Chwilę potem rozkoszowaliśmy się kojącym szumem wodospadów. Słynne Ingleton Waterfalls. Osiem kilometrów wędrówki wcale nas nie zmęczyło Wędrowaliśmy przez  dębowy las, wśród oszałamiających widoków i szumu wartko płynącej wody.
Wyprawę dodatkowo umilały rozległe pejzaże Yorkshire Dales.  To był idealny pomysł na to, by zapomnieć o całym świecie
i tylko chłonąć piękno natury, które jest na wyciągnięcie ręki. A Wy, odkryliście jakieś ciekawe miejsca w tym roku?

Barbara Larysz

The post Szlakiem Ingleton Waterfalls i White Scar Cave :) appeared first on Pozytywni.co.uk.

Wydaje mi się, że joga towarzyszy mi od zawsze; już jako dziecko siadałam w pozycji „kwiatu lotosu”, ciągle wyginałam ciało, uwielbiałam chodzić boso… Kiedy pierwszy raz trafiłam na zajęcia, tak naprawdę po latach wahań, wiedziałam, że odnalazłam swoje przeznaczenie… Na początku tylko na moje własne potrzeby, ale kiedy zajęcia kilka razy w tygodniu przestały być dla mnie wyzwaniem i ciągle czułam niedosyt, trafiłam na kurs nauczycielski… szybko jednak okazało się, że jest to coś, czemu chcę poświęcić swoje życie… i tak się stało! Zrezygnowałam z mojej pracy zawodowej by stanąć boso na macie i zarażać tym innych, bo dzięki moim uczniom ja sama mogę pogłębiać moją wiedzę i praktykę. Uważam, że im więcej dajesz innym, tym więcej otrzymujesz. Mistyk indyjski Hazrat Inayat Khan, twierdził, że żyjemy jakby w pałacu luster – każda „wysłana w przestrzeń” emocja, myśl, życzenie prędzej czy później do nas wrócą w tej czy innej postaci.

Jest Pani trenerką Yogi od kilku lat, proszę powiedzieć nam czym Yoga jest dla Pani ?

Uczę już ponad 6 lat, w Polsce przez 5 lat miałam własne studio jogi.

Joga jest dla mnie wszystkim; to dla mnie styl życia, moja pasja, praca, zdrowie i kondycja. Dzięki jodze poznałam wielu wspaniałych ludzi, odwiedziłam wiele pięknych miejsc, a to dopiero początek tej drogi… przejście na emeryturę mi nie grozi

Yoga jest zwykłą gimnastyką, czy wręcz przeciwnie – sztuką życia, samokształcenia i samokontroli?

W jodze piękne jest to, że może być wszystkim… To my sami decydujemy czym joga będzie dla nas; może być to tylko aspekt fizyczny, czyli zwykła gimnastyka; ale możemy też zagłębić się w filozofię jogi, w jej wartości, a jeśli okażą się one zgodne z naszymi przekonaniami, może ona stać się istotną częścią naszego stylu życia.

Yoga jest dla każdego?

Jak najbardziej. Szczególnie metoda wg której nauczam, tj. metoda Iyengara jest bardzo uniwersalna. Dzięki pomocom takim jak klocki, koce, paski a nawet krzesła wiele pozycji może być z łatwością praktykowanych nawet przez starsze osoby bądź też takie, które borykają się z różnego rodzaju ograniczeniami. Sekwencja w jakiej są ułożone pozycje zawsze zakłada pewien rodzaj stopniowania trudności, więc tu również każdy może praktykować zgodnie ze swoimi możliwościami.

Teraz chciałbym  zapytać się o Pani początki w UK? Jak się Pani tutaj czuje, czy Yoga pomaga Pani w tęsknocie za Polską?

Odkąd pamiętam chciałam mieszkać za granicą i w końcu po wielu latach udało mi się to zrealizować. Przyjechałam do Edynburga z dziećmi w czerwcu 2015r. i od razu poczułam się tutaj jak u siebie. Dzieci też łatwo się zaaklimatyzowały. Na pewno znajomość języka i moja praca zawodowa to ułatwiły, a także fakt, że mieszka tu moja siostra z rodziną.

Tęsknota była i jest, ale właśnie dzięki jodze, mojej pasji i pracy, nie jest to problem. Moja decyzja o wyjeździe była świadoma, podyktowana ciekawością świata, rozwojem na wielu płaszczyznach a to jest możliwe tylko wtedy, kiedy wyjdziemy ze swojej strefy komfortu.

Czuję się spełniona prywatnie i zawodowo; rozwijam się, poznaję nowych ludzi, miejsca… to głęboki proces uczenia się, poznawania siebie i to bezustannie mnie zachwyca

Czy Pani zdaniem Yoga jest w stanie pomóc w rozwoju osobistym, w osiąganiu założonych celów…?

Uważam, że jak najbardziej. Joga to nieustająca praktyka, dyscyplina, kontrola, a nawet ujarzmienie, szczególnie umysłu. Poprzez ciało oddziałujemy na nasz umysł, stajemy się bardziej świadomi, dokonujemy wyborów w zgodzie z sobą, a to zawsze prowadzi do szeroko pojmowanego sukcesu.

Ciężko jest zmotywować ludzi? Polacy chętnie ćwiczą Yogę?

To bardzo indywidualna sprawa i tutaj nie ma znaczenia narodowość. Mówi się, że do jogi trzeba dojrzeć; ludzie z różnych pobudek trafiają na zajęcia i jeśli okażą się one zgodne z ich oczekiwaniami, z reguły zostają już z jogą na długo, czując jak pozytywny wpływ ma ona na ich samopoczucie.

Jakie są Pani plany na przyszłość, gdzie widzi się Pani za kilka lat?

Planuję dalej udoskonalać mój warsztat nauczycielski w metodzie Iyengara, chciałabym uzyskać na tej ścieżce kolejne stopnie. Otworzyć własne studio jogi, aczkolwiek nie wiem czy tu, w Edynburgu, czy w innym kraju, bo możliwości jest wiele, a mnie pociąga cieplejszy klimat

Gdzie można Pania spotkać?

Aktualnie lekcje Yogi prowadzę w Edynburgu w Union Yoga . Więcej informacji na stronie internetowej  www.omyogacentre.com

The post Izabela Bysiak i jej sposób na udane życie. Czyli jak Yoga pomaga być szcześliwym!!! appeared first on Pozytywni.co.uk.

Witam, moja przygoda z jednośladami trwa już od niespełna dwunastu lat, dokładnie kiedy kończyłem szkołę podstawową brat na urodziny kupił mi legendarny motorower “komar”, już po kilku dniach zacząłem sam szukać możliwości odłożenia kolejnych złotówek na własny motocykl. Z racji braku uprawnień moja przygoda zaczęła się od motocross’u. Nie jestem z tego dumny, ale już w wieku 16 lat zakupiłem pierwszy sportowy motocykl. I zaczęły się wyprawy…

Widać, że nie boisz się żyć! Co, Twoim zdaniem najbardziej się liczy, prędkość, wolność, czy może zdobywanie nowych przestrzeni, zwiedzanie, odkrywanie świata, po prostu życie?

Nie boisz się żyć – to właśnie życie nauczyło mnie, że dziś jest – jutra nie ma!  Nie jeden wypadek, nie jedna złamana kość…  Pasja pozostała.
Co najbardziej sie liczy ? Prędkość przyzwyczaja, wolność uzależnia… Tak szczerze, to nie wiem… Jak z miłością, po prostu czujesz, że to ta!

 Wyprawa dookoła Europy? Umieram z ciekawości, opowiedz nam więcej, proszę.

Po wyemigrowaniu do Anglii otworzyły się przede mną nowe horyzonty. To co widziałem w filmach na YouTube, stało się realnym planem. Długo nie trzeba było czekać…17 dni – 7822 km – 14 Państw.  Czas na następny krok!

Porozmawiajmy teraz o Twoich niesamowitych inicjatywach społecznych, 9 lat temu głośno było o „Mikołajach na Motocyklach”, powiedz nam więcej o tym przedsięwzięciu.

