego „ja”, na chwile zapomnieć o całym otaczającym nas świecie, włączyć ulubiona muzykę (najlepiej przy zgaszonym świetle) i wtedy zobaczymy to, co naprawdę kochamy. Będzie to w pewien sposób reminesencja naszego życia, naszych wspomnień, doświadczczeń a wtedy odkryjemy to, co naprawdę chcemy robić. Determinacja do działania będzie tylko wtedy kiedy to, co robimy według nas samych ma sens, jeśli coś nas nie pociąga zupełnie do końca to nie będziemy zdeterminowani, żeby to kontynuować. Nie każdy będzie artystą, ale i nie każdy może być mechanikiem, ale jeśli ktoś chce rozwijać swoja pasje to najlepsza radą jest inspirowanie się od innych, czytanie o danym temacie, oglądanie filmów o ludziach, którzy odnieśli sukces, nie tylko w dziedzinie, którą my sami się zajmujemy, ale też w innych sferach to bardzo motywuje. Ważne jest, aby też dążyć do tego, żeby być najlepszym, nawet jeśli tego nigdy nie osiągniemy, ponieważ najważniejszą jest droga, która podążamy.

The post Marcin Orchowski – wszechstronnie uzdolniony artysta i jego wizja piękna appeared first on Pozytywni.co.uk.

Prowadzi Pani własną działalność gospodarczą, proszę opowiedzieć nam więcej o Pani firmie Pixels Design Studio. Jakiego typu usługi Pani oferuje i do kogo są kierowane?

Pixels Design Studio jest jeszcze bardzo młodą firmą (powstałą w 2014 roku), próbującą znaleźć swoje miejsce na rynku. Profil działalności skupia się wokół personalnych oraz biznesowych rozwiązań graficznych, skierowanych do klientów polskich, jak również każdej innej narodowości. W ramach działalności zajmuję się głównie projektowaniem materiałów reklamowych przeznaczonych do druku (takich, jak: ulotki, wizytówki, plakaty, broszury, menu restauracyjne, vouchery, katalogi, papeteria biurowa, jak i różnego rodzaju gadżety reklamowe), choć zdarzają się również zlecenia na strony internetowe. Realizuję również personalne projekty, głównie kalendarze zawierające rodzinne akcenty lub dotyczące pasji i zainteresowań. Jednak nabliższe memu sercu są projekty, które wymyślam sama. Projektuję je, drukuję i sprzedaję jako gotowe produkty. Ta część działalności sprawia mi najwięcej frajdy, choć również projekty zlecone przez klientów nie są pozbawione radości tworzenia i poczucia satysfakcji.

Gdybym zapytała o początki funkcjonowania Pani działalności, pomysł i dlaczego akurat w UK, czy pamięta Pani okoliczności, w których stawiała Pani pierwsze kroki?

Oczywiście, że pamiętam, było to całkiem niedawno. Choć gdyby zadano mi to pytanie dziesięć lat później, również nie miałabym problemu, aby na nie odpowiedzieć. Są takie chwile w życiu, które zostają w sercu na zawsze. Ta była jedną z nich. Decyzja o rozpoczęciu własnej działalności była wypadkową wielu czynników. Sprzyjające okoliczności zbiegły się w jednym punkcie. Pasję do grafiki komputerowej odkryłam w sobie dawno temu, szukałam możliwości, które pomogłyby mi realizować się w tym zawodzie. Będąc już w UK, pracowałam przez cztery lata jako grafik w małej firmie graficznej. Po jakimś czasie poczułam, że to za mało, że chciałabym czegoś więcej, ale nie bardzo wiedziałam jak się za to zabrać. W międzyczasie, aby zdobyć oficjalne kwalifikacje, postanowiłam rozpocząć studia na kierunku Graphic Design & e-Media w Leicester College. Pomysł okazał się strzałem w dziesiątkę. Nie były to moje pierwsze studia, ale chyba jedyne, które dały mi tak wiele praktycznych umiejętności. Spotkałam tam wielu ludzi, teoretyków i praktyków, którzy z ogromną cierpliwością i życzliwością rozwiali wszelkie moje wątpliwości, wspierając na każdym kroku. Zapadła decyzja o założeniu działalności. Okazało się, że pod względem formalnym założenie działalności w Wielkiej Brytanii to bardzo prosta sprawa. Tutejsze prawo sprzyja młodym przedsiębiorcom, dając wachlarz możliwości. Początki prowadzenia działalności nie były łatwe, trzeba było się odpowiednio zorganizować, nawiązać relacje z klientami i dojrzeć do postawy „sama jestem sobie szefem i teraz wszystko zależy ode mnie”.

