Ja również dziękuję za miły lot . Potrzebowałam zmiany w moim życiu, jakiejś świeżości.  Dlatego, zdecydowałam się na Londyn, jeśli chodzi o aspekt artystyczny czułam się jak ryba w wodzie sporo się tam dzieje. Mogłam poszerzyć horyzonty, aczkolwiek po roku mieszkania w tym szalonym mieście, zagnało mnie do Leeds, w którym już mieszkam dobrych parę lat.

Przedstaw nam, proszę swoją postać bliżej, czym zajmujesz się na co dzień?

Przede wszystkim jestem szczęśliwą mamą Kajetana i to on pochłania mnie w całości hehehe. Oprócz wychowywania mojego syna,  maluję obrazy. Staram się jak najwięcej działać w tej dziedzinie: wystawy itp. Jako weganka również działam przy nadarzających się okolicznościach, wystawiam swoje stoisko z pysznym zdrowym, wegańskim jedzonkiem i uświadamiam ludzi.  No i praca zawodowa, pracuje  w laboratorium dentystycznym-przywracam ludziom piękny uśmiech :)))).

Co jest Twoją największą pasją? Opowiedz o majagna art.

Malowanie bardzo mnie pasjonuje. To taka moja forma medytacji, odprężenia i oczyszczenia  emocji dnia codziennego. Łączę różne techniki, maluję przede wszystkim farbami akrylowym,  uwielbiam szlachmetal,  który ciągle używam. Stosuję gips, czyli robię płaskorzeźbę przed rozpoczęciem malowania, no i wszystko co daje nam natura np. kamienie.

Skąd czerpiesz natchnienie?

Moją inspiracją jest po prostu życie. Maluję to co w duszy mi gra, przelewam na płótno wszystko co zanotuję, co mnie poruszyło, co mnie zasmuciło, co mnie rozbawiło. To książka, którą muszę zapełnić, pomalować… taka moja kolorowanka. Inspiracje czerpię również z mojej medytacji. Sporo moich prac to po prostu moi bliscy… ale to abstrakcja, wiec dla każdego to inna forma interpretacji i to jest piękne.

Twoje największe osiągnięcie, z czego jesteś najbardziej dumna?

Oczywiście z mojego synka, który jest bardzo kreatywny i myślę, że razem kreujemy piękny nasz świat. Zaliczyłam parę wernisaży  i dumna jestem z siebie, że nigdy się nie poddałam, po mimo okropnych sztormów!

Od 18 lat jesteś weganką, stawiasz na zdrowy tryb życia, co więcej, zarażasz swoją wiedzą i przekonaniami innych, opowiedz nam o tym więcej.

Ta wspaniałą przygodę ze zdrowiem zaczęłam jako młoda buntowniczka. Mając lat 17 zdecydowałam się przejść na wegetarianizm, co nie koniecznie było łatwe uhhh. Przez lata starłam się po prostu zdrowo funkcjonować. Jakieś 3/4 lata temu przeszłam na weganizm  i to on dopiero otworzył mi oczy  na bardziej świadome obcowanie z otaczają nas machiną. Staram się przekazać jak najwięcej ludziom, którzy o to pytają,  dlatego też robię stoiska ze zdrowym wegańskim jedzeniem. Pragnę pokazać, że można zdrowo i wciąż pysznie zrobić dla dzieci podstawowe posiłki. Upiec ciasto z roślin, czy kasz. W prosty sposób przemycić zdrowie dla maluchów. Zapraszam do śledzenia mojego  Facebook ’a wegańskiego Vegan Majagna.

http://majagna.deviantart.com/

https://www.facebook.com/Vegan-Majagna-540092996162969/?fref=ts

Jakie masz plany na przyszłość, gdzie widzisz się za kilka lat?

Być szczęśliwą i szczęściem się  dzielić…obrazy na ścianach w różnorodnych przestrzeniach…zdrowie na talerzu u jak najwięcej ludków :).

Dziękuję za wywiad i życzę samych sukcesów,

pozdrawiam Barbara Larysz.

The post „Weganizm i malarstwo – moim sposobem na życie” – rozmowa z Magdaleną Brańczyk appeared first on Pozytywni.co.uk.

Mam na imię Katarzyna Zaborniak , w wieku 39 lat doznałam wylewu krwi do mózgu , który spowodował niedowład prawej strony mojego ciała.

Wylew był na tyle poważny, że byłam blisko śmierci i przez okres 10 dni byłam nieprzytomna i przebywałam na tamtym świecie ( dlatego cześć moich obrazów jest poświęcona tej tematyce ).

Przed wylewem byłam osoba praworęczną , bardzo energiczną i zapracowaną.

Po wylewie byłam załamana swoją kondycją fizyczną ( nie mogłam mówić przez okres 6-ciu miesięcy ) .

Na szczęście nie załamałam się kompletnie i zaczęłam szukać sposobu na życie.

Po odzyskaniu mowy oraz częściowej sprawności fizycznej szczególnie w lewej stronie mojego ciała zaczęłam malować.

W tym czasie już mieszkałam w Anglii z moją rodziną i tam w mieście Workington – County Cumbria zaczęłam uczęszczać do szkoły o profilu sztuk pięknych.

Czy Pamięta Pani czas i okoliczności kiedy namalowała Pani swój pierwszy obraz?

Mój pierwszy obraz, który namalowałam zatytułowałam „życie po życiu “ i był odzwierciedleniem moich przeżyć, jak byłam nieprzytomna – było pięknie i nie chciałam wracać z stamtąd, ale jakiś głos mi powiedział , żebym wróciła.

Czy w Pani przypadku, można powiedzieć, że malowanie jest nie tylko pasją, sztuką i spełnieniem, ale również swojego rodzaju rehabilitacją?

Tak, w moim przypadku malowanie jest moją największą pasją, ale również zdecydowanie rehabilitacją psychiczną.

Jakie emocje towarzyszą Pani podczas malowania?

Gdy maluję jestem skupiona, ale również bardzo zrelaksowana i szczęśliwa.

Gdzie szuka Pani inspiracji?

Inspiracji szukam wszędzie!

Który z Pani obrazów jest Pani najbliższy i niesie za sobą największe emocje?

Największe emocje wzbudzają obrazy , które są związane z moimi przeżyciami związanymi z wylewem.

Proszę opowiedzieć jeszcze, o swoich marzeniach związanych z malarstwem i nie tylko?

Chciałabym doskonalić swoją sztukę malarską oraz mieć okazję od czasu do czasu zaprezentować swoje prace szerszej publiczności .

Oprócz malowania staram się pomagać innym osobą, których spotkało podobne zdarzenie, poprzez przekazywanie części dochodów ze sprzedaży moich obrazów na cele klubów zrzeszających osoby po wylewie.

Na końcu chciałabym powiedzieć, że staram się cieszyć każdym dniem , ponieważ życie jest tak krótkie i kruche…

Z poważaniem, Kasia.

Pani Kasiu, dziękujemy za wzruszający wywiad I poświęcony nam czas, życzymy spełnienia Pani wszystkich marzeń.

Barbara Larysz.

The post Katarzyna Zaborniak i jej nowe życie po wylewie appeared first on Pozytywni.co.uk.

Piłka zawsze była moją pasją, ale do pewnego momentu uprawiałem też łyżwiarstwo szybkie. Było to naturalną koleją rzeczy ze względu na moich rodziców, którzy oboje są trenerami łyżwiarstwa, tata kadry narodowej mężczyzn, a mama kadry juniorów. Ja wybrałem jednak piłkę nożną.

Jak to się stało, że mieszka Pan  w UK? I dlaczego akurat Newcastle upon Tyne? Proszę opowiedzieć jak rozwijała się Pana kariera trenerska?