Wraz z dwoma motocyklowymi koleżankami zorganizowaliŚmy pierwszą edycję „Mikołaje na Motocyklach – Ślask”, obecnie impreza ta nabrała takiego tempa i rozgłosu, że chyba nie ma osoby w Polsce, która nie widziała mikołaja na motocyklu. Większość motocyklistów jeździ we własnych grupach i teraz wspólnie organizują coś, co sprawia uśmiech nie tylko najmłodszym.

Na koniec, chciałabym porozmawiać o Twoim kolejnym niesamowitym projekcie, motosamsara.pl. Masz zamiar pokonać 38 krajów i ponad 50.000km. Skąd pomysł i na co tym razem będziesz zbierał fundusze?

38 Państw i 50.000 km to tylko założone liczby dodam, że gdy wybierałem się dookoła Europy planowałem 5 tysięcy kilometrów, a wyszło niespełna 8.  Pomysł na wyprawę dookoła świata to nic innego, jak mój kolejny krok na przód, kolejne wyzwanie, kolejna możliwość sprawdzenia siebie i odkrycia nowych horyzontów.
Projekt Motosamsara.pl to nie tylko moja wyprawa, wraz z fundacją Drogi Życia pragniemy poruszyć temat oraz zebrać fundusze na budowę boiska na terenie Miejskiej Szkoły Podstawowej nr. 5 w Piekarach Śląskich.

Zdecydowanie jesteś człowiekiem czynu, godnym naśladowania, skąd w Tobie tyle siły? Poradź, jak odkryć w sobie radość bezinteresownego pomagania innym, dzielenia się sobą… A Przede wszystkim jak można pomóc w projekcie Motosamsara.pl

Broń Boże ! Na pewno nie do naśladowania
A tak naprawdę, wierzę że wszystko, co dajemy do nas wraca. Może nie dzis, nie jutro, ale kiedyś na pewno! Warto pomagać !
Jeśli ktoś ma ochotę pomóc proszę o wsparcie na nr konta fundacji : 08195000012006547268940002
( Chciałbym również przypomnieć, że 100% zebranej gotówki trafia tylko i wyłącznie na budowę boiska dla dzieci ! )

Nawet jeśli Twoja pomoc to tylko skromne pare złotych, to wciąż pomoc!  Jestem również otwarty na wszelkie propozycje współpracy.

Gdzie można dowiedzieć się więcej na temat wyprawy oraz całego projektu?

Wszelkie szczegóły na temat wyprawy, jak i zbierania funduszy dostępne są na stronie www.motosamsara.pl . Powstał również fanpage na Facebook’u www.facebook.pl/motosamsara .

Serdecznie zapraszam i dziękuję za wywiad.

My również dziękujemy, gratulujemy inicjatywy i życzymy powodzenia w wyprawie. 

The post Tomasz Gorzędowski i projekt Motosamsara.pl appeared first on Pozytywni.co.uk.

Nie!!! Czekajcie. To nie tej wersji powinny uczyć się polskie dzieci! Wersja prawidłowa poniżej!

• Kto Ty jesteś?

– Polak Wielki!

• Jaki cel Twój?

–  Sukces wszelki!

• Gdzie Ty mieszkasz?

– Między swemi!

• W jakim kraju?

– Gdzieś na Ziemii!

• Czym Twa ziemia?

– Glebą Żyzną!

• Czym zdobyta?

– Myślą bystrą!

• Czy ją kochasz?

– Kocham szczerze!

• A w co wierzysz?

– W siebie wierzę!!!

The post „Kto Ty jesteś? Polak Wielki!!!” To tej wersji powinny uczyć się polskie dzieci!!!! appeared first on Pozytywni.co.uk.

Przez pierwszych kilka lat rozstanie z krajem jest zacierane nowym miejscem, dostatnim życiem, częstymi wyjazdami nad morze śródziemne.

Starzy znajomi są zastąpieni nowymi, więc jakoś to idzie.

Niestety, w pewnym momencie może, przyjść czas, w którym pojawi się wrażenie monotonii, rutyny, tęsknoty do niedzielnych obiadów z rodziną i chęci powrotu do kraju.

Podejrzewam, że większość emigrantów zarobkowych chciałaby wrócić do Polski, aczkolwiek nie powrócą do Polski z kilku podstawowych powodów.

Dzisiaj przedstawię cztery powody, przez które Polacy nie wrócą z exodusu do ojczyzny.

Powód 1.

Ogromna część naszych rodaków w Europie zarabia minimalną kwotę miesięczną np. £1.000 miesięcznie.

Fakt, faktem to nie jest dużo, ale takie są realia, £1.000 miesięcznie wystarcza na podstawową godną egzystencję.

Już £1.000 miesięcznie skłania Polaków do wyjazdu z Polski.

ALE JEST TUTAJ JEDEN MAŁY HACZYK.

Jeżeli zarobisz £1.000, to rząd nie zabierze ci z tego prawie nic. Gdyby rząd obciążył twoje £1.000 wysokim podatkiem, to żyłoby się za nie jak za 1.500 zł, czyli w ubóstwie.

Pamiętajmy. Minimalna w większości krajów jest prawie wolna od podatku i ZUS-u. Gdyby rząd zabrał ci z £1.000 – 1.200 złotych na ZUS i 19% podatku to postałoby ci tylko £648 miesięcznie – za £648 nie da się żyć.

W Polsce nie da się żyć, ponieważ — jeżeli zarobisz 2.500 zł miesięcznie, to rząd zabiera z tego połowę — dlatego w Polsce ludzie żyją w ubóstwie za 1.400 zł.

Powód 2. Jedną z największych grup zawodowych mieszkających i pracujących za granicą są fachowcy budowlani oraz kierowcy tirów.

Budowlańcy i kierowcy zazwyczaj zarabiają bardzo dobre pieniądze. W związku z ponadprzeciętnymi zarobkami są samo zatrudnieni w celu płacenia mniejszego podatku lub posiadają firmy (limited company) w celu jeszcze wydajniejszego płacenia podatków.

W Polsce prowadzenie działalności jest bardzo skomplikowane a podatki dużo wyższe. „Wisienką” na torcie jest fakt, że bardzo dużo firm w Polsce, po prostu, nie płaci swoim kontrahentom, w Polsce system sądowniczy jest „zły” więc mało kto chce dochodzić swoich praw.

Powód 3.

Nastawienie do obywatela. Smutne, ale prawdziwe. W urzędach jesteśmy dla siebie nie mili, a służby porządkowe źle traktują człowieka.

Po kilkunastu latach spędzonych w krajach, w których traktuje się człowieka jak dobrego klienta, a nie jak „pasożyta” ciężko powrócić do kraju, w którym urzędnik myśli, że jest panem i władcą a ja tylko skruszonym niewolnikiem.

Ciężko wrócić do kraju, w którym policja wlepia mandaty za przejście na czerwonym świetle o 3 w nocy, gdy ulica jest totalnie pusta.

Ciężko wrócić do kraju w którym „kanary autobusowe” wyglądają i zachowują się jak komunistyczni szpiedzy.

Powód 4.

Zawód lekarza jest dla mnie chyba najważniejszym zawodem świata.

Zawsze jak widzie znajomego lekarza kłaniam mu się nisko, oddając mu wręcz honory.

Z drugiej strony co prawda to prawda. Na widok Polskich szpitali aż mnie wzdryga. Raz podczas pobytu na wakacjach trafiłem do Polskiego szpitala, przeraziłem się.

Miałem przyjemność leżeć w Brytyjskim szpitalu, więc mam porównanie. To prawda, w szpitalach starej Unii lekarze i pielęgniarki też ciężko pracują i chwała im za to, ale ciężkiej pracy po nich nie widać.

MOIM MARZENIEM JEST WRÓCIĆ DO KRAJU, W KTÓRYM BĘDZIE SILNY I SPRAWIEDLIWY, SPRAWNIE DZIAŁAJĄCY SYSTEM PODATKOWY.

MOIM MARZENIEM JEST WRÓCIĆ DO KRAJU, W KTÓRYM POLICJANT NIE MUSI WLEPIAĆ MANDATU O 3 W NOCY ZA PRZEJŚCIE PO PUSTEJ JEZDNI NA CZERWONYM ŚWIETLE.