Chcąc motywować naszych rodaków do działania, proszę powiedzieć, jakie korzyści płyną z prowadzenia takiej firmy, a z jakimi problemami musi się Pani zmierzać do tej pory, czy prowadzenie własnej firmy daje uczucie spełnienia?

Z prowadzenia własnej działalnosci płynie mnóstwo korzyści. Przede wszystkim poczucie wolności i niezależności. To, z kolei przekłada się na jakość pracy. Wolność wspomaga wyobraźnię, a niezależność daje możliwość uwolnienia się z sieci czyichś wymagań i oczekiwań, realizowania czyjejś wizji. Szczególnie jest to ważne w moim zawodzie i zawodach pokrewnych wymagających świeżego umysłu, kreatywności i często odwagi wyjścia poza schemat. Oczywiście nie da się zupełnie wyzwolić, szczególnie jeśli prowadzi się działalność usługową, gdzie klient ma swoje pomysły i wymagania. Natomiast otrzymuje się możliwość bycia prawdziwym wobec klienta, co daje pole do owocnej współpracy, nieograniczonej limitami narzuconymi niejako „z góry”. Poza tym, zyskuje się siłę, o której się wcześniej nie wiedziało. Takie poczucie sprawstwa. Przekonanie, że potrafię, że dam radę, że odważę się. Ciągle mam w głowie słowa zasłyszane z wykładu psychologa Jacka Walkiewicza: „Puk, puk. Strach puka do drzwi. Otwiera mu odwaga, a tam nikogo nie ma!”. Albo: „Zwycięzcy nigdy nie rezygnują, rezygnujący nigdy nie zwyciężają”. Człowiek zdaje sobie sprawę z tego, że chcieć to móc. Oczywiście bywają gorsze chwile. Zdarzają się problemy. Nie zawsze udaje się osiągnąć to, co się planowało. Powoduje to pewne frustracje i zwątpienia. Natomiast gorsze doświadczenia również wnoszą wartość w nasz rozwój, pozwalają zatrzymać się na chwilę i zadać pytanie: „Czy na pewno idę właściwą drogą? A może powinnam do problemu podejść z innej strony?”. To wszystko składa się na doświadczenie, uczymy się każdego dnia. Osobiście napotykam na drobne problemy, które przy trochę większym wysiłku można rozwiązać. Są one związane głównie z realizacją zleceń – wydrukiem, dostawą, płatnościami, terminowością, rzadziej z relacjami z kilentami. Utrudnieniem jest również poczucie, że jestem w pracy 24h na dobę, mój komputer jest zawsze włączony, a wtedy, kiedy inni relaksują się po pracy, ja obmyślam strategię na kolejny dzień, tydzień, miesiąc… Jest to ciężka praca, ale jeśli się lubi to, co się robi, można to robić bez przerwy. Moja praca daje mi mnóstwo radości i satysfakcji, spełniam się w niej każdego dnia. Celowo mówię, że spełniam się, a nie, że jestem spełniona, gdyż to oznaczałoby, że w mojej dziedzinie osiągnęłam już wszystko i nic już nie jest w stanie mnie zaskoczyć. A tak nie jest i mam nadzieję, że nigdy się tak nie stanie. Jest jeszcze jeden cytat, który przyświeca mi od momentu rozpoczęcia działalności, który sam w sobie mógłby stanowić odpowiedź na powyższe pytanie. Jest to wypowiedź Władysława Bartoszewskiego: „Są rzeczy, które warto i które się opłaca. Nie zawsze to, co warto, opłaca się. Nie zawsze to, co się opłaca, warto”. Odnosząc to do mojej działalności, mogę ze spokojem serca dodać, że są rzeczy, które jednocześnie i warto i opłaca się. I tego samego życzę wszystkim, którzy odnaleźli w sobie odwagę i podjęli trud.

