Rodzice bardzo wspierali dziewczynkę. Dla nich również była to trudna sytuacja, ponieważ nie byli pewni czy wychowanie dwujęzyczne nie przyniesie więcej szkód niż korzyści.
Wiele łez przepłakała dziewczynka z powodu „rozbicia duszy” pomiędzy jednym i drugim językiem. Sama nie wiedziała czy lubi tą swoją odmienność. Kiedy nie potrafiła jasno wyrazić myśli, bardzo się denerwowała, wracała do domu z naburmuszoną miną. Jednak kiedy nauczyciele chwalili ją, że w przyszłości będzie bogatym tłumaczem, jej oczy błyszczały dumą.
Lata mijały, a świadomość dziewczynki była coraz większa. Poznała wiele dwujęzycznych osób. Zrozumiała, że nie jest sama, a umiejętność władania więcej niż jednym językiem jest darem, błogosławieństwem, nie zaś przekleństwem. Custom .NET Development Services

[gap height=”30″]

Wiele osób uważa, że dzieci nie powinny się uczyć więcej niż jednego języka. Uważają, że jeśli dziecko „miesza” gramatykę słownictwo itd. oznacza to, że jest niezdolne do nauki więcej niż jednego języka. Jest to jednak nieprawda. „Mieszanie” języków jest naturalnym procesem poznawczym i nie ma w tym nic złego.
Dajmy swoim dzieciom szansę, aby ich wyobraźnia mogła być jeszcze bardziej wybujała. Dzięki dwujęzyczności starzejemy się wolniej!

Margot

The post MówięCzytamPiszę: Bajka o dwujęzyczności! appeared first on Pozytywni.co.uk.

Dziwadła z dwóch języków

– Ciocia, a ja wiem jak wygląda prawdziwa fairy – z taką niezwykle ciekawą historią zwróciła się do mnie moja chrześniaczka. Oczywiście byłam bardzo ciekawa, jak wygląda ta fairy, którą Julia widziała. Opowiedziała mi z najdrobniejszymi szczegółami: – Ona ma takie małe body, takie maluśkie. I jeszcze ma taki nose. No wiesz, taki długi nose. I ta fairy zabiera zęby. I to jest true story – opowiadała Julka.

Ona mówiła, mnie się śmiać chciało, ale ten polsko-angielski dialog dał mi wiele do myślenia. Mózg ludzki to genialne narzędzie, a u dzieci pracuje w sposób wyjątkowy.

W sposób zupełnie naturalny dzieci uczą się języków – bardzo szybko potrafią przyswoić wiedzę i po prostu mówić – bez znajomości czasów, deklinacji, koniugacji i wszystkiego, co się wiąże z poprawnością językową. One po prostu mówią, bo tak trzeba, bo tego wymaga od dziecka sytuacja. Jeśli polskie dziecko przyjechało do Wielkiej Brytanii z rodzicami i chce się tu dogadać z kolegą z klasy – musi nauczyć się porozumiewać w obcym języku. I zazwyczaj nie jest to problemem. Kilka miesięcy wystarczy, aby nasz maluch świetnie sobie radził w kontaktach z rówieśnikami. Dzieci uczą się zawsze i wszędzie – wykorzystując swoją genialną dziecięcą logikę i dedukcję. I dobrze – niech się uczą. My – dorośli też się uczmy.

Podobnie jak dzieci – my Polacy jesteśmy w tej dobrej sytuacji, że nauka np. języka angielskiego przychodzi nam znacznie łatwiej niż np. Anglikowi nauka języka polskiego. Skoro potrafimy wymawiać tak trudne, szeleszczące i świszczące głoski jak „sz”, „cz” „rz”, „dż” i inne, to już żaden język nas nie złamie – a już na pewno nie język angielski.