Źródło: www.echoplanety.pl

The post 4 powody, przez które Polacy nie chcą wrócić do Polski appeared first on Pozytywni.co.uk.

Szczerze mówiąc, nie jest łatwo odpowiedzieć na to pytanie, ponieważ to wymaga dokonania wyboru, co nie jest łatwe, a na dodatek zobowiązuje do pracy i ciągłego rozwijania i wręcz „pielęgnowania” danej zdolności. Fotografia jest nie przypadkowo tym rodzajem sztuki, któremu ostatnio poświęcam sporo czasu, a dlatego, że daje nieograniczone możliwości wyrażania się w tym medium, możliwości, jakie daje światło zarówno naturalne, jak i sztuczne w postaci lamp studyjnych, świec czy zwykłej żarówki są nieograniczone. Oprócz światła i cienia dochodzi praca z przestrzenią, mam tu na myśli zarówno przestrzeń studyjną, plenerową czy też miejską, dodatkowo mamy wiele innych elementów, które możemy wykorzystać podczas sesji fotograficznej, jedyne co nas w zasadzie ogranicza to nasza wyobraźnia.

Druga dziedzina sztuki, którą sobie bardzo cenie i wręcz, bez której nie potrafię żyć, jest — muzyka, a dokładnie mówiąc gra na instrumencie, jakim jest gitara basowa, na której gram już co najmniej 13 lat. Powrót na scenę „rockową” jest moim największym marzeniem, miałem to szczęście, że grałem z wieloma wspaniałymi muzykami, którzy grają do dziś i paru z nich odniosło i odnosi spore sukcesy na rynku muzycznym, i to gdzieś we mnie jest i „krzyczy”, z tego się nie da wyrosnąć. Ostatnio pojawiła się nadzieja na powrót na scenę, ale jak to się wszystko potoczy, to się wszystko jeszcze okaże.

Opowiedz nam o swoich początkach, dorastaniu, rozwoju, dlaczego znalazłeś się w UK i jak wyglądały Twoje pierwsze kroki w tym właśnie kraju?

Moje początki ze sztuką sięgają szkoły średniej, wówczas byłem młodym i zbuntowanym nastolatkiem, który był strasznie zafascynowany muzyką metalową, która inspirowała mnie do rysunku, na ogół tematyka rysunku była dość „mroczna”, ale dała mi podstawy późniejszego rozwoju w kierunku rysowania portretów.

W międzyczasie powstał mój pierwszy zespół „Reunion”, w którym to graliśmy covery zespołów takich jak Genesis, Pink Floyd, Deep Purple, Black Sabbath i wiele innych. Był to okres, w którym poznałem wiele osób zajmujących się kulturą, ale również mediami. Pożyczoną „cyfrówką” robiłem pierwsze zdjęcia głównie to były pejzaże, abstrakcie itp. Równolegle z tym rozwijałem rysunek i malarstwo, uczestnicząc w zajęciach plastycznych, co zaowocowało dostaniem się na studia plastyczne w Lublinie.

Okres studiów to czas w którym, bardzo mocno się interesowałem, malarstwem martwej natury, aczkolwiek daleko mi było do klasycznych wzorców, gdyż to, co mnie bardzo inspirowało to, było malarstwo abstrakcyjne, które bardzo wpływało na to, w jaki sposób malowałem, notabene muzyka elektroniczna Klausa Schulza pomagała zupełnie zapomnieć o świecie rzeczywistym. Po około roku studiów powstał zespól „Loom” to był projekt, w którym skupiliśmy się na autorskim materiale, co zaowocowało wydaniem płyty „Tkanina” w 2010 roku. W międzyczasie zrezygnowałem ze studiów na rzecz pracy w agencji reklamowej jako grafik komputerowy, gdzie pracowałem przez okres około 2 lat, po czym postanowiłem wyjechać, do Wielkiej Brytanii gdzie mój brat był tu już od kilku lat. Powód, dla którego wyjechałem nie jest oryginalny, raczej ten sam, który dotyka wielu naszych rodaków, czyli finansowy. Na początku nie było łatwo, ponieważ z Polską mnie łączyło wiele rzeczy, zarówno tęsknota za rodziną, jak i za tym, co tworzyłem, wówczas istniejącym jeszcze zespołem Loom, czy też praca jako grafik komputerowy. Moje pierwsze kroki skłaniały się ku temu, żeby znaleźć, jakąś prace z nadzieją, że kiedyś wrócę do tego, co mi sprawia największą satysfakcje, kontakt z polonijnymi organizacjami dał mi energie do działania, przez co doszło do współpracy w różnych projektach, i co kontynuuje do dziś.

Współpracowałeś z organizacja PEGAZ, z Polskim Klubem, brałeś udział w wielu wystawach, projektach, powiedz nad czy teraz pracujesz?

Obecnie to nad czym pracuje to jest projekt we współpracy z Grażyną Winniczuk, z którą pracujemy nad zrealizowaniem książki obejmującej zarówno poezje, jak i fotografie, za które ja jestem odpowiedzialny, są to ilustracje do poezji napisanej przez Grażynę. Jest to projekt długoterminowy, ponieważ realizacja tego łączy się z fotografowaniem modelek, a to wymaga też odpowiedniego przygotowania przed każdą z sesji fotograficznych. Równocześnie jest też kilka innych projektów, w których w większy lub mniejszy sposób uczestniczę.

Opowiedz nam więcej o EM Studio?

Em Studio jest to projekt we współpracy z Edwardem Sułkiem, a głównie skupiający się na produkcji video na YouTube. Na obecna chwilę jest to jeszcze w fazie początkowej, ale chcemy, zrealizować kilka pomysłów, nad którymi obecnie pracujemy. Tematyka jest różna zarówno jest literatura, poezja, ale także będą to odmienne tematy, jak historia Newcastle Upon Tyne.

Zdradź nam tajemnicę, czym fotografowanie jest dla Ciebie, i gdzie się widzisz w tej dziedzinie za kilka lat?

Fotografowanie jest dla mnie sposobem, wyrażania tego, co nie wyrażalne, tego, czego nie da się przedstawić za pomocą słów. Projekt „Kobiety”, który realizowałem na wystawę 8 marca 2015 roku, szczególnie oddaje charakter tego, czym jest dla mnie fotografia. W projekcie tym zabierałem modelki w przestrzeń miejską gdzie za pomocą odpowiedniego kadru i światłocienia tworzyliśmy obrazy pewnej rzeczywistości, czasem surrealistycznej, czasem emocjonalnej, była to odpowiedz na moje postrzegania tego, jak zmienia się świat, a w szczególności jego duch. Moim marzeniem odnośnie fotografii,  jest być niezależnym fotografem, który wystawia swoje fotografie w galeriach artystycznych, chciałbym żeby ktoś kiedyś w historii fotografii chociaż wymienił moje nazwisko. Póki co, zamierzam kontynuować to co robię i dążyć do realizacji swoich marzeń.

Gdzie szukasz inspiracji? Jakie emocje towarzyszą Ci podczas Twojej pracy?

Inspiracji szukam dosłownie wszędzie, zarówno jak w samej fotografii innych artystów, jak i winnych dziedzinach sztuk wizualnych, ale też w muzyce i w otaczającym nas świecie.Muzyka jest mi bardzo bliska, przez co czasami nawet ją wykorzystuję w trakcie sesji, żeby osiągnąć najlepszy efekt oraz żeby model zrozumiał moją wizję fotograficznę. Podczas sesji staram się odkrywać na nowo przestrzeń, która mnie otacza, nadać jej nowy charakter i w nią wpasować modela. Każda sesja jest pełna nieoczekiwanych momentów, gdyż odnalezienie właściwego kadru zajmuje zwykle chwile, po czym następuje magiczna chwila, w której powstają najlepsze ujęcia, to jest bardzo ekscytujące i uzależniające w pewien bardzo pozytywny sposób. To jest zawsze odkrywanie czegoś na nowo, nowe spojrzenie na ten sam świat.

Czy mógłbyś poradzić naszym rodakom, jak szukać w sobie determinacji w realizacji własnego spełnienia, pasji?