Teraz chciałabym porozmawiać o Kalendarzu Emigranta – skąd pomysł?

Pierwszy Kalendarz Emigranta został zaprojektowany na rok 2015. Powstał z myślą o Polakach w Wielkiej Brytanii, dla których oferty zarówno polskich, jak i brytyjskich kalendarzy nie były ofertami optymalnymi. Polskie kalendarze pielęgnowały łączność z ojczyzną, ale były oderwane od brytyjskiej rzeczywistości. Brytyjskie kalendarze natomiast nie odnosiły się do tego, co bliskie sercu Polaka, ale pozwalały orientować się w zastanej codzienności. Kalendarz Emigranta stał się niejako twórczą kompilacją najważniejszych cech obu kalendarzy (zawiera informacje o najważniejszych polskich świętach okolicznościowych, jak również o brytyjskich świętach i bank holidays), bawiąc przy okazji humorystycznymi ilustracjami i rymowankami w stylu „ponglish”. Jest tym rodzajem produktu, który jest zrozumiały tylko dla tych Polaków, którzy znają smak życia w Wielkiej Brytanii. Ten kontekst czyni nas grupą wyjątkową. Oczywiście kalendarz należy traktować z dystansem, „z przymróżeniem oka” i niezbyt dosłownie. Ma bawić i rozweselać, dostarczając jednocześnie potrzebnych informacji.

Kalendarz na rok 2015 cieszył się ogromną popularnością, obecnie pracuje Pani nad nowym projektem na 2016 rok, czym będzie się różnił od poprzedniego?

Projekt na rok 2016 jest przede wszystkim dużym ukłonem w stronę nabywców, którzy zechcieli podzielić się ze mną swoimi spostrzeżeniami na temat pierwszej edycji kalendarza. Wsłuchując się w ich głos dostrzegłam kilka elementów, które wymagają drobnej korekty. Nowy kalendarz będzie uzupełniony o listę imienin na każdy dzień roku. Ze względu na aspekt patriotyczny, będzie zawierał również listę ważnych dla historii Polski dat, które skłonią odbiorców do głębszej patriotycznej refleksji. Nie będzie to jednak kalendarz historyczny, nowoczesna humorystyczna formuła zostanie zachowana. Kolejnym ulepszeniem będzie rozmiar kalendarza. Będzie on dostępny nie tylko w rozmiarze A4 jak dotychczas, lecz również w rozmiarze A3.

Absolutną nowością w tym roku będzie „Dziennik Emigranta” rozmiaru A5 w formie książki. Jest on moją szczególną propozycją dla tych osób, które swój kalendarz lubią mieć zawsze przy sobie i chcą uczynić go bardziej personalnym, robiąc w nim własne notatki. Każda strona dziennika będzie poświęcona jednemu tygodniowi. Będzie zawierał to wszystko, co kalendarz plus kilka dodatków, na przykład polskie przysłowia na każdy tydzień, zmiany czasu, pory roku, więcej rymowanek i ilustracji oraz jak już wcześniej wspomniałam – miejsce na własne notatki. Jednak największym i najważniejszym dodatkiem konstytuującym wartość dziennika będzie „Motywator Emigranta”.

Jaki idee niesie ze sobą Pani kalendarz? Polacy mieszkający w UK zdecydowanie potrzebują motywacji, proszę zdradzić odrobinę tajemnicy o Motywatorze Emigranta?