Moje pierwsze trenerskie szlify zdobyłem w wymarzonym miejscu, oficjalnej szkółce FC Barcelony w Warszawie, FCB Escola Varsovia, gdzie miałem okazję poznać filozofię i metody pracy jednego z najlepszych klubów na świecie. Już podczas studiów planowałem wyjazd za granicę, aby kontynuować swój rozwój trenerski, początkowo myślałem o Erasmusie w Niemczech, ale ponieważ moja dziewczyna dostała się na studia w UK to wybrałem Anglię wiedząc, że i tu będę miał szerokie możliwości rozwoju. Swój pobyt rozpocząłem od Derby gdzie pracowałem w klubie z zaplecza Premier League, Derby County i ukończyłem dwa pierwsze angielskie kursy trenerskie. Następnie przez rok przebywałem w Londynie, pracując m.in. w klubie The Little Foxes, gdzie zdobyłem wyjątkowe doświadczenie w pracy z dziećmi od 2 roku życia. Miałem też niepowtarzalną okazję pracy w Arsenal Soccer Schools, oficjalnej szkółce Arsenalu Londyn oraz w Just Play, klubie prowadzonym przez Taffa Rahmana, który pracuje w akademii Tottenhamu.

Pracowałem też w kilku szkołach, jako nauczyciel wychowania fizycznego, co dało mi wizję jak wygląda tutejszy program nauczania, ale także, przed jakimi wyzwaniami stają nauczyciele w Anglii. Jeżeli ktoś narzeka na brak miejsca do nauczania WF-u w polskich szkołach to polecam zajrzeć do londyńskich J.

Do Newcastle ściągnęła mnie moja rodzina, którą przyjechałem odwiedzić w wakacje, ale kiedy poznałem Steve’a Chambers’a i zobaczyłem jak pracuje się w naszym klubie, postanowiłem zostać na dłużej.

Aktualnie pracuje Pan z grupą dzieci U8 i pomaga Pan przy grupie U15, dlaczego zdecydował się Pan założyć grupę dla polskich dzieci?

Wiem, że w Newcastle i okolicach jest wiele polskich dzieci i bardzo chciałbym zaszczepić w nich pasje do sportu i pomóc rozwinąć swoje talenty. Sport, a zwłaszcza piłka nożna, wpływa pozytywnie na dziecko na wielu płaszczyznach. Nie tylko pozwala na harmonijny rozwój fizyczny, ale uczy także odpowiednich postaw społecznych i umiejętności takich jak, szacunek do drugiej osoby, współpraca w grupie, umiejętność radzenia sobie ze stresem, pracowitość.

Zdaję sobie sprawę, że bariera językowa często powoduje, że dla wielu dzieci, a czasem także rodziców, przyjście na treningi może być pewnego rodzaju wyzwaniem. Z drugiej zaś strony wiem, że rodzice, którzy są w Anglii od dłuższego czasu chcieliby, aby dzieci nie straciły kontaktu z językiem. Chciałbym więc wyjść naprzeciw tym oczekiwaniom i stworzyć coś fajnego dla naszej społeczności.

Czy wszystkie dzieci, dla których piłka nożna jest pasją mogą grać pod Pana zwierzchnictwem?

Jak najbardziej, zapraszamy zarówno chłopców jak i dziewczynki w każdym wieku.

Proszę nam więcej opowiedzieć o tych zajęciach i klubie Newcastle City Juniors.

City Juniors to najlepszy klub w regionie, jeśli chodzi o szkolenie młodzieży. Liczby mówią same za siebie, 40 wychowanków w akademiach Premier League i Championship w tym m.in. Adam Armstrong, który reprezentuje Anglię w drużynie U19, ma profesjonalny kontrakt z Newcastle United a aktualnie jest na jakże udanym (król strzelców League 1) wypożyczeniu w Coventry City. Jesteśmy przygotowani do pracy z dziećmi już od 4 roku życia, najstarsze grupy to obecnie U18. Zajęcia z najmłodszymi są nastawione na zbudowanie tzw. bazy, czyli podstawowych czynności potrzebnych nie tylko w piłce, ale w codziennym życiu i w prawidłowym ich rozwoju takich jak, poruszanie w różnych kierunkach, równowaga, koordynacja, prawidłowa postura.

Wiem, że może to wszystko brzmi dość poważnie, ale proszę nie zrozumieć mnie źle, profesjonalna piłka w najmłodszych latach ma być przede wszystkim dobrą zabawą, zaś profesjonalizm trenerów wyraża się w dbaniu o wszechstronny rozwój dzieci przy jednoczesnym zachowaniu uśmiechu na ich twarzach.

Nasz klub znajduje się na Benwell, Gibside Gardens, NE15 7PP, na byłym obiekcie treningowym Newcastle United. Zajęcia w okresie zimowym będą odbywały się w hali, w sobotę lub niedzielę w godzinach porannych. Zawodnicy mają do dyspozycji także 6 boisk trawiastych (w tym jedno z oświetleniem) gdzie będziemy trenować w cieplejsze dni.

Gdyby miał Pan udzielić jakiejś rady tym wszystkim dzieciom, którzy chcą zawodowo grać w piłkę nożną, to, co to by było? Co jest najważniejsze, aby zostać piłkarzem?

Namówić mamę i tatę żeby wysłali ich do dobrego klubu J.

Nie ma co się oszukiwać, żyjemy w dobie tabletów i playstation, a dziecko spędzające każdą wolną chwilę grając w piłkę na podwórku z kolegami to już niestety relikt przeszłości. Poziom aktywności fizycznej dzieci drastycznie spada, dlatego tak istotne jest, aby dzieci możliwie jak najwcześniej trafiały do odpowiednich ludzi, którzy atrakcyjnymi zajęciami ich do sportu zachęcą. Najważniejszym czasem dla rozwoju każdego młodego piłkarza jest okres do 12 roku życia, jest to tzw. Window of opportunity kiedy nauka nowych umiejętności ruchowych jest najłatwiejsza. To jest właśnie najważniejszy czas również dla nas, trenerów, aby zacząć szlifować ten diament w prawidłowym kierunku. Także im wcześniej tym lepiej.

Czy pamięta Pan swój pierwszy mecz, jakie wtedy towarzyszyły Panu emocje?

Pierwszego meczu nie pamiętam, było to zbyt dawno, ale moje pierwsze wspomnienia są z przyszkolnego betonowego boiska, na którym spędziłem wiele czasu po lekcjach. Czysta radość z gry z przyjaciółmi to coś, co stanowi o pięknie tej dyscypliny i do tej pory największą frajdę sprawia mi gra ze znajomymi.

A co sądzi Pan o naszych rodakach w kontekście piłki nożnej, czy Polacy potrafią grać w piłkę?

Oczywiście, mamy przecież tak wspaniałych zawodników jak Lewandowski, Krychowiak, Milik czy Szczęsny, mamy też historię wielkich sukcesów z lat 70 i mocno wierzę w to, że w niedalekiej przyszłości zapracujemy na kolejne.

Jakie ma Pan plany na przyszłość? Nowe projekty do realizacji?

Najważniejsze dla mnie w najbliższym czasie będzie wystartowanie z zajęciami dla polskich dzieci, do końca stycznia chciałbym ruszyć z nimi na dobre.

Zainteresowanych prosimy o kontakt pod numerem:

07550776190

lub email: info@newcastlecityjuniors.co.uk

tomaszkmiecik89@gmail.com

Dziękujemy bardzo za wywiad, życzymy samych sukcesów i gratulujemy nowej incicjatywy.

Barbara Larysz.

The post Trener Tomasz Kmiecik i jego inicjatywa dla polskich dzieci. appeared first on Pozytywni.co.uk.

Nie!!! Czekajcie. To nie tej wersji powinny uczyć się polskie dzieci! Wersja prawidłowa poniżej!

• Kto Ty jesteś?

– Polak Wielki!

• Jaki cel Twój?

–  Sukces wszelki!

• Gdzie Ty mieszkasz?

– Między swemi!

• W jakim kraju?

– Gdzieś na Ziemii!

• Czym Twa ziemia?

– Glebą Żyzną!

• Czym zdobyta?

– Myślą bystrą!

• Czy ją kochasz?

– Kocham szczerze!

• A w co wierzysz?

– W siebie wierzę!!!

The post „Kto Ty jesteś? Polak Wielki!!!” To tej wersji powinny uczyć się polskie dzieci!!!! appeared first on Pozytywni.co.uk.

Miał szczęście, że nie spałem, bo jeszcze grałem na mojej perkusji!”

Czyli rozmowa z Adrianem Marczykiem – polskim perkusistą z Newcastle-upon-Tyne:

Adrianie, opowiedz nam o początkach swojej przygody z muzyką, dlaczego akurat perkusja?

