Ja również dziękuję za miły lot . Potrzebowałam zmiany w moim życiu, jakiejś świeżości.  Dlatego, zdecydowałam się na Londyn, jeśli chodzi o aspekt artystyczny czułam się jak ryba w wodzie sporo się tam dzieje. Mogłam poszerzyć horyzonty, aczkolwiek po roku mieszkania w tym szalonym mieście, zagnało mnie do Leeds, w którym już mieszkam dobrych parę lat.

Przedstaw nam, proszę swoją postać bliżej, czym zajmujesz się na co dzień?

Przede wszystkim jestem szczęśliwą mamą Kajetana i to on pochłania mnie w całości hehehe. Oprócz wychowywania mojego syna,  maluję obrazy. Staram się jak najwięcej działać w tej dziedzinie: wystawy itp. Jako weganka również działam przy nadarzających się okolicznościach, wystawiam swoje stoisko z pysznym zdrowym, wegańskim jedzonkiem i uświadamiam ludzi.  No i praca zawodowa, pracuje  w laboratorium dentystycznym-przywracam ludziom piękny uśmiech :)))).

Co jest Twoją największą pasją? Opowiedz o majagna art.

Malowanie bardzo mnie pasjonuje. To taka moja forma medytacji, odprężenia i oczyszczenia  emocji dnia codziennego. Łączę różne techniki, maluję przede wszystkim farbami akrylowym,  uwielbiam szlachmetal,  który ciągle używam. Stosuję gips, czyli robię płaskorzeźbę przed rozpoczęciem malowania, no i wszystko co daje nam natura np. kamienie.

Skąd czerpiesz natchnienie?

Moją inspiracją jest po prostu życie. Maluję to co w duszy mi gra, przelewam na płótno wszystko co zanotuję, co mnie poruszyło, co mnie zasmuciło, co mnie rozbawiło. To książka, którą muszę zapełnić, pomalować… taka moja kolorowanka. Inspiracje czerpię również z mojej medytacji. Sporo moich prac to po prostu moi bliscy… ale to abstrakcja, wiec dla każdego to inna forma interpretacji i to jest piękne.

Twoje największe osiągnięcie, z czego jesteś najbardziej dumna?

Oczywiście z mojego synka, który jest bardzo kreatywny i myślę, że razem kreujemy piękny nasz świat. Zaliczyłam parę wernisaży  i dumna jestem z siebie, że nigdy się nie poddałam, po mimo okropnych sztormów!

Od 18 lat jesteś weganką, stawiasz na zdrowy tryb życia, co więcej, zarażasz swoją wiedzą i przekonaniami innych, opowiedz nam o tym więcej.

Ta wspaniałą przygodę ze zdrowiem zaczęłam jako młoda buntowniczka. Mając lat 17 zdecydowałam się przejść na wegetarianizm, co nie koniecznie było łatwe uhhh. Przez lata starłam się po prostu zdrowo funkcjonować. Jakieś 3/4 lata temu przeszłam na weganizm  i to on dopiero otworzył mi oczy  na bardziej świadome obcowanie z otaczają nas machiną. Staram się przekazać jak najwięcej ludziom, którzy o to pytają,  dlatego też robię stoiska ze zdrowym wegańskim jedzeniem. Pragnę pokazać, że można zdrowo i wciąż pysznie zrobić dla dzieci podstawowe posiłki. Upiec ciasto z roślin, czy kasz. W prosty sposób przemycić zdrowie dla maluchów. Zapraszam do śledzenia mojego  Facebook ’a wegańskiego Vegan Majagna.

http://majagna.deviantart.com/

https://www.facebook.com/Vegan-Majagna-540092996162969/?fref=ts

Jakie masz plany na przyszłość, gdzie widzisz się za kilka lat?

Być szczęśliwą i szczęściem się  dzielić…obrazy na ścianach w różnorodnych przestrzeniach…zdrowie na talerzu u jak najwięcej ludków :).

Dziękuję za wywiad i życzę samych sukcesów,

pozdrawiam Barbara Larysz.

The post „Weganizm i malarstwo – moim sposobem na życie” – rozmowa z Magdaleną Brańczyk appeared first on Pozytywni.co.uk.

W pewnym momencie  życia zdałam sobie sprawę, że właściwy moment by żyć i realizować swoje marzenia jest właśnie teraz. Teraz jest Twoim czasem na realizację marzeń. Zauważyłam ile szans i okazji przynosi  każdy dzień. Pokochałam każda chwile, tą dobrą i tą złą.  Z porażek nauczyłam się czerpać lekcje i nigdy się nie poddawać. Moja siła, która mnie napędza to ogromna wiara w samą siebie, w świat i przede wszystkim marzenia. Bardzo pomogły mi w tym wszystkim podróże. Zwiedziłam wiele miejsc, poznałam parę kultur i zaobserwowałam, że niektórzy, w zasadzie większość ludzi żyje tak, jakby nigdy nie mieli umrzeć, a gdy już umierają to zdają sobie sprawę że tak naprawdę nie żyli. Jechałam kiedyś stopem przez Walię , zapytałam 80 letniego mężczyznę czy żałuje czegoś w swoim życiu, odpowiedział mi że żałuje, że żył tylko by przeżyć, nie żył marzeniami, przejmował się opiniami innych osób, w zasadzie nigdy nie poczuł że żyje. Ta rozmowa nauczyła mnie wiele i powiedziałam wtedy do samej siebie, że chce żyć świadomie, by na koniec tego życia nie odkryć, że nie żyłam.