Projekt kalendarza i dziennika wpisuje się w charakter kampanii na rzecz promowania pozytywnego wizerunku Polaków mieszkających w Wielkiej Brytanii, szczególnie w oczach ich samych. Temu ma służyć między innymi „Motywator Emigranta”. Strony „Motywatora” będą wpięte między karty dziennika, tworząc spójną całość. Na stronach tych będą prezentowane przykłady ogranizacji polonijnych działających w UK, pozytywne inicjatywy Polaków, przykłady ich działalności, zrzeszone grupy pasjonatów. Chcę pokazać Polakom, że warto działać, warto się rozwijać, podtrzymywać łączność z polską kulturą i tradycją, warto być przedsiębiorczym, że taka postawa procentuje. Ukazane przykłady to potwierdzą. Bardzo miło mi będzie również na kartach „Motywatora Emigranta” gościć Was, drodzy Pozytywni.co.uk! Mam nadzieję, że pozytywna wieść zawędruje razem z kalendarzem i dziennikiem pod dachy wielu polskich domów.

Gdzie można znaleźć szczegóły Pani oferty? Kiedy dostępny będzie nowy kalendarz?

Na razie trwają jeszcze prace nad nowym kalendarzem, przygotowuję się na nowy sezon próbując dopiąć wszystko na przysłowiowy ostatni guzik. Zarówno kalendarz, jak i dziennik dostępne będą w przedsprzedaży od 3 do 30 listopada. Warto wykorzystać ten czas, gdyż jest to czas promocyjnych cen. Od 1 grudnia rozpoczynamy wysyłkę oraz wracamy do standardowych cen. Przewiduję również konkursy, gdzie będzie można wygrać któryś z produktów. Sprzedaż będzie trwała do końca stycznia lub do wyczerpania zapasów. Tradycyjnie ostatnie egzemplarze trafią na aukcję i będą podlegały licytacji. Ze względu na bezpieczeństwo nabywców, sprzedaż i płatności będą odbywać się za pośrednictwem bezpiecznych platform takich, jak na przykład eBay i PayPal. Staram się również, aby moje produkty były dostępne w polskich sklepach na terenie całej Wielkiej Brytanii, aby kupujący mogli wziąć produkt do ręki zanim go zakupią. Mam nadzieję, że to się uda.

Aby być na bieżąco, zapraszam do śledzenia (i polubienia!) moich stron na Facebook-u:

https://www.facebook.com/Pixels-Design-Studio-736510539789909/timeline/

https://www.facebook.com/polskiekalendarzewuk

Oraz mojej strony internetowej (jeszcze w budowie):

http://pixelsdesignstudio.co.uk/

Tam będę informowała o wszelkich aktywnościach związanych z promocją i dystrybucją moich produktów, jak również podam bezpośrednie linki do miejsc, w których produkt będzie można zakupić.

Będą również ogłoszenia na grupach sprzedażowych na Facebook-u. Przewiduję również opcję linków sponsorowanych, aby wiadomości dotarły do możliwie największej liczby osób. Staram się również o reklamę w polskich mediach (prasa, radio, tv). Wykorzystam wszelkie możliwe środki, aby każdy mieszkający w UK rodak miał możliwość zapoznania się z moją ofertą.

Na końcu chciałabym zapytać o Pani osobiste zdanie na temat obecnej sytuacji Polaków w UK, czy po woli zmieniamy swój wizerunek w oczach nas samych?

Nasz wizerunek bardzo ucierpiał podczas ostatniej kampanii wyborczej. Staliśmy się kozłem ofiarnym politycznych rozgrywek. Nastroje społeczne nie zawsze nam sprzyjają. Natomiast uważam, że jako polska społeczność w UK robimy wiele, aby postrzegano nas pozytywnie i doceniano. Dojrzeliśmy również do doceniania siebie samych. Przestaliśmy myśleć o sobie jako o tymczasowych robotnikach, a zaczęliśmy zauważać, że mamy spory wkład nie tylko w brytyjska gospodarkę, ale również i kulturę. Asymilujemy się, pozwalamy innym poznawać naszą bogatą kulturę, polską kuchnię i zwyczaje. I również my zaczęliśmy w Wielkiej Brytanii widzieć coś poza ekonomicznie atrakcyjnym miejscem na szybki zarobek. Rozwój polskich inicjatyw, organizacji i stowarzyszeń pokazuje, że istnieje taka potrzeba i chęć, abyśmy my Polacy trzymali się razem i dążyli do lepszego, ciekawszego i bardziej satysfakcjonującego jutra.