Znajomość dwóch języków otwiera przed nami kolejne drzwi. Żebym nie była gołosłowna, wzmocnię tę tezę opinią Colina Bakera (profesor pedagogiki na Uniwersytecie w Wales), który o dwujęzyczności pisze w książce „A Parents and Teachers Guide to Bilingualizm” (1995)

Jakie zatem, według profesora Bakera, są zalety dwujęzyczności?

1. osoba dwujęzyczna ma możliwość komunikowania się z większą niż osoba jednojęzyczna liczbą różnych grup ludzi.

2. osoba dwujęzyczna posiada dwa lub więcej światy doznań
   Każdemu językowi towarzyszą różne sposoby zachowań, np. sposobu prowadzenia rozmów, jedzenia, odbierania sztuki, itp.

3. osoba dwujęzyczna ma większe możliwości w znalezienia zatrudnienia w międzynarodowych przedsiębiorstwach.

4. osoba dwujęzyczna może być łącznikiem między pokoleniami.

5. osoba dwujęzyczna ma przewagę nad osobą jednojęzyczną w sposobie myślenia.
   Dwujęzyczne osoby posiadają dwa słowa na określenie przedmiotu lub zjawiska, co powoduje, że połączenie między słowem a pojęciem, które kryje się pod słowem nie jest sztywne. Takie myślenie rozwija u dzieci kreatywność i poszerza ich horyzonty myślowe.

6. osoba dwujęzyczna wykazuje większą cierpliwość i wyrozumiałość niż osoba jednojęzyczna w kontaktach z osobami, które nie opanowały w pełni języka.

7. dzieci posiadające dobrze rozwinięte dwa języki osiągają w teście inteligencji nieco wyższe wyniki niż dzieci jednojęzyczne

8. wyniki badań z całego świata pokazują, że dwujęzyczne osoby wykazują więcej polotu i fantazji w sposobie myślenia niż osoby jednojęzyczne

9. osoby dwujęzyczne mają o wiele większe wyczucie językowe niż osoby jednojęzyczne, są też bardziej wyczulone na niuanse językowe.

I co? Zgodzicie się z tymi tezami? Ja się zgadzam i ruszam do nauki.
A moich dzieci, po ostatnich zabawach z dwujęzycznym kuzynostwem, już namawiać nie muszę.

Lena z Erykiem grają na Wii w Super Mario Bros. Oboje trzymają piloty. Nagle gra się zatrzymuje. Poirytowany Eryk krzyczy do Leny:
– Lena! Press one! Rozumiesz? Press one!
Zdumiona Lena patrzy na mnie i z grymasem mówi:
– Mamo, ja nie wiem, co on do mnie gada.
I już wie, że musi nauczyć się angielskiego 

Zatem,
Bye

Jaśko

The post Dziwadła językowe appeared first on Pozytywni.co.uk.

Mimo że, mieszkam tutaj ponad siedem lat, jeszcze zdarza mi się zadawać sobie podobne pytania. Życie w obcym kraju, nie należy do najłatwiejszych, lecz w niczym nie pomaga wieczne rozmyślanie o przeszłości i skupianie się na negatywnych aspektach emigracji. Oddaj się własnemu szczęściu i stwórz w swojej głowie wizualizację nowego siebie, pełnego radości i samozadowolenia.

Rozejrzyj się dookoła i uświadom sobie, ile już osiągnąłeś i czego się nauczyłeś. Wielu z nas mieszkając na Wyspach nawet nie jest świadomym jak się zmieniło (pozytywnie). Nowa rzeczywistość, to nie lada trudne wyzwanie, a większość poradziła sobie z nią na A plus. Wielu zaczynało od kompletnego zera, a dziś spełnia się zawodowo i realizuje swoje pasje. Codziennie słyszymy o Polakach sukcesu życia codziennego, jak i o tych, którzy osiągnęli sukces naprawdę wielkiego formatu. Wielu z nas prowadzi własne firmy, zatrudnia pracowników i odnosi sukcesy nie tylko w Wielkiej Brytanii, ale na całym świecie. W każdym z nas drzemie siła i potencjał, tylko trzeba to w sobie odnaleźć i wydobyć na zewnątrz!