Jak zaczęła się Twoja droga z dziennikarstwem i filmem?

Studiowałam na Uniwersytecie w Walii film oraz teatr, wtedy rozpoczęła się moja przygoda z filmem. Robienie filmu to proces bardzo magiczny, wymagający wiele cierpliwości. Żyjemy w takim wieku, gdzie media mają ogromny wpływ. Telewizja, filmy zmieniają nasze poglądy i pokazują świat. Moją pasją jest świat, poprzez robienie filmów dokumentalnych chce ludziom ten świat pokazać.

Opowiedz proszę o Twoich dotychczasowych sukcesach?

Uważam, że nie mam jeszcze żadnych sukcesów zawodowych, nagrody które zdobyłam w Stanach Zjednoczonych poza odrobina satysfakcji nie traktuje jako sukcesu.

Sukcesem dla mnie jest to, że jestem szczęśliwa z osobą którą widzę w lustrze i to jakimi cudownymi ludźmi jestem otoczona, rodziną i przyjaciółmi.

Dlaczego właśnie film dokumentalny na temat slumsów w BRAZYLII?

Byłam na ostatnim roku studiów licencjackich w Walii i byłam bardzo głodna życia. Stwierdziłam, że jeżeli nie pojadę teraz, to nie pojadę tam nigdy. Wiele osób uważa, że za bardzo ryzykuję w życiu, że jeżdżę w miejsca, w których mogę zginąć. Po tym, jak odwiedziłam parę zakątków w Ameryce, Azji czy Afryce, stwierdzam, że nie ma niebezpiecznych miejsc na świecie. O slumsach w Brazylii czytałam wiele. Z jednej strony miało być bardzo biednie, domy zbudowane ze śmieci, ludzie umierający z głodu i błagający o jedzenie. Z drugiej – każdy miał mieć dostęp do telewizji, a ludzie w 100 proc. szczęśliwi z tego, co mają. I chciałam sprawdzić, jak to jest naprawdę.

Czy odwiedzając zakątki świata, gdzie nie docierają turyści nie boisz się o swoje życie?

Szczerze, nie boję się. Ze stoickim spokojem podchodzę do decyzji, które podejmuje. W Brazylii , na favelach odwiedziłam miejsce, gdzie była mafia. Większość miała tam karabiny, pistolety, rozmawiałam z nimi i  wiedziałam, że nic mi nie zrobią. Wierzę, że każdy z nas wytwarza energię. Energia którą ja wytwarzam  pozwala panować nad emocjami, strachem, tej kontroli nauczyłam się  pracując z osobami z Azji.

Opowiedz proszę więcej na temat swojej książki , o czym ona będzie?

To opowieść o tym jak młodość, pasja zero zobowiązań, chęć przygody, dzikość i przede wszystkim wolność, kierowało grupą 22 latków przy podjęciu decyzji o kręceniu filmu dokumentalnego w miejscu, które uważane jest za jedno z najbardziej niebezpiecznych na świecie – brazylijskich faveli, gdzie toczy się wojna. Proste pytania o marzenia, które nigdy nie były zadane…O czym marzą ludzie, którzy nie mają praktycznie nic? To książka o ryzyku, odwadze, szaleństwie, strachu, miłości i samotności. To połączenie reportażu z brazylijskich slumsów z motywacją i zachęta do tego by żyć.

Skąd wziął się pomysł na książkę?

Pisałam dla samej siebie i opisywałam to co widziałam w Brazylii. Po powrocie z wyprawy,  połączyłam notatki w całość i powstało jakieś 100 stron tekstu. Nigdy nie pomyślałabym, że  wydam książkę.

Stwierdziłam, że warto spróbować swoich sił i wysłać do wydawnictwa. Nie wiedziałam nawet jak zabrać się do wydania książki i jak ten proces przebiega. Dostałam odpowiedź od wydawnictwa na którym mi zależało, że są zainteresowani pełnym sfinansowaniem wydania książki. I od tego się zaczęło.

Czy wydanie książki jest trudne? Jakie przeszkody musiałaś pokonać, żeby zrealizować Twój pomysł?

Filmy, pracę czy teraz też książkę “Poszukiwacz Marzeń” traktuje jak swoje dzieci. Żyje dla nich i myślę o nich każdego dnia. Są powodem dla których wstaje i poświęcam im bardzo dużo uwagi. Wychowanie dziecka do najłatwiejszych nie należy i tak też było z tą książką.

Pokonać musiałam przede wszystkim brak wiedzy na temat jak wydać książkę. Przeczytałam parę książek o tym jak pisać by dzieło się sprzedało  i skontaktowałam się z ludźmi, którym się to udało.  Musiałam też przedstawić wydawnictwu swój pomysł na książkę i wybrać najważniejsze fragmenty i dlaczego to właśnie w tą książkę mają zainwestować. Było to dla mnie trudne.

Kiedy i gdzie ma się ukazać Twoja książka?