Żeby odkryć własną pasje albo talent, nie możemy się bać, być odkrywcą własnego „ja”, na chwile zapomnieć o całym otaczającym nas świecie, włączyć ulubiona muzykę (najlepiej przy zgaszonym świetle) i wtedy zobaczymy to, co naprawdę kochamy. Będzie to w pewien sposób reminesencja naszego życia, naszych wspomnień, doświadczczeń a wtedy odkryjemy to, co naprawdę chcemy robić. Determinacja do działania będzie tylko wtedy kiedy to, co robimy według nas samych ma sens, jeśli coś nas nie pociąga zupełnie do końca to nie będziemy zdeterminowani, żeby to kontynuować. Nie każdy będzie artystą, ale i nie każdy może być mechanikiem, ale jeśli ktoś chce rozwijać swoja pasje to najlepsza radą jest inspirowanie się od innych, czytanie o danym temacie, oglądanie filmów o ludziach, którzy odnieśli sukces, nie tylko w dziedzinie, którą my sami się zajmujemy, ale też w innych sferach to bardzo motywuje. Ważne jest, aby też dążyć do tego, żeby być najlepszym, nawet jeśli tego nigdy nie osiągniemy, ponieważ najważniejszą jest droga, która podążamy.

The post Marcin Orchowski – wszechstronnie uzdolniony artysta i jego wizja piękna appeared first on Pozytywni.co.uk.

Na początku chciałabym zapytać jak to się stało, że mieszka Pan w Anglii, dlaczego wybrał Pan akurat ten kraj?

Prowadziłem swój biznes w Polsce, ale zawsze fascynowały mnie inne rynki i kultury, więc postanowiłem zbadać temat na miejscu.  Angielskie poczucie humoru i filozofia na życie z pewnością też przyczyniły się do mojej decyzji.  Przyjechałem więc w odwiedziny do mojego ojca chrzestnego Marka i wizyta się trochę przedłużyła…

Skąd pomysł na tak oryginalną, awangardową restaurację?  Z tego co wiem, to ma Pan już doświadczenie w prowadzeniu tego typu działalności, proszę opowiedzieć o swoich pierwszych krokach.

Odkąd pamiętam interesowała mnie dobra kuchnia i tętniące życiem miejsca.  Po przyjeździe do Newcastle, dopisało mi szczęście gdyż mogłem współpracować u boku samego Terry’ego Laybourne’a, w jednym z najlepszych hoteli w UK.  Interesują mnie również dzieła sztuki i antyki; jako dziecko kolekcjonowałem stare żelazka, wyszukiwałem rzeczy związanych z II wojną światową.  Swoje hobby rozwijałem również tu, w Newcastle, spędzając mnóstwo czasu w zaprzyjaźnionym domu aukcyjnym, gdzie potrafiłem wydać ostatnie pieniądze na coś, na co po prostu przyjemnie jest popatrzeć.To stamtąd właśnie pochodzi większość tych wspaniałych rzeczy, które można podziwiać w mojej restauracji.  Czuję się szczęśliwy, że mogłem połączyć wiele pasji w jedno.

Panie Pawle, na co dzień zajmuje się Pan handlem i renowacją antyków, proszę opowiedzieć o związku Pana pracy z restauracją Baba Yaga?

Pracując nad wizją wnętrza, chciałem oddać klimat starego sklepu z antykami, miejsca eklektycznego, do którego można dostać się tylko przypadkiem.  Druga szansa na jego odnalezienie nigdy się nie zdarzy. 

Ściany, na których widać warstwy czasu, miejscami odsłonięta cegła, komponująca się z podkładami kolejowymi podtrzymującymi strop.  Trzyczęściowy kominek, który łączy różne style i epoki.  Bar zrobiony ze starej komody, lampy dorożkowe, łagodnie oświetlające wnętrze oraz tajemne drzwi ukryte w ścianie prowadzące donikąd.  To pierwsza odsłona Baby Yagi, a jest ich dużo więcej, wszystko zależy od spostrzegawczości oglądającego.   W jednym ze stołów mamy ukrytą szachownicę z ręcznie malowanymi figurami, gabloty kryją angielskie księgi kucharskie, kolekcje starych alkoholi, lampy naftowe, modele statków i samolotów.  Dowody burzliwej, aczkolwiek pięknej polskiej historii, opisane są w starych wojennych gazetach, które dopełniają charakter miejsca.

Pańska restauracja to nie tylko stylowo podane, smaczne jedzenie, ale niebanalny wystrój, dzięki któremu można poczuć się jak w ‘polskiej piwnicy artystycznej’, proszę opowiedzieć o artystycznych planach związanych z tym miejscem.

 Tak, słuszna uwaga, staram się aby każdy element mojej wizji ze sobą współgrał, a to dotyczy również planów artystycznych.  Promujemy niezwykłych, lecz do końca nieodkrytych artystów zarówno z Polski jak i innych krajów, także jeżeli czujesz się na siłach, prosimy o kontakt!  Baba Yaga idealnie nadaje się na wernisaże i pokazy artystyczne, ale tych ostatnich nawet specjalnie nie musimy aranżować, gdyż atmosfera panująca w knajpie zachęca do wesołego spędzania czasu.  Nasi klienci niejednokrotnie porywają (na czas ograniczony) instrumenty muzyczne, które nagle ożywają i przestają tylko być elementem wystroju.   Tworzy się przyjazny, biesiadny klimat, pełen energii, wielokulturowy i swobodny.  I o to nam chodzi.  Mamy wiele planów, dotyczących sfery artystyczno – rozrywkowej tego wyjątkowego miejsca.  Na początku mogę wymienić najprostsze, takie jak, karaoke, pokaz lokalnych talentów oraz speed – dating na wesoło.  Pomysłów jest mnóstwo, na razie oceniamy potencjał, ale z pewnością nie raz zaskoczymy czymś czego Newcastle jeszcze nie widziało. 

W sprawach marketingowych oraz wizerunku medialnego knajpy doradza mi Kamil Królikowski, z którym współpracuję od wielu lat i mam do niego pełne zaufanie.Także jak mówią Anglicy: watch this space!

Chciałabym jeszcze spytać, jakie rady mógłby Pan przekazać innym chcącym otwierać tego typu biznes?

Proponuję się wyspać na zapas, bo snu na pewno będzie brakowało.  Ale mniej snu, to przecież więcej czasu na spełnianie marzeń.

Właśnie, czy restauracja ‘Baba Yaga’ jest spełnieniem Pańskich marzeń?

Tak, zdecydowanie.  Nie ma nic piękniejszego niż urzeczywistnienie wizji, z którą rozpoczynałem ten projekt.  Z przyjemnością patrzy się też w jaki sposób lokalna (i nie tylko) społeczność przyjęła koncept Baby Yagi.  Można powiedzieć, że mamy już swoich fanów i to naprawdę cieszy.

Jakie ma Pan plany na przyszłość, gdzie widzi się Pan za kilka lat?

Z respektem podchodzę do biznesu, dlatego też poświęcam każdą chwilę na dopieszczanie Baby Yagi, uważnie obserwuję co działa, a co można jeszcze ulepszyć.  A za kilka lat pewnie przyjdzie czas na nową bajkę.

Dziękuję serdeczne za wywiad, życzę samych sukcesów.

Barbara Larysz.

The post Paweł Cybulski i jego bajkowa restauracja Baba Yaga appeared first on Pozytywni.co.uk.

Czy pamiętasz, czas i okoliczności, w których napisałaś swój pierwszy wiersz?

Chyba tak jak niemal wszyscy- byłam chyba bardzo mała. Wydaje mi się, że każdy jako dziecko ma swoje próby poetyckie, tylko większość przestaje pisać a ja przy tym zostałam. Na pewno było to coś rymowanego. Nie jest to najprzyjemniejsze doświadczenie, ponieważ zablokowało mnie to na wiele, wiele lat. Chyba pokazałam wierszyk ojcu, gdyż ten od tamtego czasu mnie zaczął wyśmiewać. Ojciec był agresywnym tyranem i alkoholikiem. Pisałam nadal, ale już nigdy nic nikomu nie pokazałam. Odważyłam się dopiero w 2012 roku! Wyobrażasz więc sobie, iż było to dla mnie nie lada odkryciem i zaskoczeniem, iż moje wiersze nawet kilku osobom się spodobały. Przełamałam w sobie strach przed wyśmianiem.