Odkąd tylko sięgam pamięcią waliłem w domu czym popadnie i w co popadnie :). A tak serio, to chyba zaczęło się to od kaset mojego taty – takich zespołów jak: Iron Maiden, czy ACDC. Kredkami uderzając w biurko udawałem, że gram na perkusji .

Moja prawdziwa przygoda zaczęła się od nauki gry w lokalnym domu kultury, gdzie dzięki Markowi Sobczykowi (którego z tego miejsca bardzo serdecznie pozdrawiam) zacząłem prawdziwą przygodę z muzyką, a pierwszy zespół założyłem już w wieku 11 lat.

[gap height=”5″]

Czym perkusja jest dla Ciebie, jaką muzykę lubisz grać najbardziej?

Od zawsze interesowały mnie ciężkie brzmienia i fascynacja muzyką rockową. Moja fascynacja przerodziła się w moją pasję, dlatego też całkowicie spełniam się w tym gatunku muzycznym i tą drogą chciałbym podążać.

Granie muzyki jest dla mnie czymś wyjątkowym i ciężko to opisać jednym słowem. To niesamowite uczucie, ten dreszcz, który przechodzi ci po plecach tuż przed wejściem na scenę, mega power!

Myślisz, że my – Polacy – jesteśmy muzykalni? Mamy się czym pochwalić?

Jasne, choć jeśli chodzi o muzykę, to myślę, że nie jesteśmy doceniani. Tak naprawdę mamy wspaniałych muzyków, rewelacyjne płyty. Niestety jest też masa genialnych kapel niemogących się przebić na rynku muzycznym z dość prostyc powodów – mianowicie – z braku znajomości i braku wystarczających środków finansowych… Wiem! Brzmi to dość okropnie i drastycznie, ale niestety – taka jest szara rzeczywistość.

Czy trudno jest nauczyć się grać na perkusji?

Z nauką gry na jakimkolwiek instrumencie nie jest łatwo i wbrew pozorom nie każdy może grać.

Czy mi to przyszło z łatwością? Otóż nie. Wymagało to ode mnie wielu poświęceń. Kiedy moi rówieśnicy biegali po boisku z piłką, ja siedziałem w domu i ćwiczyłem.

Nie każdy o tym wie, ale początki gry na instrumentach są żmudne i męczące. Nie odrazu siadasz za bębny i zaczynasz grać. Musisz poświęcić wiele czasu, aby nabrać wprawy i stawać się coraz lepszym.

Trudno być artystą – muzykiem w dziesiejszych czasach?

Jak trudno być artystą to nie wiem, bo ja sam jestem tylko skromnym muzykantem :).

A tak na serio – to oczywiście, że nie jest łatwo. To bardzo ciężki kawałek chleba. Jeśli dojdziesz do momentu gdzie uda Ci się robić to co kochasz w życiu najbardziej i jeszcze móc z tego żyć – to jest to ogromny sukces!

Obecnie grasz w polskim zespole, ale z tego co wiem, to jesteś na etapie szukania muzyków do wspólpracy przy Twoim kolejnym projekcie…
Tak. Obecnie mam przyjemność grać w polskiej kapeli “Pod Schodami”.

Zagraliśmy kilka koncertów, które cieszyły się dużym powodzeniem. Został również zrealizowany materiał wideo o naszej kapeli – wraz z krótkim wywiadem, który mam nadzieję, że już wszyscy niebawem ujrzycie.

Ale w tym samym czasie jestem na etapie realizowania swojego solowego projektu, na którym chciałbym się skupić.

Mam nadzieję, że ten materiał pomoże w dotarciu do wszystkich muzyków w Newcastle i nie tylko.

Jakich muzyków poszukujesz, kto może się do Ciebie zgłąszać?

Na chwile obecną poszukuję wokalistkę oraz wokalistę z dobrą znajomością języka angielskiego, dwóch gitarzystów oraz gitarzystę basowego i  klawiszowca.

Zgłaszać może się każdy, nie ukrywam, że poszukuje osób na poziomie zaawansowanym, ale nie chciałbym, żeby to kogokolwiek odstraszało. Nie szukam wirtuozów.

Korzystając z okazji chciałbym podziękować Tobie Basiu, oraz całej redakcji portalu www.pozytywni.co.uk za możliwość realizowania tego materiału, zarazem chciałbym życzyć Wam dalszych sukcesów. Robicie kawał dobrej roboty!

Jak zainteresowane osoby mogą się z Tobą skontaktować?

Najłatwiej można się ze mną skontaktować przez e-mail: adrian.marczyk@icloud.com lub telefonicznie: 07538018392

Zdradzisz nam tajemnicę? Jakie są Twoje postanowienia noworoczne?

Skompletowanie kapeli to moje postanowienie, które będę realizował z wielkim zaangażowaniem. Jeszcze mam kilka, ale zostawię to (póki co) dla siebie z nadzieją ich spełnienia.

Masz coś do przekazania naszym rodakom w związku ze zbliżającym się Nowym Rokiem?

Wszystkim rodakom życzę zdrowych, spokojnych Świąt oraz samych sukcesów w nadchodzącym 2016 roku!

Pozdrawiam Wszystkich bardzo serdecznie!

Dziękujemy za rozmowę, życzymy jaknajszybszego skompletowania pełnego składu zespołu. 

 Barbara Larysz

The post Adrian Marczyk – polski perskusista z Newcastle i jego nowy projekt! appeared first on Pozytywni.co.uk.

Przez pierwszych kilka lat rozstanie z krajem jest zacierane nowym miejscem, dostatnim życiem, częstymi wyjazdami nad morze śródziemne.

Starzy znajomi są zastąpieni nowymi, więc jakoś to idzie.

Niestety, w pewnym momencie może, przyjść czas, w którym pojawi się wrażenie monotonii, rutyny, tęsknoty do niedzielnych obiadów z rodziną i chęci powrotu do kraju.

Podejrzewam, że większość emigrantów zarobkowych chciałaby wrócić do Polski, aczkolwiek nie powrócą do Polski z kilku podstawowych powodów.

Dzisiaj przedstawię cztery powody, przez które Polacy nie wrócą z exodusu do ojczyzny.

Powód 1.

Ogromna część naszych rodaków w Europie zarabia minimalną kwotę miesięczną np. £1.000 miesięcznie.

Fakt, faktem to nie jest dużo, ale takie są realia, £1.000 miesięcznie wystarcza na podstawową godną egzystencję.

Już £1.000 miesięcznie skłania Polaków do wyjazdu z Polski.

ALE JEST TUTAJ JEDEN MAŁY HACZYK.

Jeżeli zarobisz £1.000, to rząd nie zabierze ci z tego prawie nic. Gdyby rząd obciążył twoje £1.000 wysokim podatkiem, to żyłoby się za nie jak za 1.500 zł, czyli w ubóstwie.

Pamiętajmy. Minimalna w większości krajów jest prawie wolna od podatku i ZUS-u. Gdyby rząd zabrał ci z £1.000 – 1.200 złotych na ZUS i 19% podatku to postałoby ci tylko £648 miesięcznie – za £648 nie da się żyć.

W Polsce nie da się żyć, ponieważ — jeżeli zarobisz 2.500 zł miesięcznie, to rząd zabiera z tego połowę — dlatego w Polsce ludzie żyją w ubóstwie za 1.400 zł.

Powód 2. Jedną z największych grup zawodowych mieszkających i pracujących za granicą są fachowcy budowlani oraz kierowcy tirów.

Budowlańcy i kierowcy zazwyczaj zarabiają bardzo dobre pieniądze. W związku z ponadprzeciętnymi zarobkami są samo zatrudnieni w celu płacenia mniejszego podatku lub posiadają firmy (limited company) w celu jeszcze wydajniejszego płacenia podatków.

W Polsce prowadzenie działalności jest bardzo skomplikowane a podatki dużo wyższe. „Wisienką” na torcie jest fakt, że bardzo dużo firm w Polsce, po prostu, nie płaci swoim kontrahentom, w Polsce system sądowniczy jest „zły” więc mało kto chce dochodzić swoich praw.

Powód 3.

Nastawienie do obywatela. Smutne, ale prawdziwe. W urzędach jesteśmy dla siebie nie mili, a służby porządkowe źle traktują człowieka.