Mieszkając w innym kraju, posiadamy możliwość ciągłego rozwoju. Dzięki, znajomości drugiego języka nasz mózg funkcjonuje efektywniej. Cały czas ćwiczymy pamięć krótko- i długoterminową. Nasz umysł staje się elastyczny. petitsecret.ch. Rozwijamy swoją kreatywność, zdolność kojarzenia oraz rozwiązywania problemów.   Obce słowa wpływają na nasze procesy myślowe, dialogi wewnętrzne, obrazy tworzone w naszych głowach. Im większy zasób słownictwa, tym jesteśmy bogatsi, bardziej kreatywni, posiadamy lepszą wyobraźnie. Zwiększa się nasz poziom tolerancji, nabywamy dystansu do siebie i popełnianych błędów. Na początku nauka drugiego języka może się wydawać trudna i irytująca, ale z czasem dzięki gimnastyce umysłu zdobywamy większe możliwości świadomej komunikacji. Otrzymujemy szanse poznania mentalności i kultury rodzimych użytkowników języka. Z czasem nasza pewność siebie wzrasta, jesteśmy mniej nieśmiali a bardziej otwarci i spragnieni nowych relacji. Coraz bardziej zaczynamy rozumieć inną kulturę i zasady w niej panujące. Nieznane zaczyna stawać się nasze. Zaczynamy czuć się jak we własnym domu.

Wielu ludzi nawet nie zdaje sobie z tego sprawy. Myślą: I czego ja się tu nauczyłem? Co osiągnąłem? A już sama znajomość drugiego języka wyróżnia nas z tłumu Polaków pozostałych w kraju. Uświadom to sobie, a zrobisz ogromny krok w stronę kreowania siebie i samorealizacji.  

P.S. Jeżeli nadal czujesz się niekomfortowo z językiem angielskim odsyłam do wcześniejszego wpisu POZYTYWNYCH i do video-nagrania Mateusza Grzesiaka pt. Jak uczyć się języków obcych?  To naprawdę działa!

Barbara Larysz

The post Z cyklu: Szukając POZYTYWNYCH stron – dwujęzyczność appeared first on Pozytywni.co.uk.

Wiele razy przekonałam się, że mózg czasem nie nadąża za językiem. Przykładowo, rozmawiam przez wiele godzin tylko po angielsku, wychodzę z pracy, dzwoni telefon, widzę na wyświetlaczu, że to mama, ale jednak odzywam się po angielsku i nie dlatego, że przed własną rodzicielką chce zaszpanować jaka to wielka „angelka” ze mnie. To z winy mózgu, który nie zdążył się przestawić na drugi tor. W drugą stronę to samo. Rozmawiamy ze Sznupkiem przez telefon, oczywiście po polsku, konczę rozmowę i w tym momencie koleżanka Szkotka puka mnie w ramię z  zapytaniem czy mam długopis, a ja jej automatycznie odpowiadam po polsku -„tak, mam”, Znów mózg nie wyrobił na zakręciei i nie nadążył za językiem.

Zauważyłam też, że mózg uśpił funkcję „rozwój” w stosunku do języka, którego używam rzadziej. Zwyczajnie nie uczę się nowych słów po polsku, niby tam gdzieś są, ale jak ich potrzebuje, to ganiam jak głupia po tym mózgu i szukam w każdym zakamarku. Przykładem pierwszym z brzegu jest choćby kurkuma. Przyprawa, którą poznałam mieszkając już w Wielkiej Brytanii. Dla mnie to jest i będzie turmeric.To, że turmeric jest kurkumą dowiedziałam się dopiero jak zaczęłam zamieszczać przepisy na blogu. Wyobraźcie sobie, że za każdym razem muszę sprawdzać w „google” jak ten cholerny turmeric jest po polsku.