Czym jest dla Ciebie pisanie? Jakie emocje towarzyszą Ci podczas pisania?

Pisanie wierszy dla mnie to wgląd w siebie i poza siebie. To szukanie punktów odniesienia, kondensowanie myśli, uczuć. To walka pięknego języka z językiem potocznym, zwłaszcza kiedy język polski zamienia się w mieszankę polsko-angielską. To również zaproszenie do gry tego, kto czyta, bo tak już jest, iż wiersz potrzebuje czującego czytelnika aby żył. Często mam tak, że najpiękniejsze wiersze przychodzą tuż przed samym snem. Są tam, w tej fazie kiedy jeszcze myślę ale nie mogę ruszyć ciałem. Za każdym razem jest obietnica doskonełej formy bez wysiłku, niestety nie mogę w żaden sposób ich zapisać ani zapamiętać! Niestety każdy wiersz jest jest jak wyciąganie igły ze stogu siana, tych a nie innych słów, znaczeń z całej masy słowno myślowej.

Gdzie leży źródło Twojej inspiracji?

Źródło jest we mnie i wokół mnie. Podobno wszystko już zostało napisane, więc nie sądzę, abym była bardzo oryginalna ale często inspirują mnie zasłyszane lub przeczytane słowa, czasami film, muzyka, sytuacje te wymyślone i obserwowane i to co czuję. To jest tak, iż nagle coś we mnie zaczyna kiełkować, zaczynam pisać prawie bez sensu a w miarę przepisywania wyłania się prawdziwe sedno tego, co chcę wyrazić. Ja piszę w brudnopisach a dopiero potem wklepuję w komputer, kiedy to już wiersz jest prawie skończony. Potem musi on odleżeć swoje, znowu zaglądam, sprawdzam, czy forma, słowa pasują.

Twój ostatni tomik wierszy pt. Opuszczony Dom, poświęcony jest Sejnom, małemu miasteczku na północno-wschodniej granicy państwa, z którego pochodzisz, czy wiersze z tego tomiku, poświęcone są tematyce tęsknoty, z którą każdy imigrant się boryka, czy może tematyka jest zupełnie inna?

Opuszczony Dom to tomik bardzo osobisty. Nawiązuje w nim głównie do mojego dzieciństwa, do Sejn, gdzie spędziłam pierwsze dwadzieścia lat mojego życia.  William Golding  powiedział, iż dzieciństwo to choroba, z której się wyrasta. W pewnym sensie jest to prawda, jako dorośli już nigdy nie będziemy przeżywali pewnych rzeczy tak samo. Biorąc pod uwagę to, co przeszłam w dzieciństwie, cieszę się, że wyrosłam. Z drugiej strony to były najpiękniejsze lata, najbardziej kolorowe, swobodne, tajemnicze i odkrywcze. A przynajmniej to, co nie było w nich złe. Tomik z pewnością nie odzwierciedla tęsknoty do Polski, to nie jest tęsknota emigranta i chęć powrotu, chociaż jest jeden wiersz do tego nawiązujący. Ja bardzo dobrze się czuję poza granicami Polski, nie tylko w Anglii ale chyba gdziekolwiek w cywilizowanym świecie czułabym się dobrze i znalazła swoje miejsce.

Opowiedz o swoich planach na ten rok, o pierwszej z serii Picture Book dla dzieci z rymowaną bajką.

Pierwsza część przygód małego człowieczka o imieniu Cosik już praktycznie jest w obu wersjach językowych i zaczynam ją promować od września. Kolejna opowieść jest w tej chwili tłumaczona. Nie wiem jeszcze ile ich będzie. To dziwne, ale pisząc wiersze dla dorosłych raczej nigdy nie rymuję, ale dla dzieci niemal zawsze tak. Jako dziecko uwielbiałam rymowane wiersze, wyrosłam na Tuwimie i Brzechwie. Są też inne wiersze dla dzieci. które mam nadzieję ujrzą wcześniej czy później światło dzienne. No i rozpoczęliśmy pracę nad albumem erotyków.

Uchyl nam rąbka tajemnicy…proszę.

– Ten pomysł przyszedł mi do głowy całkiem niedawno i to jest praca być może nawet na rok. Oczywiście mam już sporo wierszy związanych z tą tematyką, ale pomyślałam sobie, że pięknie byłoby dołożyć do tego subtelne, ciekawe zdjęcia. Marcin Orchowski wydał się idealnym kandydatem na fotografa, ponieważ można przy nim czuć się swobodnie, a to bardzo ważne przy tego typu zdjęciach. Ma też mnóstwo znakomitych pomysłów i praca z nim jest niewątpliwie przyjemnością. Osoby biorące udział w zdjęciach nigdy nie miały do czynienia z tego typu fotografią, więc wszysko musi być taktowne a Marcin taki właśnie jest. Pomysłów na zdjęcia jest mnóstwo, chodzi mi o to, aby były one symboliczną ilustracją wierszy. Sama jestem ciekawa, co się z tego wyłoni. Myślę, iż będziemy na bierząco relacjonować na moim blogu na stronie grazynawinniczuk.com lub gabywinn.com, mam nadzieję, iż strona wkrótce zacznie funkcjonować. A na koniec, kiedy już książka się ukaże, będziemy mieli wystawy. Lecz nie to jest najważniejsze- ważniejszy jest sam proces kreowania i tworzenia.

Oprócz pisania, zajmujesz się jeszcze kilkoma innymi rzeczami, szyjesz, pracujesz w bibliotece, czy chciałabyś, żeby pisarstwo zajęło kiedyś sto procent Twojego życia?

Sto procent? To byłoby nudne. Lubię zajmować się wieloma rzeczami, czasami na raz. Lubię odkrywać, uczyć się- nie powiem, że potrafię na przykład szyć, bo ciągle się tego uczę w dodatku sama- ale eksperymentuję, bawię się, wymyślam. Wymyśliłam specjalną kieszonkę do trzymania identyfikatora i do zawieszenia na smyczy, która okazała się na tyle oryginalna, iż Intelectual Property Office przyznało mi prawa oryginalności wzoru. Kiedy kupię nowy materiał nie mogę się doczekać, kiedy coś z niego zrobię. Może to jest taka terapia na moją impulsywność?

Który z Twoich wierszy jest Ci najbliższy?

Wszystkie i żaden. Nie jestem pewna czy jakiś noszę w sercu. Puszczam je w zapomnienie, chyba nie potrafiłabym wyrecytować żadnego! Z drugiej strony, każdy wypłynął ze mnie, każdy coś znaczy. Jedne lubię mniej, inne więcej, jedne zawsze będą schowane, inne nie. Często czytam moje wiersze i staram się być zwyczajnym czytelnikiem, choć to ogromnie trudne.

Nie nazywasz siebie pisarką, czy związane jest to z naszą narodową mentalnością, jak myślisz dlaczego tak trudno jest nam uwierzyć we własne talenty?

Myślę, iż jest to związane z naszą polską mentalnością. Może młodsze pokolenie już takie nie jest i całe szczęście, ale ja przecież wychowywałam się w czasach komunizmu. Nie wychylaj się było przecież codziennością. Zresztą nawet polskie szkolnictwo za moich czasów, nie rozwijało w żaden sposób kreatywności i twórczego myślenia. Tego nauczyłam się nie mając w dzieciństwie wielu zabawek- trzeba było je sobie wymyślić, zrobić. Dorastanie w małym mieście miało swoje dobre strony- pełna swoboda a wkoło lasy i jeziora, dużo dzieciaków takich jak ja. Nie było dorosłych, którzy by chcieli, abyśmy jakieś talenty rozwijali. Dbaliśmy o to sami. Jeśli ktoś chciał nauczyć się grać na gitarze, zbierał puszki na sprzedaż, kupował instrument a potem dzielił się nim z innymi, i tym czego się nauczył. A polska mentalność jest dziwna. My musimy nauczyć się, że bycie Polakiem to nic złego, że nie jesteśmy gorsi. Zajęło mi to sporo lat aby zwyczajnie stać się obywatelem świata. Popatrz na byle Anglika, nawet ten mało wyksztalcony jest dumny z tego kim jest.