Dziękuję, Anna Bobińska.

My również dziękujemy i życzymy dalszego sukcasu zarówno w prowadzeniu własnej firmy jaki i projekcie Kalendarz Emigranta. 

Barbara Larysz.

The post Anna Bobińska i jej innowacyjny „Kalendarz Emigranta” appeared first on Pozytywni.co.uk.

Śmiesznie będzie powiedzieć, że rasuję „od dziecka’’, bo w zasadzie każde dziecko gdzieś tam bazgra i stara się rysować rozwijając wyobraźnie, pamiętam, jak przynosiłam kredę ze szkoły i rysowałam w domu na drewnianej boazerii. Potem dobrze myłam ściany, zanim mama z pracy wróciła, dobrze, że tego nie wiedziała, bo tyłek bym miała siny…hahaha, no teraz już o tym wie. Potem robiłam prace domowe z plastyki w zamian za ściągi z matmy i fizyki. Pomimo zamiłowania do zajęć artystycznych, nigdy nie poszłam do szkoły plastycznej, nie ukończyłam żadnych kursów, jestem totalnym samoukiem i wszystko, co robię, zawdzięczam własnej, ciężkiej pracy i nauce na własnych błędach.  Lubię rysować, tworzyć, to mnie bardzo uspokaja i jest odstresowujące od pospiechu życia codziennego.

Jaka jest Twoja oferta i gdzie można Cię znaleźć?

Rysuje przede wszystkim portrety w wersji minimalistycznej – mniej znaczy więcej – jest w nich coś innego, interesującego, a także jest dla mnie wyzwaniem, żeby stworzyć twarz, której prawie nie ma, a jednak wszyscy wiedza kto to jest. Ale musze również przyznać, że spotkałam się z opinią, ze moje rysunki są niewykończone, no, ale cóż, nie wszyscy maja takie same gusta….  Lubię rysować celebrytów, tam zawsze można zagrać wyobraźnią, zwierzęta, dzieci, a także rysuje dla dzieci – postaci z filmów rysunkowych i familijnych. Nie ma lepszej nagrody jak zadowolenie na buzi dziecka. Zapraszam do odwiedzenia mojej art strony na facebooku, na której zamieszczam większość moich prac, jak również do zakupu części z nich na nowo otwartej  www. Współpracuje z kilkoma galeriami w Newcastle i okolicach, gdzie również można zobaczyć i zakupić moje prace. Wkrótce nowa oferta, nad która pracuje, ale to jeszcze tajemnica.

Facebook/AtrJo      http://www.artjo.uk/

W czym jeszcze jesteś utalentowana, jest coś jeszcze?

Talent to bardzo względne pojęcie, każdy jakiś ma, ale nie wszyscy go w sobie jeszcze odkryli, ja swój nadal odkrywam, pielęgnuje, dopieszczam i nie pozwolę nikomu mi go zabrać! Coś jeszcze..??? Tak, gram na gitarze, pianinie i nerwach…to ostatnie dopracowałam bardzo profesjonalnie…J

Wracając do początków, proszę opowiedz, co zdecydowało, że mieszkasz w UK?

Hahaha!!!  Masz Basiu dużo czasu??? Bo to długa historia, ale postaram się ją skrócić najbardziej jak mogę. Lata temu, pomimo tego, że miałam fajną, stabilną pracę, zachciało mi się podróży po świecie. No i wyjechałam do pracy do Stanów, oczywiście tak jak marzyłam, zwiedziłam pół świata, zobaczyłam przepiękne miejsca, poznałam wielu wspaniałych ludzi, no i pewnego dnia….zakochałam się w five o’clock ’u z Norte East. Wspólnie jeszcze podróżowaliśmy pracując, ale pewnego dnia trzeba było już jakoś się ustabilizować, wiec zamieniliśmy piękne, tropikalne klimaty Florydy na deszczowe i wietrzne Newcastle, jejku, do dziś nie wierze w to, co zrobiliśmy – no, ale czego się nie robi dla miłości..????

Czujesz się szczęśliwa żyjąc tutaj? Czym szczęście jest dla Ciebie?