Zauważyłam też, że jak mózg jest zmęczony, rozkojarzony czy zwyczajnie śpiący to zaczyna zwalniać obroty, a wraz z nim zwalnia język. Łapię  się na tym, że zaczynam mówić po angielsku wolniej i potrzebuje czasu, aby wyrazić to co myślę. Mózg potrafi też się obrazić, miałam takie momenty w życiu, że mój angielski się uwsteczniał, tak na parę dni, albo nawet i  na cały tydzień. Uwsteczniał się na tyle, że gadać mi się z nikim nie chciało. Nie wiem jaki jest powód, ot przychodzi samo i odchodzi samo. Takie mózgowe fochy.

Skoro mózg ma fochy, to ja sobie mogę z niego robić żarty. Chcecie sobie zażartować z własnego mózgu? Wystarczy wziąć angielskojęzyczną książkę lub gazetę i przeczytać tekst, który ma się przed sobą, po polsku. Wychodzi z tego jeden wielki niegramatyczny bełkot. Wiele razy próbowałam przeczytać coś Sznupkowi i nie dało rady, musiałam czytać po angielsku, lub robić streszczenie odrywając oczy od tekstu.

Mawiają, że w nocy mózg odpoczywa, ale nie mózg niespokojnej emigrantki. Czasami śnię po angielsku, czasami po polsku, a dla urozmaicenia, w śnie, Sznupek do mnie mówi po angielsku, a koleżanka Szkotka po polsku. Śni mi się moje rodzinne miasto, ulice, budynki, kawiarnie, wszystko polskie, jednak po chwili wsiadam do taksówki typowo szkockiej i podaje taksówkarzowi adres domowy. Nie powiem, całkiem mi się takie sny podobają, odjechane jak filmy Tarantino.

Najbardziej jednak nie lubię jak mózg dostaje zaćmienia, czy też pomroczności jasnej. Nagle w środku zdania milknę, bo mi słowo uleciało w moim ojczystym języku i  to takie słowo, które jest kluczowe w zdaniu i nie da się kontynuować rozmowy bez tego jednego słowa. Zazwyczaj zaćmienie trwa parę sekund i mózg się reflektuje, że narozrabiał i wrzuca mi na język pierwsze słowo z brzegu, albo jakiś skrawek właściwego. Przykład choćby z dnia dzisiejszego:

• Widzisz Sznupek, interes mu nie wyszedł
• A bo to Sznupcia takie teraz niepewne czasy
• Może i tak, ale do interesów to trzeba mieć….mieć…
• Co trzeba mieć?
• No trzeba mieć tą, tą, no tą…..
• No wyduś z siebie Sznupciu
• bo do interesów trzeba mieć……trzeba mieć CYKAŁKE!!!
• Cykałke?
• No cykałkę!
• Sznupcia, a może tak SMYKAŁKĘ?

Pewnie trochę was zanudziłam tymi wywodami, ale musiałam to sobie gdzieś spisać, żeby za następne 10 lat sprawdzić, jak ten mój mózg sobie  radzi z dwoma językami, bo to, że radzić sobie musi, to jest pewne.Taki już los mojego mózgu, że musi „robić” na dwa języki. games-monitoring.com

Nie wierzcie w żadne bajki, że po „nastu” latach na emigracji można zapomnieć ojczystego języka. Nie ma takiej możliwości! Kto się na bajkach Brzechwy wychował, kto przebrnął przez „Dziady” Mickiewicza, kto zaczytywał się w „Trylogii” Sienkiewicza i uczył się Trenów Kochanowskiego na pamięć, nie ma prawa języka w gębie zapomnieć i basta!

Wpis pochodzi z bloga Sznupkowie  w podróży życia (http://sznupkowiewpodrozyzycia.blogspot.co.uk/).