Rzeczywiście trudno mi siebie nazwać pisarką czy poetką, może znowu wiąże się to z tym, iż jest takie przekonanie, że trzeba odnieść jakiś niebywały sukces. Skłamałabym, gdybym powiedziała, iż wcale mi na tym nie zależy, że piszę sama dla siebie. To nieprawda i nie wierzcie nikomu, kto tak mówi. Piszę i chcę, aby wiersz żył, a do tego potrzebuje czytelnika. To jest prawda, do której dochodziałm całe lata.

Opowiedz jeszcze, proszę o swoich marzeniach związanych z pisarstwem.

Marzę o tym, aby nigdy nie zabrakło mi weny! Marzę, iż pewnego dnia przejdę koło Watersones a w oknie zobaczę wystawę moich książek, także tych dla dzieci! I będą je ilustrowali tacy wspaniali artyści jak Quentin Blake. I chciałabym aby dzieci przed snem prosiły swoich rodziców- Mamo, poczytaj mi Cosika!

wierny pies

wracam tam i dziwię się tym kilku
na wskroś ulicom
jak można nigdy stąd nie wyjechać
zbudować życie wokół kilku miejsc…
korzenie zapuścić wokół bijącego źródła
czy nie wyjeżdżając byłabym szczęśliwsza?

myślałam
jeśli znajdę takie źródło
zapuszczę korzenie wokół niego
odwiedziłam kilka miast
państw, gnałam szukając
miejsca, gdzie wszystko będzie inne
ono było, ale zawsze

gdzieś tam
to gdzieś tam stało się
i jest tu, teraz, dzisiaj
daleko od korzeni
daleko od miasteczka
z wonnymi łąkami, z rzeczką
o przekornej nazwie Marycha
daleko od sosnowych lasów
skwierczących latem w upale
daleko od koszmarów dzieciństwa
tego wiernego psa

czasami jego wycie
dociera aż tutaj

Dziękuję bardzo za wywiad, życzymy samych sukcesów i spełnienia Twoich wszystkich marzeń związanych z pisaniem.

Barbara Larysz

The post Grażyna Winniczuk i jej odwaga bycia. appeared first on Pozytywni.co.uk.

Jakie były Twoje początki?

Twarzą o beton – to chyba najwłaściwsze porównanie do tego jakie były moje początki tutaj.

Wyjeżdżałam z Polski jako Asystent Menedżera Produktu w poznańskiej Agencji Reklamowej i Wydawniczej. Wydawaliśmy płyty artystów i w każdy poniedziałek na dachu budynku Stary Browar organizowaliśmy ich koncerty. Nie tylko byłam częściowo odpowiedzialna ze ich przeprowadzenie, ale też byłam osobą prowadzącą te koncerty. Przyjeżdżając tutaj mówiłam po angielsku, ale nie na tyle, aby dostać dobrą pracę.

Moją pierwszą pracą w Newcastle było stanowisko pokojówki w jednym z hoteli. To była bardzo ciężka praca, niektóre dziewczyny zaczęły mieć problemy z kręgosłupem, mojej przyjaciółce Klaudii od wysiłku wykręcało palce, a mi z racji nadciśnienia codziennie leciała krew z nosa. Do dziś Klaudia śmieje się, że zawsze wiedziała, w którym pokoju jestem, bo słychać było jak śpiewam piosenkę ”Niech żyje bal”. Myślałam wtedy „jeśli to są jedne z moich najczarniejszych dni, to potem będzie tylko lepiej”.

Zdecydowanie można nazwać Cię  kobietą sukcesu. Ale czym sukces jest dla Ciebie?

Sukces możemy rozumieć jako materialny i niematerialny, w tym znaczeniu ten materialny mam nadzieję, że dopiero przede mną

Dla mnie sukcesem jest przekraczanie granic własnych. Pracując w hotelu wiedziałam, że muszę znaleźć w sobie siłę aby po pracy pójść jeszcze do colleg’u. Wracałyśmy z Klaudią tak zmęczone, że Czesiu – nasz współlokator widząc, że nie mamy siły zrobić sobie obiadu dzielił się z nami swoim. Wiedziałam też, że muszę coś zrobić dla własnego intelektu. Wtedy moja znajoma Kasia powiedziała mi o 2B, magazynie dla Polaków i tak stałam się częścią tej pięknej przygody. Wtedy też znalazłam w sobie siłę, aby pójść i zapytać o wolontariat. Poznałam wtedy Karen Watson, kierowniczkę działu wolontariatu w VONNE (Voluntary Organisations’ Network North East), z którą po kilku latach miałam przyjemność zrobić wywiad do miesięcznika „Praca i Życie za Granicą”. Pamiętam jak Karen w trakcie tego wywiadu powiedziała mi, że widząc mnie po raz pierwszy, wiedziała, że musi zrobić wszystko, aby mi pomóc. Szukali wtedy wolontariuszy do North of England Refugee Service – organizacja do spraw uchodźców, ale chętnych studentów z Europy nie brakowało. Ale poszłam; i tak siedzę w biurze szefa, który rozmawia ze studentką Martą z Niemiec i która prosi go o wysłanie potwierdzenia praktyk na jej uczelnię do Niemiec, bo inaczej nie dostanie stypendium. A on mówi, że zrobi to pod koniec tygodnia. Patrzę jak ta dziewczyna ma łzy w oczach, więc wstaję i mówię: „Jako osoba pracująca z ludźmi z całego świata powinieneś znać różnice kulturowe i wiedzieć, że w Niemczech dzisiaj znaczy dzisiaj.”  Roger patrzy na mnie ze zdziwieniem i pyta: ”A Ty, kto ty jesteś?” wiec mówię, że mam z nim zaraz rozmowę o staż, a on patrzy na mnie i mówi do Marty: ”Weź tę dziewczynę i postaw jej kawę, bo właśnie załatwiła sobie i Tobie praktyki, bo o empatię i walkę o godność drugiego człowieka tu chodzi. Do zobaczenia w poniedziałek. Z Martą jak i z większością ludzi z tej organizacji jesteśmy do dziś bliskimi przyjaciółmi.

Tęskniłaś za krajem, a może nadal tęsknisz?

Ja mam głęboką tęsknotę za zapachem Polski, kiedy wysiadam z samolotu, czuję jak Polska pięknie pachnie i ten zapach kocham. Ten zapach ma w sobie nostalgię, radość, ciepło i bliskość. To zapach chleba mojej babci Heleny i skóry mojej mamy. To zapach koniczyny na łące i lasu po deszczu. Ten zapach ma nawet spojrzenia i śmiech moich bliskich. Ten zapach mnie otula niczym dziadek Władysław przed snem puchową kołdrą. To zapach bzu, fiołków i piwonii, które na szczęście mam też w moim angielskim ogrodzie. Mam też to ogromne szczęście, że mam przyjaciół na całym świecie. Mam rodzinę przy sobie, czyli serce jest na miejscu.

Mamy ten olbrzymi przywilej, żyć w czasach, kiedy barszcz gotować możemy razem z bliskimi za pomocą Skype’a. Po II wojnie światowej mój wuj Roman, brat babci Heleny, będąc w AK musiał uciekać z Polski. Na statku do Anglii nie było już miejsca, więc musiał wyjechać do Australii. Nigdy już nie zobaczył się z rodziną. Tylko dzięki listom utrzymywali kontakt. Moja babcia Helena, po raz pierwszy poznała jego syna i wnuki tuż przed śmiercią, kiedy przyjechali ją poznać. To jest tęsknota. Kiedy robiłam już wspomniany wolontariat dla North of England Refugee Service, przez pierwsze tygodnie musiałam wychodzić z pokoju, aby nie popłakać się przy rozmówcy. Pamiętam dzień, kiedy poszłam do archiwum zamknąć stare akta i natknęłam się na polskie nazwiska. Mój ówczesny szef, teraz serdeczny przyjaciel Gavin, przyszedł zobaczyć co się ze mną dzieje, bo wiedział, że jestem z Poznania i dyscyplina pracy nie pozwoliłaby mi na tak długie bycie w tamtym miejscu. Usiedliśmy na podłodze i milczeliśmy.