Premiera książki ma odbyć się na przełomie marca/kwietnia w Polsce. Co do Wielkiej Brytanii i anglojęzycznych krajów to nie ma sprecyzowanego terminu. Będzie dostępna również angielska wersja książki.

Czy będzie ją można kupić w Wielkiej Brytanii?

Tak, książka będzie dostępna w Wielkiej Brytanii.

Jakie są Twoje plany na najbliższą przyszłość?

Obecnie studiuje magistra na Uniwersytecie Artystycznym w Londynie, zaczęłam też pracę w brytyjskiej telewizji Channel 4.  Chce poświęcić się nauce i rozwojowi osobistemu. Pamiętam, że mając jakieś 12 lat, mój Tata powiedział mi, że edukacja jest kluczem do szczęścia i sukcesu. Pojęcia nie miałam o co mu wtedy chodzi. Z perspektywy czasu widzę że miał rację. Edukacja i wiedza to klucz do wielu drzwi.

Jestem szczęściarą że mam taki łatwy dostęp do edukacji i chce skończyć studia magisterskie z wyróżnieniem .

Jakie są Twoje plany na przyszłość bardziej odległą?

Będąc na 2 roku studiów w Stanach Zjednoczonych zaczęłam pracę nad scenariuszem. Po 2 latach odważyłam się pokazać fragment scenariusza pewnemu Instytutowi  i dostałam pozytywną odpowiedź, zainteresowanie współpracą . To historia o zwycięstwie.

Im dłużej piszę i myślę o głównej bohaterce, tym ścierają się moje sny z rzeczywistością.  Zatracam się w dziele i pracuje nad nim każdego dnia. To mój plan na bardziej odległa przyszłość.

Jaka jest Twoja recepta na sukces?

Pokochaj samego siebie i świat się do Ciebie uśmiechnie

Jaka jest Twoja rada/przesłanie dla Pozytywnych Polaków w Wielkiej Brytanii?

Wszystkich Polaków których poznałam w Wielkiej Brytanii łączy, determinacja, otwartość na świat oraz wytrwałość w dążeniu do celu. To ludzie, którzy ciężko pracują, którzy musieli odnaleźć się i jednocześnie pozostać sobą w zupełnie innym miejscu, często z dala od rodziny.

Jestem dumna z  Polaków w Wielkiej Brytanii. Jako rodacy powinniśmy wzajemnie się wspierać i pomagać.

W poniższych linkach można zobaczyć filmy Karoliny:

Link do zwiastun filmu z Brazylii :

https://www.youtube.com/watch?v=OBnVOQO-810

Link do filmu motywacyjnego, by żyć z pasja:

https://www.youtube.com/watch?v=36LJIIgvvHQ

Dziękuję za wywiad i życzę wytrwałości w spełnianiu marzeń.

Pozdrawiam, Agnieszka Gruszczyńska.

The post Recepta na sukces „Pokochaj samego siebie i świat się do Ciebie uśmiechnie”, czyli o podróżach i spełnianiu marzeń Karoliny Kozioł. appeared first on Pozytywni.co.uk.

Pamiętam ten dzień jak dzisiaj, przełom nastąpił 2 lata temu. Żyłem bez konkretnych celów, bez pomysłu na przyszłość wypalając kolejnego papierosa, czekając na Sobotę (odwołanie do polskiego filmu dokumentalnego) oraz ważąc 115 kg z duża nadwagą. Tego dnia zdałem sobie sprawę, że zwyczajne podejście po schodach zaczyna mi sprawiać problem, wróciłem z zakupów, przewiesiłem spoconą koszulkę i spojrzałem w lustro.. Obiecałem sobie wtedy zmiany, zmiany które kompletnie odmieniły moje życiowe nawyki. Rzuciłem papierosy, zacząłem się zdrowo odżywiać, regularnie ćwiczyć oraz biegać. Tak stało się to moja pasją, która zamieniła się w nałóg, bez którego nie wyobrażam sobie obecnie życia.

Jak wygląda Twój typowy dzień?

Staram się spędzać każdy dzień produktywnie, każdego dnia zrobić coś, co uczyni życie łatwiejszym, ciekawszym. Wstaje każdego dnia ok. 7, wypijam szklankę wody z cytryną, przestrzegam diety. W zależności od dnia udaje się z rana do Uniwersytetu gdzie studiuje lub do pracy.

Po pracy zazwyczaj jest chwila relaksu przy komputerze, gdzie w wolnej chwili edytuje nagrane wideo, czy też zajmuje się promocją strony FB oraz kanału.

Wieczorem udaje się na trening, który zajmuje mi jakieś 90 minut. W zależności od dnia, jest to trening typowo siłowy, interwałowo-kalisteniczny (z wykorzystaniem ciężaru własnego ciała) lub cardio typu bieganie, czy rower. Trenuje obecnie 6 razy w tygodniu. Dzień wolny staram się spędzać ze znajomymi, aktywnie wypoczywając w pobliskich górach czy też odwiedzając inne ciekawe miejsca,  których w Szkocji mnóstwo.

Największe osiągnięcie?