Po kilkunastu latach spędzonych w krajach, w których traktuje się człowieka jak dobrego klienta, a nie jak „pasożyta” ciężko powrócić do kraju, w którym urzędnik myśli, że jest panem i władcą a ja tylko skruszonym niewolnikiem.

Ciężko wrócić do kraju, w którym policja wlepia mandaty za przejście na czerwonym świetle o 3 w nocy, gdy ulica jest totalnie pusta.

Ciężko wrócić do kraju w którym „kanary autobusowe” wyglądają i zachowują się jak komunistyczni szpiedzy.

Powód 4.

Zawód lekarza jest dla mnie chyba najważniejszym zawodem świata.

Zawsze jak widzie znajomego lekarza kłaniam mu się nisko, oddając mu wręcz honory.

Z drugiej strony co prawda to prawda. Na widok Polskich szpitali aż mnie wzdryga. Raz podczas pobytu na wakacjach trafiłem do Polskiego szpitala, przeraziłem się.

Miałem przyjemność leżeć w Brytyjskim szpitalu, więc mam porównanie. To prawda, w szpitalach starej Unii lekarze i pielęgniarki też ciężko pracują i chwała im za to, ale ciężkiej pracy po nich nie widać.

MOIM MARZENIEM JEST WRÓCIĆ DO KRAJU, W KTÓRYM BĘDZIE SILNY I SPRAWIEDLIWY, SPRAWNIE DZIAŁAJĄCY SYSTEM PODATKOWY.

MOIM MARZENIEM JEST WRÓCIĆ DO KRAJU, W KTÓRYM POLICJANT NIE MUSI WLEPIAĆ MANDATU O 3 W NOCY ZA PRZEJŚCIE PO PUSTEJ JEZDNI NA CZERWONYM ŚWIETLE.

Źródło: www.echoplanety.pl

The post 4 powody, przez które Polacy nie chcą wrócić do Polski appeared first on Pozytywni.co.uk.

Pani firma Souls Connection jest dość unikalnym biznesem, proszę opowiedzieć o szczegółach Pani oferty.

Souls Connection  to serwis , który zajmuje się doradztwem w poszukiwaniu partnera, organizacją eventów dla singli oraz coachingiem budowania relacji.

Nie jesteśmy portalem randkowym ani klasycznym biurem matrymonialnym. Specjalizujemy się w profesjonalnym doborze partnerów na podstawie cech charakteru. Charakteryzuje nas indywidualne podejście do klienta, każdą osobę poznajemy osobiście przeprowadzając bardzo spersonalizowany wywiad,  aby zrozumieć jej potrzeby i oczekiwania.

W swojej pracy stawiam na skuteczną analizę. Nie jest sztuką stworzyć związek oparty na tzw. „chemii”, warto jednak pamiętać, że może się ona szybko ulotnić, a głębokie i długotrwałe relacje są oparte na tych samych wartościach i wizji wspólnego życia.

Zajmujemy się również coachingiem relacji, którego założeniem jest zrozumienie swoich potrzeb i zdobycie umiejętności tworzenia bezpiecznych i  szczęśliwych związków oraz unikanie relacji, które nam szkodzą. Ponadto będziemy pracować nad zagadnieniami: autoprezentacji, pozytywnej komunikacji interpersonalnej, samooceną i realnym obrazem wymarzonego partnera oraz poczuciem własnej wartości.

Dodam jeszcze, że rejestracja w serwisie  Souls Connection jest bezpłatna http://soulsconnection.com/free-membership/ oraz, że gwarantujemy 100% dyskrecję i bezpieczeństwo danych.

Tworzymy sieć wartościowych, interesujących, wykształconych osób, zainteresowanych poważnym związkiem.

Czy od zawsze interesowały Panią tajniki ludzkich relacji? Skąd pomysł na taki rodzaj działalności?

Od zawsze interesowałam sie psychologią stosunków międzyludzkich, dlatego też zdecydowałam sie studiować psychologię. Podczas studiów odkryłam, że to co najbardziej mnie interesuje to psychologia osobowości oraz psychologia stosunków międzyludzkich.

Pomysł na biznes zrodził sie spontanicznie. Oglądałam kiedyś amerykański serial i był tam epizod z szybkimi randkami. Pomyślałam wtedy, że fajnie byłoby zorganizować coś takiego w Polsce i tak tez zrobiłam:) Zorganizowałam około 40 spotkań w Warszawie.

Żyjemy w takich czasach, że nie mamy wystarczająco dużo czasu, aby szukać tego właściwego partnera. A jest to przecież jedna z najbardziej istotnych spraw w życiu. Mój serwis jest skierowany do osób, które zastanawiają się jak znaleźć drugą połówkę, ale w poprzez natłok obowiązków nie mają wystarczająco dużo czasu, aby poświęcić się czasochłonnym poszukiwaniom.

Ponadto po przeprowadzce do Szkocji zauważyłam, że jest wiele osób, które podobnie jak ja przyjechały same do obcego kraju, wiele z nich czuje sie samotnie i szuka sposobu, żeby poznać drugą polówkę. Wiele z tych osób ma też za sobą złe doświadczenia i nie chce powielać wcześniej popełnionych błędów.

Serwis matchmakingowy , który oferuję jest bardzo spersonalizowany, spotykamy sie z klientami osobiście, co pozwala na lepsze poznanie jego potrzeb i oczekiwań, żaden portal randkowy nie jest w stanie zastąpić takiego kontaktu. Dopiero po dokonaniu dokładnej analizy klient zostaje umówiony na spotkanie z osoba, która spełnia jego kryteria. Jest to świetna alternatywa dla osób, które chronią swoją prywatność i nie lubią pokazywać swoich zdjęć w internecie.

Jaka jest Pani opinia o Polakach mieszkających w Wielkiej Brytanii, brakuje im pewności siebie? Czy podobny problem, ma każdy inny, niezależnie od narodowości, czy kultury, z której pochodzi?

Polakom brakuje pewności siebie, gdy przychodzi im umawiać sie na randki z osobami innej narodowości. Często obawiają sie bariery językowej lub różnic kulturowych.

Bardzo często Polacy decydują sie na budowanie związków w obrębie własnej grupy. Znam jednak wiele mieszanych narodowościowo i kulturowo par,  które tworzą szczęśliwe związki. Warto podkreślić, że różnice ich wzbogacają, gdyż  ludzie w takich związkach uczą sie od siebie nowych rzeczy.

To co rzuciło mi się w oczy to fakt, iż Polki są rozchwytywane na brytyjskim  rynku matrymonialnym. Są spostrzegane jako  bardzo atrakcyjne, zaradne, cieple, potrafiące zadbać zarówno o rodzinę, ognisko domowe jak i wykazać sie ambicją i pracowitością na polu zawodowym.

Czy mogłaby Pani zdradzić kilka wskazówek naszym rodakom, jak poprawić swoją atrakcyjność w oczach płci przeciwnej?

 Lubimy ludzi atrakcyjnych, posiadających wyjątkowe cechy, umiejętności. Kierujmy wywieranym przez siebie wrażeniem. Wpływajmy na to, na co możemy mieć wpływ. Prezentujmy cechy, których nie widać – rozmawiajmy o swoich pasjach, zainteresowaniach, o rzeczach, które czynią nas bardziej atrakcyjnymi w oczach innych,

Bądźmy uprzejmi, weseli, otwarci na innych. Okazujmy sympatię. Czyż nie czujemy się lepiej, widząc pozytywne nastawienie innych? Ludzie zazwyczaj odzwierciedlają swoje zachowania. Uśmiechajmy się, a świat uśmiechnie się do nas! Bądźmy niedostępni, nie zawsze gotowi na spotkanie. Pokażmy, że nasze towarzystwo może być wyróżnieniem. Nie zabiegajmy o przyjaźń każdego. relaxinfo. Znajdźmy z rozmówcą wspólne zainteresowania i poglądy, ale nie bójmy się drobnej różnicy zdań. Zazwyczaj bardziej doceniamy dyskusję niż przytakiwanie czy milcząco akceptującego partnera rozmowy. Komplementujmy, mówmy rzeczy miłe – ale prawdziwe. Unikajmy krytyki. Nie unikajmy natomiast kontaktu z ludźmi. Badania wykazały, że im częściej jesteśmy wystawieni na ekspozycję bodźca, tym bardziej jesteśmy skłonni ten bodziec polubić. Nie bądźmy jednak namolni. Nie łammy zasady niedostępności!