Opowiedz również, proszę o Twojej działalności, jako konsultant ds. Polonii i dziennikarz.

Nie wiem, czy którykolwiek wywiad przeze mnie przeprowadzony i czy którakolwiek impreza przeze mnie zrobiona były warte czyjegokolwiek czasu. Mam jednak silną potrzebę podzielenia się z tym czego doświadczyłam, ludzi których poznałam, ich mądrości życiowej. Dla mnie moja działalność, to przejaw mojej polskości.

Z każdej sytuacji staram się wyciągnąć lekcję. 4.5 roku temu wykryto u mnie torbiele. Wtedy postanowiłam, że czas najwyższy pochylić się nad tematem zdrowia. Zanim doszło do operacji, w ramach „Made In Poland Festival” razem z  moimi przyjaciółkami, Anią i Dorotą zorganizowałyśmy imprezę zdrowotną „Świadoma Kobieta”, na temat raka, adresowaną do kobiet, na której  gościem honorowym była Anna Maria Jopek. AMJ dała nawet na swoją stronę internetowa zdjęcie z naszej imprezy. To był dla mnie krok milowy w wierze we własne możliwości. The Evening Chronicle Newcastle poświęcił naszej imprezie 2 strony. I wtedy menadżer piłkarskiej drużyny Newcastle United napisał do mnie, czy zrobię z nim imprezę zdrowotną dla mężczyzn, a on udostępnia boisko i może odbyć się mecz.  I tak ponownie we współpracy z przedstawicielami NHSu, organizacją Macmillan i ICOS pod patronatem portalu Polnews i The Evening Chronicle Newcastle zorganizowaliśmy imprezę zdrowotną dla mężczyzn na temat raka, pod bliźniaczym tytułem „Świadomy Mężczyzna”. I choć nie obyło się bez konfliktu między drużynami, gdyż angielski sędzia po wygranej naszych chłopaków, zmienił zasady naliczania punktów i stwierdził, że wygrana jest Anglików, impreza pomimo wszystko udała się i był kolejny sukces. Niestety, po kilku dniach musiałam poddać się operacji i tak zostałam wycięta z życia społecznego na kilka dobrych miesięcy.

Gdy już zebrałam siły,  ponownie udałam się do Karen Watson, tym razem zapytać o praktyki w BBC.

Karen powiedziała mi wtedy: ”Prawda jest taka, że do BBC są setki chętnych na staż, z całego świata. Jest to machina rządząca się własnymi zasadami.” Powiedziała także: ”Zobaczę, co można zrobić, ale szanse są prawie żadne. Robisz genialną robotę, ale w Twoim kole nie ma szprych. Pozwól, że Ci to tak opiszę. Świat działa jak koło. Ty jesteś w środku tego koła i potrzebujesz powiązań, czyli szprych, które pozwolą, na to aby koło się toczyło. Jest to bardzo prężnie działający mechanizm. Wielu ludzi stoi w miejscu, bo nie wie jak zrobić pierwszy krok. Jednym z takich kroków może być zrobienie wolontariatu. Taka praktyka bardzo liczy się na ryku pracy w UK z wielu powodów. Po pierwsze, potencjalny pracodawca widzi, że bardzo zależy ci na rozwoju w danym kierunku, po drugie, że jesteś aktywny społecznie, po trzecie, szlifujesz swój angielski, a po czwarte, jest to szansa na poznania nowych ludzi. Kiedy środek połączony jest szprychami z częścią zewnętrzną koła, koło będzie się toczyć. Każda nowa szprycha to nowy szlak komunikacyjny. (Używając jednej strony internetowej www.do-it.org.uk dowiesz się, co dzieje się w sektorze wolontariatu w UK).

Za jakiś czas otwieram maila i czytam. „Witamy, piszemy do Ciebie, gdyż Ridley Scott na Ceremonię Otwarcia Olimpiady w Londynie, reżyseruje film pt: „Britain In A Day” i zaprasza każdego do wzięcia udziału, w tym też Polaków. Zapoznaliśmy się z Twoją pracą i Ridley Scott i Morgan Matthews chcieliby, abyś to Ty poleciła i zorganizowała Polaków, którzy wezmą udział w tym filmie.”Z wyrazami szacunku  Rosa Productions”. Zrobiłam, co mogłam. W momencie, kiedy Rosa Productions, chciała mi zapłacić za projekt, przypomniały mi się słowa Karen Watson o braku szprych w moim kole. Poprosiłam więc, czy zamiast pieniędzy mogę dostać referencje. Gdy zobaczyłam referencje nie mogłam uwierzyć, że aż tak mnie opisali, a jeszcze bardziej nie mogłam uwierzyć, jak w ciągu tygodnia dostałam maila od Claire Rutter z BBC Newcastle: „Witam, obecnie robię projekt zdrowotny. Dostaliśmy genialne referencje na Twój temat od Rosa Productions, którzy mówią o wielkim profesjonalizmie. Czy chciałabyś się ze mną spotkać i porozmawiać o naszej przyszłej współpracy”. I chyba ta współpraca jest dobra, bo obecnie szukamy wydawcy do naszej wspólnie napisanej książki dla dzieciJ)))

Kiedy Radio BBC Newcastle szykowało się do audycji Jonathana Milesa na temat emigracji, zadzwonili do mnie, czy byłabym wstanie porozmawiać na temat ówczesnej zaognionej sytuacji wokół polskich emigrantów, zgodziłam się. Zanim jednak audycja się zaczęła, dzwonili do mnie z BBC, aby powiedzieć, że to nie będzie łatwa rozmowa i w każdej chwili mogę ją zakończyć. I tak, zaczyna się audycja i Jonathan Miles pyta mnie, dlaczego tutaj przyjechałam, a ja odpowiadam, że chciałabym powiedzieć, że dla pięknej angielskiej pogody. Jonathan roześmiał się i powiedział, że chyba się polubimy. W sumie zamiast 5 minut na antenie, Jonathan poprosił mnie o pozostanie do końca audycji i na równi z nim i ekspertem ze Stanów Zjednoczonych rozmawialiśmy o problemie spostrzegania emigrantów. Jeszcze większym zaskoczeniem okazał się sms od mojej znajomej dziennikarki BBC, która napisała: „nie słyszałam audycji, bo byłam na konferencji, ale Jonathan wysłał mi smsa, że argumentami ugrillowałaś ich wszystkich”.

[gap height=”5″]

Proszę powiedz, co jest Twoim życiowym i zawodowym celem?

To są kompletnie inne rzeczy, a zarazem mają tyle wspólnych linków, że zaczynam je widzieć jako całość.

Czy mogłabyś zdradzić kilka wskazówek, naszym rodakom, jak odnaleźć w sobie potencjał i siłę do realizacji marzeń związanych z karierą?

Po pierwsze, pamiętać o złotej „Zasadzie Koła” Karen Watson.

Po drugie, kiedy rozmawiałam z Księciem Janem Żylińskim powiedział, najważniejsze jest znaleźć w sobie siłę i wiarę i osobę, która tę wiarę w nas utrzyma. Dla mnie takim pierwszym impulsem były moje studia

„Dziennikarstwo i Komunikacja Społeczna”. Odpowiedni kurs mojego życia obrał mój profesor Jacek Wachowski. Wówczas postrach całej uczelni. Pamiętam ten moment tak dokładnie, być może dlatego, że nigdy nie miałam okazji podziękować profesorowi Wachowskiemu za drogowskaz, za szanse i za wiarę we mnie. Kierunkiem, który wybrałam na studiach było „Zarządzanie i Marketing”, ale już przy pierwszych całkach zrozumiałam, że są to wody, w których łatwo zatonę. „Uzyskaj jak najwięcej z siebie, bo wszystko jest dla Ciebie” słowami  Ralpha Waldo Emersona zdałam się przekonać profesora. Choć teraz po latach, wiem, że jest to geniusz, wizjoner, człowiek, który tamtego roku skompletował rocznik studentów niczym z filmu „Stowarzyszenie Umarłych Poetów” z Robinem Williamsem. Profesorze, z tego miejsca, pragnę z całego serca powiedzieć: „Kapitanie, mój Kapitanie”.