Pewnie, że tak!!! Mam tu wszystko, co jest mi potrzebne do szczęścia, Marca, nasza kochaną córeczkę Zosię, zdrowie, cześć rodziny z Polski, prace i moje ołówki.

Co jest Twoim największym sukcesem?

Bez dwóch zdań, moja rodzina to mój największy sukces, który jest dla mnie najważniejszy!!!  Również sukcesem była moja odwaga wyjazdu w daleki świat. Co do rysunków, sukcesem było pojawienie się w grupie artystycznej Be Creative, wspaniałego i znanego artysty Andrzeja Zagadana, z jego pomocą mogłam zaistnieć na wystawie w Gateshead, która okazała się dla mnie wielkim sukcesem – wyszłam z rysunkami w świat, przestalam się bać krytyki!

W takim razie, jaką przyszłość widzisz dla siebie i swojego kreatywnego działania?

Tak do końca nie wiem… na pewno będę rysować. Może jakieś nowe wystawy, pomysłów mam tysiąc, tylko czasu brak na ich realizacje. Jak wcześniej wspomniałam, pracuje nad nowa ofertą, z którą zapoznam Was jak tylko wejdzie w życie.  Nie widzę siebie obok takich osobistości jak: Picasso, Monet, czy mój ulubiony Dali, ale bym chciała, aby moje prace zawisły na ścianach wielu domów i cieszyły oko niejednej osoby. W każdy rysunek wkładam cząstkę siebie, czas z mojego życia, myślę wiec, że zostawię jakąś malutką ryskę w dziedzinie sztuki, fajnie, jak ktoś kiedyś powie, „zobacz jakie fajne dzieło, Aśka rysowała…’’

Serdecznie dziękuje za wywiad i wszystkich gorąco pozdrawiam.

My również dziękujemy, życzymy dalszego rozwoju i wiecznej weny.

 Barbara Larysz

The post Asia i jej zaczarowane ołówki, czyli rozmowa z Joanną Kleger-Rudomino appeared first on Pozytywni.co.uk.

Na początku chciałabym zapytać jak to się stało, że mieszka Pan w Anglii, dlaczego wybrał Pan akurat ten kraj?

Prowadziłem swój biznes w Polsce, ale zawsze fascynowały mnie inne rynki i kultury, więc postanowiłem zbadać temat na miejscu.  Angielskie poczucie humoru i filozofia na życie z pewnością też przyczyniły się do mojej decyzji.  Przyjechałem więc w odwiedziny do mojego ojca chrzestnego Marka i wizyta się trochę przedłużyła…

Skąd pomysł na tak oryginalną, awangardową restaurację?  Z tego co wiem, to ma Pan już doświadczenie w prowadzeniu tego typu działalności, proszę opowiedzieć o swoich pierwszych krokach.

Odkąd pamiętam interesowała mnie dobra kuchnia i tętniące życiem miejsca.  Po przyjeździe do Newcastle, dopisało mi szczęście gdyż mogłem współpracować u boku samego Terry’ego Laybourne’a, w jednym z najlepszych hoteli w UK.  Interesują mnie również dzieła sztuki i antyki; jako dziecko kolekcjonowałem stare żelazka, wyszukiwałem rzeczy związanych z II wojną światową.  Swoje hobby rozwijałem również tu, w Newcastle, spędzając mnóstwo czasu w zaprzyjaźnionym domu aukcyjnym, gdzie potrafiłem wydać ostatnie pieniądze na coś, na co po prostu przyjemnie jest popatrzeć.To stamtąd właśnie pochodzi większość tych wspaniałych rzeczy, które można podziwiać w mojej restauracji.  Czuję się szczęśliwy, że mogłem połączyć wiele pasji w jedno.

Panie Pawle, na co dzień zajmuje się Pan handlem i renowacją antyków, proszę opowiedzieć o związku Pana pracy z restauracją Baba Yaga?

Pracując nad wizją wnętrza, chciałem oddać klimat starego sklepu z antykami, miejsca eklektycznego, do którego można dostać się tylko przypadkiem.  Druga szansa na jego odnalezienie nigdy się nie zdarzy. 