Od zawsze interesowało mnie co sprawia, że jesteśmy atrakcyjni w oczach płci przeciwnej. Przeczytałam wiele interesujących książek na ten temat. Znalazłam bardzo ciekawe badanie nad ” szybkim randkami”, wyniki eksperymentu pokazały, że kobiety naśladujące podczas rozmowy ruchy mężczyzn, postrzegane były przez nich jako atrakcyjniejsze. Oczywiście chodzi o to, żeby facet się nie zorientował, więc wszystko musi być nieoczywiste i subtelne – jeśli np. ten przeczesze włosy, to warto odczekać kilka minut, a następnie zrobić to samo, ale inną dłonią. Podobno mężczyźni odczytują to jako wiadomość, że kobieta jest nimi zainteresowana, co z miejsca podnosi jej atrakcyjność. Po raz kolejny okazuje się więc, że mowa ciała to potężne narzędzie i warto poświęcić trochę czasu, żeby poznać kilka kluczowych zachowań, bo często wszystko zależy od pierwszego wrażenia.

Zajmuje się Pani również organizacją eventów dla singli: Speed Dating, Salsa Party, Speed Bowling, czy Lock and Key Party, proszę powiedzieć, czy ludzie z łatwością uczestniczą w tego typu eventach, jak ich przekonać, że jest to dla nich szansa na poznanie swojego przyszłego partnera?

Istnieje wiele sposób, aby  poznać  druga połówkę na emigracji. Najczęściej chwytamy sie tej najwygodniejszej formy interakcji jaka są portale randkowe czy aplikacje na telefon, takie jak Tinder.

Jednak czy możliwe jest nawiązanie prawdziwej i głębokiej relacji przez internet ? Czy internet nie zabiera nam czegoś naprawdę ważnego , takiego jak umiejętność bycia ze sobą i prowadzenia  rozmowy?

To co ogromnie rzuca mi sie w oczy to fakt, że w dobie internetu i portali randkowych zatraciliśmy umiejętność komunikowania się z drugim człowiekiem, w szczególności jest to widoczne w relacjach z płcią przeciwną. Wiele osób preferuje zawierania nowych znajomości w „bezpiecznej strefie komfortu” na portalach randkowych, gdyż maja możliwość wykreowania idealnej wersji siebie, niekoniecznie tej prawdziwej wersji.

Dlatego tego też postanowiłam wrócić do korzeni i zachęcić ludzi do prawdziwej a niewirtualnej interakcji podczas organizowanych przeze mnie spotkań. Warto pamiętać, że żadna wirtualna relacja nie jest w stanie zastąpić  przyjemności płynącej z utrzymania prawdziwego kontaktu wzrokowego i szczerego śmiechu.

Do tej pory zorganizowałam kilkadziesiąt eventów dla singli, wielu z nich miało szczęście poznać swoją drugą polówkę.

Teraz chciałabym zapytać o Pani historię i początki w Wielkiej Brytanii, dlaczego zdecydowała się Pani mieszkać akurat tutaj?

Na początku miała to być krótka przygoda połączona z nauką angielskiego. Jednak po kilku miesiącach zakochałam sie w Glasgow, ponieważ urzekła mnie różnorodność ludzi, których spotkałam na swojej drodze.

Gdybym zapytała, czym sukces i spełnienie jest dla Pani, czy byłaby to Pani firma Souls Connetion?

Uważam, że  każdy z nas ma potencjał i powinien go rozwijać. W moim przypadku jest to umiejętność budowania relacji i duża kreatywność.

Przez bardzo długi czas zastawiałam się co chce robić w życiu, próbowałam różnych rzeczy jednak największe spełnienie to dla mnie możliwość realizacji mojego potencjału, w moim przypadku jest to pomysł na własny biznes.

Poczucie spełnienia nie ogranicza się jednak tylko do sukcesów finansowych, ale też do poczucia, że zmienia sie otaczająca rzeczywistość, że można pomoc innym ludziom.

Zakładając swoja firmę nie kierowałam sie wyłącznie motywem finansowym, ważniejsza była pasja łączenia ludzi:)

Czy ma Pani jakąś radę, w jaki sposób efektywnie umieć się motywować do działania i spełniać swoje cele i marzenia?

Myślę, że najważniejsza jest pasja oraz umiejętność radzenia sobie z ponoszeniem porażek.

Pasja wyzwala energie do działania, sprawia, że jesteśmy w stanie przenosić góry. Na podstawie własnych doświadczeń, wiem jak trudno jest osiągać cele, które tak naprawdę nie są dla nas ważne. Nasze cele i marzenia muszą być prawdziwe a nie narzucone przez innych.

Najlepszym jednak zdarzają sie potknięcia, nie każdy jest w stanie poradzić sobie z poczuciem porażki. Uczmy sie wiec traktować je jako doświadczenia, z których możemy wyciągnąć cenną lekcje.

Warto jeszcze pamiętać, że  poprawnie sformułowany cel powinien być pozytywny (a więc odnosić się nie do tego czego nie ma być, ale do tego, co ma być i się wydarzyć), powinien też być jak najbardziej konkretny. Moim zdaniem bardzo pomocne jest również podzielenie celu na „pod cele”. Poszczególnymi etapami drogi, jest osiąganie konkretnych etapów realizacji celu. Taki „rysunek” porządkuje do pewnego stopnia naszą drogą do realizacji marzeń.

A jakie jest Pani marzenie?

Odwiedzić Argentynę, wybrać się na milonge w Beunos Aires i zatańczyć tango.

Marzy mi się również podróż dookoła świata kolorowym Vanem i nakręcenie filmu dokumentalnego z takiej podróży.

Proszę powiedzieć o Pani planach na przyszłość? Zamierza Pani zostać w UK na stałe?

Na chwilę obecną zdecydowanie zamierzam zostać w UK oraz skupić się  na swoim biznesie.

Kocham jednak podróżować,  więc niewykluczone, że  w przyszłości zapragnę eksplorować nowe zakątki świata.

Dziękujemy serdecznie za wywiad i mamy nadzieję, że połączy Pani jak najwięcej połówek. 

Barbara Larysz

The post Magdalena Podstawka i jej unikalny sposób na łączenie ludzi appeared first on Pozytywni.co.uk.

Szczerze mówiąc, nie jest łatwo odpowiedzieć na to pytanie, ponieważ to wymaga dokonania wyboru, co nie jest łatwe, a na dodatek zobowiązuje do pracy i ciągłego rozwijania i wręcz „pielęgnowania” danej zdolności. Fotografia jest nie przypadkowo tym rodzajem sztuki, któremu ostatnio poświęcam sporo czasu, a dlatego, że daje nieograniczone możliwości wyrażania się w tym medium, możliwości, jakie daje światło zarówno naturalne, jak i sztuczne w postaci lamp studyjnych, świec czy zwykłej żarówki są nieograniczone. Oprócz światła i cienia dochodzi praca z przestrzenią, mam tu na myśli zarówno przestrzeń studyjną, plenerową czy też miejską, dodatkowo mamy wiele innych elementów, które możemy wykorzystać podczas sesji fotograficznej, jedyne co nas w zasadzie ogranicza to nasza wyobraźnia.

Druga dziedzina sztuki, którą sobie bardzo cenie i wręcz, bez której nie potrafię żyć, jest — muzyka, a dokładnie mówiąc gra na instrumencie, jakim jest gitara basowa, na której gram już co najmniej 13 lat. Powrót na scenę „rockową” jest moim największym marzeniem, miałem to szczęście, że grałem z wieloma wspaniałymi muzykami, którzy grają do dziś i paru z nich odniosło i odnosi spore sukcesy na rynku muzycznym, i to gdzieś we mnie jest i „krzyczy”, z tego się nie da wyrosnąć. Ostatnio pojawiła się nadzieja na powrót na scenę, ale jak to się wszystko potoczy, to się wszystko jeszcze okaże.

Opowiedz nam o swoich początkach, dorastaniu, rozwoju, dlaczego znalazłeś się w UK i jak wyglądały Twoje pierwsze kroki w tym właśnie kraju?