Zamieszczony na pozytywni.co.uk za zgodą samych Sznupków :).

[gap height=”10″]

The post Z brudnopisu emigranta, czyli jak się żyje w dwóch językach? appeared first on Pozytywni.co.uk.

Po paru dniach znów podobna sytuacja. Wchodzę do pokoju, a tam kolejny naburmuszony próbuje dogadać się z sympatycznym pielęgniarzem za pomocą pisma obrazkowego.

– Dzień Dobry

[gap height=”20″]

W Wielkiej Brytanii możemy wyróżnić trzy grupy polskich emigrantów, trzy grupy Polonusów

• Stara Polonia (powojenna i solidarnościowa)  
• Młoda Polonia ( około unijna) 
• Polonia Polsatu ( roszczeniowa)

– Skąd jesteś Sznupcia? – zapytała mnie koleżanka z pracy

Młoda Polonia to Ja ! To Sznupek, to tysiące Polaków, którzy przyjechali tu żeby żyć, zarabiać, spełniać marzenia, wychowywać dzieci lub zakładać rodziny. Dla Młodej Polonii wyjazd na Wyspy był szansą na lepsze jutro, na ciekawsze życie i nowe doświadczenia. Młody Polonus pracuje jako budowlaniec, pomywacz, krawiec, sprzedawca, fryzjer, recepcjonista, dyrektor zakładu pogrzebowego. Wielu z nas uczy się angielskiego w „koledżach”, studiuje matematykę w Oxfordzie, lub filozofię w Birmingham, robi projekty w Londynie, hoduje owce w Cotswold, liczy funty w banku szkockim. Po pracy chodzi do kina, do teatru, na koncerty, prowadza dzieci na judo, zajęcia z baletu lub ogląda nudne angielskie seriale na BBC. Ma znajomych wśród Anglików, Węgrów czy Hawajczyków. Zwiedza szkockie zamki i walijskie wzgórza. Młoda Polonuska chodzi do kosmetyczki , na basem, tańczy flamenco, wyróżnia się urodą i elegancją. Młoda Polonia jest szczęśliwa, spełniona i  kupuje domy z ogródkiem na kredyt, wyjeżdża na egzotyczne wakacje. Nie czuje się dyskryminowana i wykorzystywana. Nie uważa, ze wszystko co polskie jest najlepsze, a co brytyjskie najgorsze. Młoda Polonia czuje się spełniona, dowartościowana i najzwyczajniej szczęśliwa na Wyspach u Królowej Elki.

Polonia Polsatu to odłam Młodej Polonii, to właśnie ci naburmuszeni, obrażeni na kraj w którym przyszło im żyć. Wymagają wiele nie dając z siebie nic. Dwa dni po przyjeździe dokładnie wiedzą ile przysługuje im zasiłków i gdzie złożyć podanie o mieszkanie z urzędu oraz w którym miejscu zawiesić antenę satelitarną Polsatu, żeby mieć lepszy sygnał . Po 8 latach nadal nie potrafią wysłowić się po angielsku, mieszkają w kraju, którego tak na prawdę nie znają, wciąż tkwią w tej samej znienawidzonej pracy, obwiniając o to cały świat, tylko nie siebie. Jedyną gazetę jaką mieli przez te 8 lat w dłoni to gazetka z Lidla i przeterminowana „Przyjaciółka” przywieziona z Polski. Przynajmniej dwa razy zmienili pakiet Polsatu, ani razu nie obejrzeli wiadomości na BBC1.

P.S To jest całkowicie moja subiektywna opinia poparta doświadczeniem i licznymi przypadkowymi znajomościami. Oczywiście podział jest bardzo ogólny i wielu Polaków nie mieści się w żadnej grupie, albo przynależy do wszystkich trzech po trochu

The post Z brudnopisu emigranta, czyli jak się miewa Polonia na Wyspach Brytyjskich appeared first on Pozytywni.co.uk.