Wierzę, że wciąż przede mną, jednak jak do tej pory myślę, że było nim niewątpliwie moja przemiana sylwetkowa w przeciągu tych wspomnianych dwóch lat skąd wszystko się zaczęło… (zdjęcie załączam w mailu)

Dlaczego sport jest ważny w życiu człowieka? Jakich zmian dokonał w Twoim?

Sport odmienił moje życie, zmienił nie tylko moje ciało, ale również ukształtował charakter, nauczył większej samodyscypliny, organizacji. Dzięki tej pasji zacząłem postrzegać świat inaczej pragnąc wycisnąć z życia jak najwięcej, tak jak ten poranny sok z cytryny Kiedyś brakowało mi pomysłu na życie teraz jest ich aż nadto, gdzie czasem ambicja przegrywa z czasem. Krótko mówiąc: dzieje się!

Wiemy, że prawie każdy marzy o zdrowym trybie życia, czy wysportowanej sylwetce, powiedz od czego zacząć i jak najlepiej się motywować?

Wszystko jest kwestią priorytetów, jeśli człowiekowi naprawdę zależy to osiągnie swój cel. Ważne jednak, żeby nie stawiać przed sobą wielkich wyzwań już na samym początku. Spore wyzwania wymagają czasu, wyrzeczeń… ludzie często rezygnują już przed startem. Pomocna jest tutaj zasada „małych kroków” gdzie stawiamy małe cele z tygodnia na tydzień. Realizując je nabieramy pewności siebie oraz jakże cennej motywacji do dalszego działania.

Jak Ty motywujesz ludzi? Uważasz, że jesteś skuteczny?

Głównie motywuje ludzi właśnie przez sport. Korzyści płynących ze zdrowego trybu życia jest masę, zaczynając od poprawy sylwetki, poprzez lepsze funkcjonowanie organizmu czy też „szlifowanie” charakteru. Człowiek staje się lepszą wersją samego siebie! Czy jestem skuteczny? Zdarza mi się słyszeć dużo pozytywnych opinii o tym co robię. Motywując ich, ludzie odwdzięczają mi się podobnie zachęcając mnie jeszcze bardziej do działania. To daje naprawde pozytywnego kopa i tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że jestem na dobrej drodze J

Jaka jest Twoja oferta, gdzie można Cię znaleźć?

Jedno słowo: LogOut4Life. Innymi słowy: Wyloguj się do życia.

https://www.facebook.com/LogOut4Life/?fref=ts

Od kilku miesięcy prowadzę pod tą nazwą kanał na YouTube poświęcony motywacji do treningów, zdrowego trybu życia oraz korzystania z niego w najlepszy możliwy sposób. Staram się również dotrzeć do ludzi poprzez stronę na FB, gdzie promuję wideo oraz dodaję motywujące posty. Ostatnio założyłem również grupę na Facebooku:

„Polacy z pasją w UK: LogOut4Life Project”

http://Polacy z pasją w UK – LogOut4Life project.

… której celem jest skupianie ludzi z interesującym hobby na Wyspach. Dziele się tutaj swoimi pasjami jak i również poznaje zainteresowania innych bez wątpienia ciekawych ludzi..

…Optymistów, którzy mają jasno określony cel, aspiracje i konsekwentnie do nich dążą.

Plany na przyszłość?

W trakcie realizacji , obecnie koncentruję się na studiach w kierunku Sport & Fitness, które pomagają mi zwiększać wiedzę z zakresu żywienia, treningu personalnego oraz motywacji innych ludzi.  Niedługo na YouTube zamierzam opublikować relacje z planowanej serii wypadów na „Isle of Skye” – jednej z wysp na północy Szkocji. Miejsce to jest dla mnie taką „ Nową-Zelandią Europy”. Widoki są tutaj po prostu epickie. O efektach będziecie mogli się przekonać już niedługo na moim kanale YouTube czy też stronie, którą prowadzę – „LogOut4Life”. Znajdziecie tam motywujące wideo do treningów, moje rady, zdrową kuchnie oraz wideo z weekendowych wypadów po Szkocji.

Kilka słów dla Polonii w UK…

Wielu z Nas pracuje w UK poniżej swoich kwalifikacji, możliwości… Zastanówmy się… czy to jest to co chcemy robić do końca naszego życia? Dlaczego nie zacząć robić coś w kierunku zmiany na lepsze? Ja odkąd „obudziłem się” jakieś 2 lata temu przestałem przezywać swoje życie. Zacząłem nim żyć! Pasja… to ona czyni nas wyjątkowymi.

Wtedy przed tym lustrem zadałem sobie jeszcze pytanie: „Co lubię robić, co chciałbym robić?”

Zacząłem to robić… obecnie dążę do tego, żeby połączyć pasje z zawodem, bo czy może być dla Nas coś lepszego jak zajmowanie się w pracy tym co kochamy?

Dziękuję za wywiad, gratuluję przemiany i determinacji w dążeniu do celu!

The post „Sport odmienił moje życie”…- rozmowa z Fryderykiem Dudkiem appeared first on Pozytywni.co.uk.

Chwilę potem rozkoszowaliśmy się kojącym szumem wodospadów. Słynne Ingleton Waterfalls. Osiem kilometrów wędrówki wcale nas nie zmęczyło Wędrowaliśmy przez  dębowy las, wśród oszałamiających widoków i szumu wartko płynącej wody.
Wyprawę dodatkowo umilały rozległe pejzaże Yorkshire Dales.  To był idealny pomysł na to, by zapomnieć o całym świecie
i tylko chłonąć piękno natury, które jest na wyciągnięcie ręki. A Wy, odkryliście jakieś ciekawe miejsca w tym roku?