Moje początki ze sztuką sięgają szkoły średniej, wówczas byłem młodym i zbuntowanym nastolatkiem, który był strasznie zafascynowany muzyką metalową, która inspirowała mnie do rysunku, na ogół tematyka rysunku była dość „mroczna”, ale dała mi podstawy późniejszego rozwoju w kierunku rysowania portretów.

W międzyczasie powstał mój pierwszy zespół „Reunion”, w którym to graliśmy covery zespołów takich jak Genesis, Pink Floyd, Deep Purple, Black Sabbath i wiele innych. Był to okres, w którym poznałem wiele osób zajmujących się kulturą, ale również mediami. Pożyczoną „cyfrówką” robiłem pierwsze zdjęcia głównie to były pejzaże, abstrakcie itp. Równolegle z tym rozwijałem rysunek i malarstwo, uczestnicząc w zajęciach plastycznych, co zaowocowało dostaniem się na studia plastyczne w Lublinie.

Okres studiów to czas w którym, bardzo mocno się interesowałem, malarstwem martwej natury, aczkolwiek daleko mi było do klasycznych wzorców, gdyż to, co mnie bardzo inspirowało to, było malarstwo abstrakcyjne, które bardzo wpływało na to, w jaki sposób malowałem, notabene muzyka elektroniczna Klausa Schulza pomagała zupełnie zapomnieć o świecie rzeczywistym. Po około roku studiów powstał zespól „Loom” to był projekt, w którym skupiliśmy się na autorskim materiale, co zaowocowało wydaniem płyty „Tkanina” w 2010 roku. W międzyczasie zrezygnowałem ze studiów na rzecz pracy w agencji reklamowej jako grafik komputerowy, gdzie pracowałem przez okres około 2 lat, po czym postanowiłem wyjechać, do Wielkiej Brytanii gdzie mój brat był tu już od kilku lat. Powód, dla którego wyjechałem nie jest oryginalny, raczej ten sam, który dotyka wielu naszych rodaków, czyli finansowy. Na początku nie było łatwo, ponieważ z Polską mnie łączyło wiele rzeczy, zarówno tęsknota za rodziną, jak i za tym, co tworzyłem, wówczas istniejącym jeszcze zespołem Loom, czy też praca jako grafik komputerowy. Moje pierwsze kroki skłaniały się ku temu, żeby znaleźć, jakąś prace z nadzieją, że kiedyś wrócę do tego, co mi sprawia największą satysfakcje, kontakt z polonijnymi organizacjami dał mi energie do działania, przez co doszło do współpracy w różnych projektach, i co kontynuuje do dziś.

Współpracowałeś z organizacja PEGAZ, z Polskim Klubem, brałeś udział w wielu wystawach, projektach, powiedz nad czy teraz pracujesz?

Obecnie to nad czym pracuje to jest projekt we współpracy z Grażyną Winniczuk, z którą pracujemy nad zrealizowaniem książki obejmującej zarówno poezje, jak i fotografie, za które ja jestem odpowiedzialny, są to ilustracje do poezji napisanej przez Grażynę. Jest to projekt długoterminowy, ponieważ realizacja tego łączy się z fotografowaniem modelek, a to wymaga też odpowiedniego przygotowania przed każdą z sesji fotograficznych. Równocześnie jest też kilka innych projektów, w których w większy lub mniejszy sposób uczestniczę.

Opowiedz nam więcej o EM Studio?

Em Studio jest to projekt we współpracy z Edwardem Sułkiem, a głównie skupiający się na produkcji video na YouTube. Na obecna chwilę jest to jeszcze w fazie początkowej, ale chcemy, zrealizować kilka pomysłów, nad którymi obecnie pracujemy. Tematyka jest różna zarówno jest literatura, poezja, ale także będą to odmienne tematy, jak historia Newcastle Upon Tyne.

Zdradź nam tajemnicę, czym fotografowanie jest dla Ciebie, i gdzie się widzisz w tej dziedzinie za kilka lat?

Fotografowanie jest dla mnie sposobem, wyrażania tego, co nie wyrażalne, tego, czego nie da się przedstawić za pomocą słów. Projekt „Kobiety”, który realizowałem na wystawę 8 marca 2015 roku, szczególnie oddaje charakter tego, czym jest dla mnie fotografia. W projekcie tym zabierałem modelki w przestrzeń miejską gdzie za pomocą odpowiedniego kadru i światłocienia tworzyliśmy obrazy pewnej rzeczywistości, czasem surrealistycznej, czasem emocjonalnej, była to odpowiedz na moje postrzegania tego, jak zmienia się świat, a w szczególności jego duch. Moim marzeniem odnośnie fotografii,  jest być niezależnym fotografem, który wystawia swoje fotografie w galeriach artystycznych, chciałbym żeby ktoś kiedyś w historii fotografii chociaż wymienił moje nazwisko. Póki co, zamierzam kontynuować to co robię i dążyć do realizacji swoich marzeń.

Gdzie szukasz inspiracji? Jakie emocje towarzyszą Ci podczas Twojej pracy?

Inspiracji szukam dosłownie wszędzie, zarówno jak w samej fotografii innych artystów, jak i winnych dziedzinach sztuk wizualnych, ale też w muzyce i w otaczającym nas świecie.Muzyka jest mi bardzo bliska, przez co czasami nawet ją wykorzystuję w trakcie sesji, żeby osiągnąć najlepszy efekt oraz żeby model zrozumiał moją wizję fotograficznę. Podczas sesji staram się odkrywać na nowo przestrzeń, która mnie otacza, nadać jej nowy charakter i w nią wpasować modela. Każda sesja jest pełna nieoczekiwanych momentów, gdyż odnalezienie właściwego kadru zajmuje zwykle chwile, po czym następuje magiczna chwila, w której powstają najlepsze ujęcia, to jest bardzo ekscytujące i uzależniające w pewien bardzo pozytywny sposób. To jest zawsze odkrywanie czegoś na nowo, nowe spojrzenie na ten sam świat.

Czy mógłbyś poradzić naszym rodakom, jak szukać w sobie determinacji w realizacji własnego spełnienia, pasji?

Żeby odkryć własną pasje albo talent, nie możemy się bać, być odkrywcą własnego „ja”, na chwile zapomnieć o całym otaczającym nas świecie, włączyć ulubiona muzykę (najlepiej przy zgaszonym świetle) i wtedy zobaczymy to, co naprawdę kochamy. Będzie to w pewien sposób reminesencja naszego życia, naszych wspomnień, doświadczczeń a wtedy odkryjemy to, co naprawdę chcemy robić. Determinacja do działania będzie tylko wtedy kiedy to, co robimy według nas samych ma sens, jeśli coś nas nie pociąga zupełnie do końca to nie będziemy zdeterminowani, żeby to kontynuować. Nie każdy będzie artystą, ale i nie każdy może być mechanikiem, ale jeśli ktoś chce rozwijać swoja pasje to najlepsza radą jest inspirowanie się od innych, czytanie o danym temacie, oglądanie filmów o ludziach, którzy odnieśli sukces, nie tylko w dziedzinie, którą my sami się zajmujemy, ale też w innych sferach to bardzo motywuje. Ważne jest, aby też dążyć do tego, żeby być najlepszym, nawet jeśli tego nigdy nie osiągniemy, ponieważ najważniejszą jest droga, która podążamy.

The post Marcin Orchowski – wszechstronnie uzdolniony artysta i jego wizja piękna appeared first on Pozytywni.co.uk.

Na początku chciałabym zapytać jak to się stało, że mieszka Pan w Anglii, dlaczego wybrał Pan akurat ten kraj?

Prowadziłem swój biznes w Polsce, ale zawsze fascynowały mnie inne rynki i kultury, więc postanowiłem zbadać temat na miejscu.  Angielskie poczucie humoru i filozofia na życie z pewnością też przyczyniły się do mojej decyzji.  Przyjechałem więc w odwiedziny do mojego ojca chrzestnego Marka i wizyta się trochę przedłużyła…

Skąd pomysł na tak oryginalną, awangardową restaurację?  Z tego co wiem, to ma Pan już doświadczenie w prowadzeniu tego typu działalności, proszę opowiedzieć o swoich pierwszych krokach.