Ściany, na których widać warstwy czasu, miejscami odsłonięta cegła, komponująca się z podkładami kolejowymi podtrzymującymi strop.  Trzyczęściowy kominek, który łączy różne style i epoki.  Bar zrobiony ze starej komody, lampy dorożkowe, łagodnie oświetlające wnętrze oraz tajemne drzwi ukryte w ścianie prowadzące donikąd.  To pierwsza odsłona Baby Yagi, a jest ich dużo więcej, wszystko zależy od spostrzegawczości oglądającego.   W jednym ze stołów mamy ukrytą szachownicę z ręcznie malowanymi figurami, gabloty kryją angielskie księgi kucharskie, kolekcje starych alkoholi, lampy naftowe, modele statków i samolotów.  Dowody burzliwej, aczkolwiek pięknej polskiej historii, opisane są w starych wojennych gazetach, które dopełniają charakter miejsca.

Pańska restauracja to nie tylko stylowo podane, smaczne jedzenie, ale niebanalny wystrój, dzięki któremu można poczuć się jak w ‘polskiej piwnicy artystycznej’, proszę opowiedzieć o artystycznych planach związanych z tym miejscem.

 Tak, słuszna uwaga, staram się aby każdy element mojej wizji ze sobą współgrał, a to dotyczy również planów artystycznych.  Promujemy niezwykłych, lecz do końca nieodkrytych artystów zarówno z Polski jak i innych krajów, także jeżeli czujesz się na siłach, prosimy o kontakt!  Baba Yaga idealnie nadaje się na wernisaże i pokazy artystyczne, ale tych ostatnich nawet specjalnie nie musimy aranżować, gdyż atmosfera panująca w knajpie zachęca do wesołego spędzania czasu.  Nasi klienci niejednokrotnie porywają (na czas ograniczony) instrumenty muzyczne, które nagle ożywają i przestają tylko być elementem wystroju.   Tworzy się przyjazny, biesiadny klimat, pełen energii, wielokulturowy i swobodny.  I o to nam chodzi.  Mamy wiele planów, dotyczących sfery artystyczno – rozrywkowej tego wyjątkowego miejsca.  Na początku mogę wymienić najprostsze, takie jak, karaoke, pokaz lokalnych talentów oraz speed – dating na wesoło.  Pomysłów jest mnóstwo, na razie oceniamy potencjał, ale z pewnością nie raz zaskoczymy czymś czego Newcastle jeszcze nie widziało. 

W sprawach marketingowych oraz wizerunku medialnego knajpy doradza mi Kamil Królikowski, z którym współpracuję od wielu lat i mam do niego pełne zaufanie.Także jak mówią Anglicy: watch this space!

Chciałabym jeszcze spytać, jakie rady mógłby Pan przekazać innym chcącym otwierać tego typu biznes?

Proponuję się wyspać na zapas, bo snu na pewno będzie brakowało.  Ale mniej snu, to przecież więcej czasu na spełnianie marzeń.

Właśnie, czy restauracja ‘Baba Yaga’ jest spełnieniem Pańskich marzeń?

Tak, zdecydowanie.  Nie ma nic piękniejszego niż urzeczywistnienie wizji, z którą rozpoczynałem ten projekt.  Z przyjemnością patrzy się też w jaki sposób lokalna (i nie tylko) społeczność przyjęła koncept Baby Yagi.  Można powiedzieć, że mamy już swoich fanów i to naprawdę cieszy.

Jakie ma Pan plany na przyszłość, gdzie widzi się Pan za kilka lat?

Z respektem podchodzę do biznesu, dlatego też poświęcam każdą chwilę na dopieszczanie Baby Yagi, uważnie obserwuję co działa, a co można jeszcze ulepszyć.  A za kilka lat pewnie przyjdzie czas na nową bajkę.

Dziękuję serdeczne za wywiad, życzę samych sukcesów.

Barbara Larysz.

The post Paweł Cybulski i jego bajkowa restauracja Baba Yaga appeared first on Pozytywni.co.uk.