Barbara Larysz

The post Szlakiem Ingleton Waterfalls i White Scar Cave :) appeared first on Pozytywni.co.uk.

Opowiedz proszę o Waszych wszystkich sukcesach i sławnym meczu z Banter Brigade?

Nasze początki w Newcastle zaczęły się od zwykłego kopania piłki. Z chłopakami zebraliśmy się, żeby się trochę poruszać i pokopać piłkę, graliśmy wspólnie miedzy sobą, przy werbowaniu ludzi na wspólne niedzielne granie. Doszły do nas słuchy że są inne polskie drużyny, które też grają tak jak my, wiec postanowiliśmy wybrać najsilniejszy team z nas i zmierzyć się z innymi drużynami. Na początku były to wyrównane mecze, ale my z dnia na dzień zaczęliśmy się rozumieć coraz lepiej i stawaliśmy się za silni dla pozostałych drużyn. Po pewnych czasie gdy wygrywaliśmy, wręcz gromiliśmy swoich rywali, wpadłem na pomysł byśmy spróbowali swoich sił w lidze przeciwko angielskim drużyną. Widziałem w nas potencjał i narastającą siłę i wspólnie stwierdziliśmy, że to dobry pomysł dla sprawdzenia się oraz rozwoju drużyny. Dołączyliśmy do ligi soccer6s (w której już kiedyś miałem przyjemność grać, wiec wprowadzenie drużyny nie było jakimś problemem, tym bardziej, że jakaś drużyna się rozpadła i mogliśmy zająć jej miejsce w lidze. Wystartowaliśmy w połowie sezonu w Division 1, od początku musieliśmy bronić się przed spadkiem z ligi, gdyż drużyna, która się wycofała, nie zgromadziła zbyt wiele punktów, tak że próbowaliśmy odrobić straty i utrzymać się w lidze. Było blisko, ale w ostatnim meczu sezonu przegraliśmy (przy nie korzystnym dla nas sędziowaniu, ale jako rodzynek w lidze i to jeszcze z innego kraju musimy liczyć na własne umiejętności i czasami grać pod górkę) w ogólnym rozrachunku spadliśmy z ligi, ale to podziałało na nas mobilizująco. W następnym sezonie wygraliśmy division 2 z ogromną przewaga, zdobyliśmy awans i z olbrzymim optymizmem czekaliśmy na nowy sezon w Division 1. Pierwszy mecz to był jednak kubeł zimnej wody przegraliśmy 2:1, i to była lekcja pokory dla nas, która nauczyła nas realnie myśleć, po czym postawiliśmy sobie cel utrzymanie się w lidze, czego dokonaliśmy zajmując 4 miejsce. Cel na przyszły sezon był jasny – tylko wygrana! Od początku nowego sezony wygrywaliśmy mecz za meczem, progres drużyny był niesamowity. Umiejętności i zgranie wzrastało z każdym meczem, co zaowocowało wygraniem ligi, osiągnęliśmy zamierzone cele i postanowiliśmy sprawdzić się w innej lidze, może silniejszej o większej ilości meczów. Zgłosiliśmy drużynę do Monday Night Benfield League, organizowane przez chapionsoccer.co.uk. Zaprosili nas na mecz kontrolny, który wygraliśmy 2:1 i przyjęli nas do ligi. Wystartowaliśmy od Division2, którą wręcz zdeklasowaliśmy wygrywając z ogromną przewagą nad drugim zespołem i po drodze w eliminacjach pucharu ligi pokonaliśmy zespół, który później wygrał Division 1. Po wywalczeniu awansu do Division 1, przyszedł czas na finały pucharu ligi, do którego zakwalifikowaliśmy się miedzy rozgrywkami ligi, na początek przyszło nam się mierzyć z zespołem Division1 Wallsender. Pokonaliśmy ich 2:0, potem wygraliśmy 3:2 i w końcu przyszedł czas na finał, w którym przyszło nam się zmierzyć z mistrzem, czyli zwycięzca Division 1, którego już raz pokonaliśmy w grupie 1:0. Oni byli podwójnie zmobilizowani i pozbierali najlepszych zawodników z drużyn, które odpadły, żeby nas pokonać. Niestety nie udało się to im, w meczu padł wynik 1:1 i doszło do rzutów karnych, w których wygraliśmy 3:2 i mogliśmy wznieść puchar ligi i z pełnym entuzjazmem myśleć o rozgrywkach Division 1.

Jak się wspólnie odnaleźliście?

Jak się odnaleźliśmy… hmm jeden podawał przez drugiego zapraszaliśmy nowe osoby na wspólne granie, itd. Ogólnie temat piłki nożnej sam się nawija na język, dzięki czemu umożliwiło nam to skompletowanie drużyny.

Jesteś kapitanem  drużyny, chciałabym abyś przybliżył nam swoją sylwetkę

Tak, jestem kapitanem drużyny wybranym przez nasz zespól, ale ogólnie wszystkie decyzje podejmujemy z zarządem, w który skład wchodzą: Ja, Patryk Szczurek, Sebastian Jobczyk, Bogdan Oreszczynski oraz Łukasz Lehmann.