Odkąd pamiętam interesowała mnie dobra kuchnia i tętniące życiem miejsca.  Po przyjeździe do Newcastle, dopisało mi szczęście gdyż mogłem współpracować u boku samego Terry’ego Laybourne’a, w jednym z najlepszych hoteli w UK.  Interesują mnie również dzieła sztuki i antyki; jako dziecko kolekcjonowałem stare żelazka, wyszukiwałem rzeczy związanych z II wojną światową.  Swoje hobby rozwijałem również tu, w Newcastle, spędzając mnóstwo czasu w zaprzyjaźnionym domu aukcyjnym, gdzie potrafiłem wydać ostatnie pieniądze na coś, na co po prostu przyjemnie jest popatrzeć.To stamtąd właśnie pochodzi większość tych wspaniałych rzeczy, które można podziwiać w mojej restauracji.  Czuję się szczęśliwy, że mogłem połączyć wiele pasji w jedno.

Panie Pawle, na co dzień zajmuje się Pan handlem i renowacją antyków, proszę opowiedzieć o związku Pana pracy z restauracją Baba Yaga?

Pracując nad wizją wnętrza, chciałem oddać klimat starego sklepu z antykami, miejsca eklektycznego, do którego można dostać się tylko przypadkiem.  Druga szansa na jego odnalezienie nigdy się nie zdarzy. 

Ściany, na których widać warstwy czasu, miejscami odsłonięta cegła, komponująca się z podkładami kolejowymi podtrzymującymi strop.  Trzyczęściowy kominek, który łączy różne style i epoki.  Bar zrobiony ze starej komody, lampy dorożkowe, łagodnie oświetlające wnętrze oraz tajemne drzwi ukryte w ścianie prowadzące donikąd.  To pierwsza odsłona Baby Yagi, a jest ich dużo więcej, wszystko zależy od spostrzegawczości oglądającego.   W jednym ze stołów mamy ukrytą szachownicę z ręcznie malowanymi figurami, gabloty kryją angielskie księgi kucharskie, kolekcje starych alkoholi, lampy naftowe, modele statków i samolotów.  Dowody burzliwej, aczkolwiek pięknej polskiej historii, opisane są w starych wojennych gazetach, które dopełniają charakter miejsca.

Pańska restauracja to nie tylko stylowo podane, smaczne jedzenie, ale niebanalny wystrój, dzięki któremu można poczuć się jak w ‘polskiej piwnicy artystycznej’, proszę opowiedzieć o artystycznych planach związanych z tym miejscem.

 Tak, słuszna uwaga, staram się aby każdy element mojej wizji ze sobą współgrał, a to dotyczy również planów artystycznych.  Promujemy niezwykłych, lecz do końca nieodkrytych artystów zarówno z Polski jak i innych krajów, także jeżeli czujesz się na siłach, prosimy o kontakt!  Baba Yaga idealnie nadaje się na wernisaże i pokazy artystyczne, ale tych ostatnich nawet specjalnie nie musimy aranżować, gdyż atmosfera panująca w knajpie zachęca do wesołego spędzania czasu.  Nasi klienci niejednokrotnie porywają (na czas ograniczony) instrumenty muzyczne, które nagle ożywają i przestają tylko być elementem wystroju.   Tworzy się przyjazny, biesiadny klimat, pełen energii, wielokulturowy i swobodny.  I o to nam chodzi.  Mamy wiele planów, dotyczących sfery artystyczno – rozrywkowej tego wyjątkowego miejsca.  Na początku mogę wymienić najprostsze, takie jak, karaoke, pokaz lokalnych talentów oraz speed – dating na wesoło.  Pomysłów jest mnóstwo, na razie oceniamy potencjał, ale z pewnością nie raz zaskoczymy czymś czego Newcastle jeszcze nie widziało. 

W sprawach marketingowych oraz wizerunku medialnego knajpy doradza mi Kamil Królikowski, z którym współpracuję od wielu lat i mam do niego pełne zaufanie.Także jak mówią Anglicy: watch this space!

Chciałabym jeszcze spytać, jakie rady mógłby Pan przekazać innym chcącym otwierać tego typu biznes?

Proponuję się wyspać na zapas, bo snu na pewno będzie brakowało.  Ale mniej snu, to przecież więcej czasu na spełnianie marzeń.

Właśnie, czy restauracja ‘Baba Yaga’ jest spełnieniem Pańskich marzeń?

Tak, zdecydowanie.  Nie ma nic piękniejszego niż urzeczywistnienie wizji, z którą rozpoczynałem ten projekt.  Z przyjemnością patrzy się też w jaki sposób lokalna (i nie tylko) społeczność przyjęła koncept Baby Yagi.  Można powiedzieć, że mamy już swoich fanów i to naprawdę cieszy.

Jakie ma Pan plany na przyszłość, gdzie widzi się Pan za kilka lat?

Z respektem podchodzę do biznesu, dlatego też poświęcam każdą chwilę na dopieszczanie Baby Yagi, uważnie obserwuję co działa, a co można jeszcze ulepszyć.  A za kilka lat pewnie przyjdzie czas na nową bajkę.

Dziękuję serdeczne za wywiad, życzę samych sukcesów.

Barbara Larysz.

The post Paweł Cybulski i jego bajkowa restauracja Baba Yaga appeared first on Pozytywni.co.uk.

Czy pamiętasz, czas i okoliczności, w których napisałaś swój pierwszy wiersz?

Chyba tak jak niemal wszyscy- byłam chyba bardzo mała. Wydaje mi się, że każdy jako dziecko ma swoje próby poetyckie, tylko większość przestaje pisać a ja przy tym zostałam. Na pewno było to coś rymowanego. Nie jest to najprzyjemniejsze doświadczenie, ponieważ zablokowało mnie to na wiele, wiele lat. Chyba pokazałam wierszyk ojcu, gdyż ten od tamtego czasu mnie zaczął wyśmiewać. Ojciec był agresywnym tyranem i alkoholikiem. Pisałam nadal, ale już nigdy nic nikomu nie pokazałam. Odważyłam się dopiero w 2012 roku! Wyobrażasz więc sobie, iż było to dla mnie nie lada odkryciem i zaskoczeniem, iż moje wiersze nawet kilku osobom się spodobały. Przełamałam w sobie strach przed wyśmianiem.

Czym jest dla Ciebie pisanie? Jakie emocje towarzyszą Ci podczas pisania?

Pisanie wierszy dla mnie to wgląd w siebie i poza siebie. To szukanie punktów odniesienia, kondensowanie myśli, uczuć. To walka pięknego języka z językiem potocznym, zwłaszcza kiedy język polski zamienia się w mieszankę polsko-angielską. To również zaproszenie do gry tego, kto czyta, bo tak już jest, iż wiersz potrzebuje czującego czytelnika aby żył. Często mam tak, że najpiękniejsze wiersze przychodzą tuż przed samym snem. Są tam, w tej fazie kiedy jeszcze myślę ale nie mogę ruszyć ciałem. Za każdym razem jest obietnica doskonełej formy bez wysiłku, niestety nie mogę w żaden sposób ich zapisać ani zapamiętać! Niestety każdy wiersz jest jest jak wyciąganie igły ze stogu siana, tych a nie innych słów, znaczeń z całej masy słowno myślowej.

Gdzie leży źródło Twojej inspiracji?

Źródło jest we mnie i wokół mnie. Podobno wszystko już zostało napisane, więc nie sądzę, abym była bardzo oryginalna ale często inspirują mnie zasłyszane lub przeczytane słowa, czasami film, muzyka, sytuacje te wymyślone i obserwowane i to co czuję. To jest tak, iż nagle coś we mnie zaczyna kiełkować, zaczynam pisać prawie bez sensu a w miarę przepisywania wyłania się prawdziwe sedno tego, co chcę wyrazić. Ja piszę w brudnopisach a dopiero potem wklepuję w komputer, kiedy to już wiersz jest prawie skończony. Potem musi on odleżeć swoje, znowu zaglądam, sprawdzam, czy forma, słowa pasują.

Twój ostatni tomik wierszy pt. Opuszczony Dom, poświęcony jest Sejnom, małemu miasteczku na północno-wschodniej granicy państwa, z którego pochodzisz, czy wiersze z tego tomiku, poświęcone są tematyce tęsknoty, z którą każdy imigrant się boryka, czy może tematyka jest zupełnie inna?