Jakie masz plany na przyszłość, gdzie się widzisz za kilka lat?

W szeregach tych, którzy zgodnie ze swoimi umiejętnościami, godnie będą reprezentować Polskę i Polaków. Many players are looking for the opportunity to play games for real money without depositing funds. That’s exactly what this award is about. You can play online with the best casino bonuses without making a deposit and you will still be able to receive winnings . See information here https://bestbonusmoney.com/bonuses . Best casino bonus UK is not available in all slot machines. There is a list of slots that can bring the highest profit and the biggest win. Also, slot machines have different variances. Knowing this information will allow you to spend more profitably at the UK casino bonus.

Co sądzisz o pierwszych Targach Polskiego Biznesu, zorganizowanych przez firmę Pozytywni Un. Ltd.?

Każda forma integracji jest bardzo ważna. W jednym z moich wywiadów Pan Piotr Sułek powiedział:’(…) Musimy pamiętać, że będąc na obczyźnie jesteśmy ambasadorami naszego kraju. Polska i Polacy mają wiele do zaoferowania.”

(http://polishcommunityconsultant.blogspot.co.uk/2015/07/z-lekcji-naszych-ojcow.html)

Oby było jak najwięcej takich inicjatyw. Życzyłabym Wam jak i innym organizacjom, tłumów w trakcie takich spotkań. Mam nadzieję, że coraz więcej Polaków będzie miało potrzebę uczestnictwa w takich spotkaniach.

Chciałabym Cię również zapytać o Twoje zdanie w sprawie inicjatywy Księcia Jana Żylińskiego „Polaku, poczuj swoją siłę”. Czy uświadamiając sobie swoją przynależność społeczną jesteśmy w stanie zmienić stosunek brytyjskiej społeczności do polskiej?

Winston Churchill powiedział: ” Niewiele jest cnót, których Polacy nie posiadają, ale niewiele też jest błędów, których potrafili uniknąć…”

We wspomnianym już przeze mnie wywiadzie, Pan Piotr Sułek powiedział również: ”Radzić sobie trzeba wszędzie. My, Polacy potrafimy ciężko pracować, jesteśmy rzetelni. Ale trzeba też być czujnym obserwatorem. (…)Byłem poważany przez oficerów, wiedziałem co się dzieje na świecie (…)Polacy potrzebują przywódcy”.

No i tak znalazł się śmiałek, Książę Jan Żyliński, który nie tylko Polakom przypomniał prawa hymnu:

„ (…)

Co nam obca przemoc wzięła,

Szablą odbierzemy.”

Już dziś wiemy, że Anglicy będą mieli referendum w sprawie wyjścia z Unii Europejskiej. Kilka dni temu Grecja powiedziała Unii stanowcze – nie! Już dziś też wiemy, że Książę Jan Żyliński wystartuje w wyborach na burmistrza Londynu. To pierwsza osoba pochodzenia polskiego, która kandyduje na to stanowisko. Więc pozwolę sobie powtórzyć za Panem Piotrem Sułkiem: ”Bądźmy czujnymi obserwatorami. Polacy potrzebują przywódcy.” Mamy wiele cnót, postarajmy się nie powtarzać błędów. Możemy też nauczyć się jednej lekcji od Anglików i jak w jednym z wywiadów Książę Jan Żyliński powiedział :” Go and try with an open mind.”

Dziękujemy za świetny i wyczerpujący wywiad, życzymy dalszych sukcesów zawodowych, jak i życiowych. 

Wszystkich Pozytywnych zapraszamy na blog Marleny: http://polishcommunityconsultant.blogspot.co.uk/

Barbara Larysz

The post Świadoma kobieta – rozmowa z Marleną Marią Weber appeared first on Pozytywni.co.uk.

Moja definicja szczęścia, to metoda na życie „tu i teraz”, ważne jest dzisiaj i starajmy się przeżyć dzień jak najlepiej ze świadomością, że nigdy się już nie powtórzy. Uświadommy sobie bezcenność chwili, bo to może nadać nam celu, sensu i dynamizmu w codziennym działaniu. Pomaga to w realizacji rozwoju duchowego, spełnienia pasji, czy zainteresowań.

Żyjąc teraźniejszością, a nie przeszłością powoli odnajdziemy w sobie spokój i akceptacje obecnej rzeczywistości, przestaniemy idealizować swoje wcześniejsze życie i docenimy to, co się dzieje teraz. Często całymi latami, trzymamy się kurczowo czegoś, co nas ogranicza, nie dopuszcza do spełnienia. Robimy to z różnych powodów, boimy się o przyszłość, tego, co inni o nas powiedzą, lub czysto z materialnych powodów. Gdy ciągle odkładamy radość na jutro, gdy planujemy ją na wakacje, zwłaszcza w Polsce, lub lepsze jutro…Nigdy się jej nie doczekamy, nasza wizja szczęścia zawsze będzie się już kojarzyła z pobytem w Polsce i już zawsze będziemy uważać, że tylko tam jesteśmy szczęśliwi…to powoduje, że nie żyjemy prawdziwą chwilą, lecz jedynie wizją o przyszłości. W ten sposób ranimy samych siebie, katujemy się depresyjnymi myślmy, narzekamy, nigdy nie czujemy spełnienia.

Otwórzmy się na szczęście dziś, znajdźmy w sobie tą silę i przełammy w sobie tą niechęć do swojego codziennego dnia. Kiedy to zrobimy, kiedy zaakceptujemy i polubimy nasz świat, on z każdym dniem będzie przynosił nam pogodę ducha i siłę na lepsze jutro. Pracowaliśmy, odpocznijmy, pospacerujmy nad rzeką, zjedzmy coś dobrego, wydajmy kilka funtów na przyjemności i poczujmy, właśnie „tu i teraz”.

W moim życiu spotykam wielu spełnionych i szczęśliwych ludzi. Za każdym razem, kiedy na takich natrafiam, staram się im przyglądnąć i nauczyć czegoś nowego, sprawdzam, jaką mają receptę na szczęście. Dlatego też każdy z nas ma prawo wciąż poszukiwać, eksperymentować by się przekonać, co jest dla nas, czego naprawdę pragniemy. Jeżeli nie macie pomysłu na siebie, może nauczycie się czegoś od innych, życie polega na ciągłej nauce i zdobywaniu doświadczenia, tylko wtedy, kiedy posiadamy ciężki bagaż doświadczeń, stajemy się wrażliwsi, otwarci, bardziej wyrozumiali dla siebie i innych oraz budujemy dystans, dzięki któremu posiadamy obiektywne spojrzenie na sprawy. Jeżeli chcemy, żeby ktoś zwrócił uwagę na nas, zwróćmy uwagę na innych, nie bagatelizujmy, czyjegoś szczęścia – cieszmy się nim, czy problemów – każdy uważa, że jego są największe. Kiedy spróbujemy zrozumieć innych, powoli zaczniemy akceptować siebie.

Pomyślicie, co to za gadanie, jakieś brednie, przecież ja mam na głowie, mnóstwo problemów, no i ta tęsknota za krajem…. Wierzcie mi ja też tęsknię, kocham Polskę i zawsze pozostanie w moim sercu, ale każdego dnia staram się odnaleźć pozytywne strony mieszkania w UK, i mam na myśli cieszenie się z małych rzeczy, dzięki którym powoli buduję pozytywny i szczęśliwy obraz mojej egzystencji. Myśleniem o problemach ich nie rozwiążecie, cierpienie również nie uszlachetni waszej duszy. Zamartwianie się, w żaden sposób nie jest pomocne. Niezależnie od tego, jak wam ciężko, jeśli uda wam się oderwać od tego, wygracie!

Barbara Larysz

The post …moja definicja szczęścia… appeared first on Pozytywni.co.uk.