Jak jest Twoja historia związana z piłką?

Moja osobista, historia związana z piłka jest bardzo długa i kręta.  Gdyby wyszło tak jak bym sobie wymarzył to nie dawał bym wywiadu tu tylko w canal+ hehe.  A tak na serio, to grałem od dziecka, nieraz wychodziłem z piłką rano i wracałem, jak było już ciemno. Miałem epizody w drużynach juniorskich, takich jak: GORNIK ZABRZE, PIAST GLIWICE oraz seniorskich KOLEJARZ GLIWICE I GZKS SOSNICA GLIWICE, ale dziś jestem tu gram w drużynie po 11-tu w CHEMFICA SUNDAY i oczywiście szóstek POLISH EAGLES.

Jakie plany i aspiracje macie na przyszłość?

Nasze plany na przyszłość… czas pokaże na razie  koncentrujemy się na lidze oraz obronie pucharu…

Dziękujemy bardzo za wywiad i życzymy dalszych wygranych. 

Barbara Larysz.

The post Sukcesy polskiej drużyny Polish Eagles w Newcastle – rozmowa z kapitanem Patrykiem Szczurkiem appeared first on Pozytywni.co.uk.

Mam na imię Katarzyna Zaborniak , w wieku 39 lat doznałam wylewu krwi do mózgu , który spowodował niedowład prawej strony mojego ciała.

Wylew był na tyle poważny, że byłam blisko śmierci i przez okres 10 dni byłam nieprzytomna i przebywałam na tamtym świecie ( dlatego cześć moich obrazów jest poświęcona tej tematyce ).

Przed wylewem byłam osoba praworęczną , bardzo energiczną i zapracowaną.

Po wylewie byłam załamana swoją kondycją fizyczną ( nie mogłam mówić przez okres 6-ciu miesięcy ) .

Na szczęście nie załamałam się kompletnie i zaczęłam szukać sposobu na życie.

Po odzyskaniu mowy oraz częściowej sprawności fizycznej szczególnie w lewej stronie mojego ciała zaczęłam malować.

W tym czasie już mieszkałam w Anglii z moją rodziną i tam w mieście Workington – County Cumbria zaczęłam uczęszczać do szkoły o profilu sztuk pięknych.

Czy Pamięta Pani czas i okoliczności kiedy namalowała Pani swój pierwszy obraz?

Mój pierwszy obraz, który namalowałam zatytułowałam „życie po życiu “ i był odzwierciedleniem moich przeżyć, jak byłam nieprzytomna – było pięknie i nie chciałam wracać z stamtąd, ale jakiś głos mi powiedział , żebym wróciła.

Czy w Pani przypadku, można powiedzieć, że malowanie jest nie tylko pasją, sztuką i spełnieniem, ale również swojego rodzaju rehabilitacją?

Tak, w moim przypadku malowanie jest moją największą pasją, ale również zdecydowanie rehabilitacją psychiczną.

Jakie emocje towarzyszą Pani podczas malowania?

Gdy maluję jestem skupiona, ale również bardzo zrelaksowana i szczęśliwa.

Gdzie szuka Pani inspiracji?

Inspiracji szukam wszędzie!

Który z Pani obrazów jest Pani najbliższy i niesie za sobą największe emocje?

Największe emocje wzbudzają obrazy , które są związane z moimi przeżyciami związanymi z wylewem.

Proszę opowiedzieć jeszcze, o swoich marzeniach związanych z malarstwem i nie tylko?

Chciałabym doskonalić swoją sztukę malarską oraz mieć okazję od czasu do czasu zaprezentować swoje prace szerszej publiczności .

Oprócz malowania staram się pomagać innym osobą, których spotkało podobne zdarzenie, poprzez przekazywanie części dochodów ze sprzedaży moich obrazów na cele klubów zrzeszających osoby po wylewie.

Na końcu chciałabym powiedzieć, że staram się cieszyć każdym dniem , ponieważ życie jest tak krótkie i kruche…

Z poważaniem, Kasia.

Pani Kasiu, dziękujemy za wzruszający wywiad I poświęcony nam czas, życzymy spełnienia Pani wszystkich marzeń.

Barbara Larysz.

The post Katarzyna Zaborniak i jej nowe życie po wylewie appeared first on Pozytywni.co.uk.

Wykorzystaj początek roku, przyszedł czas na poukładanie wszystkich spraw! Zacznij od razu, z samego rana!

Poranny sukces podnosi motywację, nie odkładaj spraw na później, wyznacz sobie codzienne cele i konsekwentnie je realizuj. Już po pierwszych sukcesach, pojawi Ci się uśmiech i uczucie zadowolenia z siebie samego. Plan dnia to podstawa!

Schowaj wymówki do kieszeni, wiem, że pogoda nie sprzyja zbytnio entuzjazmowi, ale pomyśl o pozytywnych skutkach Twojego wysiłku. Nagradzaj się za sukcesy!

Pozytywnie wykorzystuj czas spędzany w domu, zrób porządek w szafach, komodach, ugotuj coś wyjątkowego, lub upiecz ciasto. Staraj się być aktywny i spontaniczny!