Opuszczony Dom to tomik bardzo osobisty. Nawiązuje w nim głównie do mojego dzieciństwa, do Sejn, gdzie spędziłam pierwsze dwadzieścia lat mojego życia.  William Golding  powiedział, iż dzieciństwo to choroba, z której się wyrasta. W pewnym sensie jest to prawda, jako dorośli już nigdy nie będziemy przeżywali pewnych rzeczy tak samo. Biorąc pod uwagę to, co przeszłam w dzieciństwie, cieszę się, że wyrosłam. Z drugiej strony to były najpiękniejsze lata, najbardziej kolorowe, swobodne, tajemnicze i odkrywcze. A przynajmniej to, co nie było w nich złe. Tomik z pewnością nie odzwierciedla tęsknoty do Polski, to nie jest tęsknota emigranta i chęć powrotu, chociaż jest jeden wiersz do tego nawiązujący. Ja bardzo dobrze się czuję poza granicami Polski, nie tylko w Anglii ale chyba gdziekolwiek w cywilizowanym świecie czułabym się dobrze i znalazła swoje miejsce.

Opowiedz o swoich planach na ten rok, o pierwszej z serii Picture Book dla dzieci z rymowaną bajką.

Pierwsza część przygód małego człowieczka o imieniu Cosik już praktycznie jest w obu wersjach językowych i zaczynam ją promować od września. Kolejna opowieść jest w tej chwili tłumaczona. Nie wiem jeszcze ile ich będzie. To dziwne, ale pisząc wiersze dla dorosłych raczej nigdy nie rymuję, ale dla dzieci niemal zawsze tak. Jako dziecko uwielbiałam rymowane wiersze, wyrosłam na Tuwimie i Brzechwie. Są też inne wiersze dla dzieci. które mam nadzieję ujrzą wcześniej czy później światło dzienne. No i rozpoczęliśmy pracę nad albumem erotyków.

Uchyl nam rąbka tajemnicy…proszę.

– Ten pomysł przyszedł mi do głowy całkiem niedawno i to jest praca być może nawet na rok. Oczywiście mam już sporo wierszy związanych z tą tematyką, ale pomyślałam sobie, że pięknie byłoby dołożyć do tego subtelne, ciekawe zdjęcia. Marcin Orchowski wydał się idealnym kandydatem na fotografa, ponieważ można przy nim czuć się swobodnie, a to bardzo ważne przy tego typu zdjęciach. Ma też mnóstwo znakomitych pomysłów i praca z nim jest niewątpliwie przyjemnością. Osoby biorące udział w zdjęciach nigdy nie miały do czynienia z tego typu fotografią, więc wszysko musi być taktowne a Marcin taki właśnie jest. Pomysłów na zdjęcia jest mnóstwo, chodzi mi o to, aby były one symboliczną ilustracją wierszy. Sama jestem ciekawa, co się z tego wyłoni. Myślę, iż będziemy na bierząco relacjonować na moim blogu na stronie grazynawinniczuk.com lub gabywinn.com, mam nadzieję, iż strona wkrótce zacznie funkcjonować. A na koniec, kiedy już książka się ukaże, będziemy mieli wystawy. Lecz nie to jest najważniejsze- ważniejszy jest sam proces kreowania i tworzenia.

Oprócz pisania, zajmujesz się jeszcze kilkoma innymi rzeczami, szyjesz, pracujesz w bibliotece, czy chciałabyś, żeby pisarstwo zajęło kiedyś sto procent Twojego życia?

Sto procent? To byłoby nudne. Lubię zajmować się wieloma rzeczami, czasami na raz. Lubię odkrywać, uczyć się- nie powiem, że potrafię na przykład szyć, bo ciągle się tego uczę w dodatku sama- ale eksperymentuję, bawię się, wymyślam. Wymyśliłam specjalną kieszonkę do trzymania identyfikatora i do zawieszenia na smyczy, która okazała się na tyle oryginalna, iż Intelectual Property Office przyznało mi prawa oryginalności wzoru. Kiedy kupię nowy materiał nie mogę się doczekać, kiedy coś z niego zrobię. Może to jest taka terapia na moją impulsywność?

Który z Twoich wierszy jest Ci najbliższy?

Wszystkie i żaden. Nie jestem pewna czy jakiś noszę w sercu. Puszczam je w zapomnienie, chyba nie potrafiłabym wyrecytować żadnego! Z drugiej strony, każdy wypłynął ze mnie, każdy coś znaczy. Jedne lubię mniej, inne więcej, jedne zawsze będą schowane, inne nie. Często czytam moje wiersze i staram się być zwyczajnym czytelnikiem, choć to ogromnie trudne.

Nie nazywasz siebie pisarką, czy związane jest to z naszą narodową mentalnością, jak myślisz dlaczego tak trudno jest nam uwierzyć we własne talenty?

Myślę, iż jest to związane z naszą polską mentalnością. Może młodsze pokolenie już takie nie jest i całe szczęście, ale ja przecież wychowywałam się w czasach komunizmu. Nie wychylaj się było przecież codziennością. Zresztą nawet polskie szkolnictwo za moich czasów, nie rozwijało w żaden sposób kreatywności i twórczego myślenia. Tego nauczyłam się nie mając w dzieciństwie wielu zabawek- trzeba było je sobie wymyślić, zrobić. Dorastanie w małym mieście miało swoje dobre strony- pełna swoboda a wkoło lasy i jeziora, dużo dzieciaków takich jak ja. Nie było dorosłych, którzy by chcieli, abyśmy jakieś talenty rozwijali. Dbaliśmy o to sami. Jeśli ktoś chciał nauczyć się grać na gitarze, zbierał puszki na sprzedaż, kupował instrument a potem dzielił się nim z innymi, i tym czego się nauczył. A polska mentalność jest dziwna. My musimy nauczyć się, że bycie Polakiem to nic złego, że nie jesteśmy gorsi. Zajęło mi to sporo lat aby zwyczajnie stać się obywatelem świata. Popatrz na byle Anglika, nawet ten mało wyksztalcony jest dumny z tego kim jest.

Rzeczywiście trudno mi siebie nazwać pisarką czy poetką, może znowu wiąże się to z tym, iż jest takie przekonanie, że trzeba odnieść jakiś niebywały sukces. Skłamałabym, gdybym powiedziała, iż wcale mi na tym nie zależy, że piszę sama dla siebie. To nieprawda i nie wierzcie nikomu, kto tak mówi. Piszę i chcę, aby wiersz żył, a do tego potrzebuje czytelnika. To jest prawda, do której dochodziałm całe lata.

Opowiedz jeszcze, proszę o swoich marzeniach związanych z pisarstwem.

Marzę o tym, aby nigdy nie zabrakło mi weny! Marzę, iż pewnego dnia przejdę koło Watersones a w oknie zobaczę wystawę moich książek, także tych dla dzieci! I będą je ilustrowali tacy wspaniali artyści jak Quentin Blake. I chciałabym aby dzieci przed snem prosiły swoich rodziców- Mamo, poczytaj mi Cosika!

wierny pies

wracam tam i dziwię się tym kilku
na wskroś ulicom
jak można nigdy stąd nie wyjechać
zbudować życie wokół kilku miejsc…
korzenie zapuścić wokół bijącego źródła
czy nie wyjeżdżając byłabym szczęśliwsza?

myślałam
jeśli znajdę takie źródło
zapuszczę korzenie wokół niego
odwiedziłam kilka miast
państw, gnałam szukając
miejsca, gdzie wszystko będzie inne
ono było, ale zawsze

gdzieś tam
to gdzieś tam stało się
i jest tu, teraz, dzisiaj
daleko od korzeni
daleko od miasteczka
z wonnymi łąkami, z rzeczką
o przekornej nazwie Marycha
daleko od sosnowych lasów
skwierczących latem w upale
daleko od koszmarów dzieciństwa
tego wiernego psa

czasami jego wycie
dociera aż tutaj

Dziękuję bardzo za wywiad, życzymy samych sukcesów i spełnienia Twoich wszystkich marzeń związanych z pisaniem.

Barbara Larysz

The post Grażyna Winniczuk i jej odwaga bycia. appeared first on Pozytywni.co.uk.