Wyłącz komputer, tablet, czy telefon i spotkaj się ze znajomymi, odśwież znajomości  i przyjaźnie. Nic tak pozytywnie nie nastraja, jak ciekawe spotkanie i rozmowa z innymi. Umów się na film, kolację, pamiętaj, że człowiek jest stworzeniem stadnym, wiec przebywanie w towarzystwie innych jest dla nas niezwykle ważne. Korzystnie wpływa na budowanie relecji,
pobudza do działania, inspiruje i motywuje!

Ja jestem gotowa do dziełania a Ty?

Pozdrawiam, B.L.

The post Zimowa deprecha? Nie dla nas!!! appeared first on Pozytywni.co.uk.

Piłka zawsze była moją pasją, ale do pewnego momentu uprawiałem też łyżwiarstwo szybkie. Było to naturalną koleją rzeczy ze względu na moich rodziców, którzy oboje są trenerami łyżwiarstwa, tata kadry narodowej mężczyzn, a mama kadry juniorów. Ja wybrałem jednak piłkę nożną.

Jak to się stało, że mieszka Pan  w UK? I dlaczego akurat Newcastle upon Tyne? Proszę opowiedzieć jak rozwijała się Pana kariera trenerska?

Moje pierwsze trenerskie szlify zdobyłem w wymarzonym miejscu, oficjalnej szkółce FC Barcelony w Warszawie, FCB Escola Varsovia, gdzie miałem okazję poznać filozofię i metody pracy jednego z najlepszych klubów na świecie. Już podczas studiów planowałem wyjazd za granicę, aby kontynuować swój rozwój trenerski, początkowo myślałem o Erasmusie w Niemczech, ale ponieważ moja dziewczyna dostała się na studia w UK to wybrałem Anglię wiedząc, że i tu będę miał szerokie możliwości rozwoju. Swój pobyt rozpocząłem od Derby gdzie pracowałem w klubie z zaplecza Premier League, Derby County i ukończyłem dwa pierwsze angielskie kursy trenerskie. Następnie przez rok przebywałem w Londynie, pracując m.in. w klubie The Little Foxes, gdzie zdobyłem wyjątkowe doświadczenie w pracy z dziećmi od 2 roku życia. Miałem też niepowtarzalną okazję pracy w Arsenal Soccer Schools, oficjalnej szkółce Arsenalu Londyn oraz w Just Play, klubie prowadzonym przez Taffa Rahmana, który pracuje w akademii Tottenhamu.

Pracowałem też w kilku szkołach, jako nauczyciel wychowania fizycznego, co dało mi wizję jak wygląda tutejszy program nauczania, ale także, przed jakimi wyzwaniami stają nauczyciele w Anglii. Jeżeli ktoś narzeka na brak miejsca do nauczania WF-u w polskich szkołach to polecam zajrzeć do londyńskich J.

Do Newcastle ściągnęła mnie moja rodzina, którą przyjechałem odwiedzić w wakacje, ale kiedy poznałem Steve’a Chambers’a i zobaczyłem jak pracuje się w naszym klubie, postanowiłem zostać na dłużej.

Aktualnie pracuje Pan z grupą dzieci U8 i pomaga Pan przy grupie U15, dlaczego zdecydował się Pan założyć grupę dla polskich dzieci?

Wiem, że w Newcastle i okolicach jest wiele polskich dzieci i bardzo chciałbym zaszczepić w nich pasje do sportu i pomóc rozwinąć swoje talenty. Sport, a zwłaszcza piłka nożna, wpływa pozytywnie na dziecko na wielu płaszczyznach. Nie tylko pozwala na harmonijny rozwój fizyczny, ale uczy także odpowiednich postaw społecznych i umiejętności takich jak, szacunek do drugiej osoby, współpraca w grupie, umiejętność radzenia sobie ze stresem, pracowitość.

Zdaję sobie sprawę, że bariera językowa często powoduje, że dla wielu dzieci, a czasem także rodziców, przyjście na treningi może być pewnego rodzaju wyzwaniem. Z drugiej zaś strony wiem, że rodzice, którzy są w Anglii od dłuższego czasu chcieliby, aby dzieci nie straciły kontaktu z językiem. Chciałbym więc wyjść naprzeciw tym oczekiwaniom i stworzyć coś fajnego dla naszej społeczności.

Czy wszystkie dzieci, dla których piłka nożna jest pasją mogą grać pod Pana zwierzchnictwem?

Jak najbardziej, zapraszamy zarówno chłopców jak i dziewczynki w każdym wieku.

Proszę nam więcej opowiedzieć o tych zajęciach i klubie Newcastle City Juniors.

City Juniors to najlepszy klub w regionie, jeśli chodzi o szkolenie młodzieży. Liczby mówią same za siebie, 40 wychowanków w akademiach Premier League i Championship w tym m.in. Adam Armstrong, który reprezentuje Anglię w drużynie U19, ma profesjonalny kontrakt z Newcastle United a aktualnie jest na jakże udanym (król strzelców League 1) wypożyczeniu w Coventry City. Jesteśmy przygotowani do pracy z dziećmi już od 4 roku życia, najstarsze grupy to obecnie U18. Zajęcia z najmłodszymi są nastawione na zbudowanie tzw. bazy, czyli podstawowych czynności potrzebnych nie tylko w piłce, ale w codziennym życiu i w prawidłowym ich rozwoju takich jak, poruszanie w różnych kierunkach, równowaga, koordynacja, prawidłowa postura.

Wiem, że może to wszystko brzmi dość poważnie, ale proszę nie zrozumieć mnie źle, profesjonalna piłka w najmłodszych latach ma być przede wszystkim dobrą zabawą, zaś profesjonalizm trenerów wyraża się w dbaniu o wszechstronny rozwój dzieci przy jednoczesnym zachowaniu uśmiechu na ich twarzach.

Nasz klub znajduje się na Benwell, Gibside Gardens, NE15 7PP, na byłym obiekcie treningowym Newcastle United. Zajęcia w okresie zimowym będą odbywały się w hali, w sobotę lub niedzielę w godzinach porannych. Zawodnicy mają do dyspozycji także 6 boisk trawiastych (w tym jedno z oświetleniem) gdzie będziemy trenować w cieplejsze dni.

Gdyby miał Pan udzielić jakiejś rady tym wszystkim dzieciom, którzy chcą zawodowo grać w piłkę nożną, to, co to by było? Co jest najważniejsze, aby zostać piłkarzem?

Namówić mamę i tatę żeby wysłali ich do dobrego klubu J.

Nie ma co się oszukiwać, żyjemy w dobie tabletów i playstation, a dziecko spędzające każdą wolną chwilę grając w piłkę na podwórku z kolegami to już niestety relikt przeszłości. Poziom aktywności fizycznej dzieci drastycznie spada, dlatego tak istotne jest, aby dzieci możliwie jak najwcześniej trafiały do odpowiednich ludzi, którzy atrakcyjnymi zajęciami ich do sportu zachęcą. Najważniejszym czasem dla rozwoju każdego młodego piłkarza jest okres do 12 roku życia, jest to tzw. Window of opportunity kiedy nauka nowych umiejętności ruchowych jest najłatwiejsza. To jest właśnie najważniejszy czas również dla nas, trenerów, aby zacząć szlifować ten diament w prawidłowym kierunku. Także im wcześniej tym lepiej.

Czy pamięta Pan swój pierwszy mecz, jakie wtedy towarzyszyły Panu emocje?

Pierwszego meczu nie pamiętam, było to zbyt dawno, ale moje pierwsze wspomnienia są z przyszkolnego betonowego boiska, na którym spędziłem wiele czasu po lekcjach. Czysta radość z gry z przyjaciółmi to coś, co stanowi o pięknie tej dyscypliny i do tej pory największą frajdę sprawia mi gra ze znajomymi.

A co sądzi Pan o naszych rodakach w kontekście piłki nożnej, czy Polacy potrafią grać w piłkę?

Oczywiście, mamy przecież tak wspaniałych zawodników jak Lewandowski, Krychowiak, Milik czy Szczęsny, mamy też historię wielkich sukcesów z lat 70 i mocno wierzę w to, że w niedalekiej przyszłości zapracujemy na kolejne.

Jakie ma Pan plany na przyszłość? Nowe projekty do realizacji?

Najważniejsze dla mnie w najbliższym czasie będzie wystartowanie z zajęciami dla polskich dzieci, do końca stycznia chciałbym ruszyć z nimi na dobre.

Zainteresowanych prosimy o kontakt pod numerem:

07550776190

lub email: info@newcastlecityjuniors.co.uk

tomaszkmiecik89@gmail.com

Dziękujemy bardzo za wywiad, życzymy samych sukcesów i gratulujemy nowej incicjatywy.

Barbara Larysz.

The post Trener Tomasz Kmiecik i jego inicjatywa dla polskich dzieci. appeared first on Pozytywni.co.uk.

Nie!!! Czekajcie. To nie tej wersji powinny uczyć się polskie dzieci! Wersja prawidłowa poniżej!

• Kto Ty jesteś?

– Polak Wielki!

• Jaki cel Twój?

–  Sukces wszelki!

• Gdzie Ty mieszkasz?

– Między swemi!

• W jakim kraju?

– Gdzieś na Ziemii!

• Czym Twa ziemia?

– Glebą Żyzną!

• Czym zdobyta?

– Myślą bystrą!

• Czy ją kochasz?

– Kocham szczerze!

• A w co wierzysz?

– W siebie wierzę!!!

The post „Kto Ty jesteś? Polak Wielki!!!” To tej wersji powinny uczyć się polskie dzieci!!!! appeared first on Pozytywni.co.uk.

Miał szczęście, że nie spałem, bo jeszcze grałem na mojej perkusji!”

Czyli rozmowa z Adrianem Marczykiem – polskim perkusistą z Newcastle-upon-Tyne:

Adrianie, opowiedz nam o początkach swojej przygody z muzyką, dlaczego akurat perkusja?

Odkąd tylko sięgam pamięcią waliłem w domu czym popadnie i w co popadnie :). A tak serio, to chyba zaczęło się to od kaset mojego taty – takich zespołów jak: Iron Maiden, czy ACDC. Kredkami uderzając w biurko udawałem, że gram na perkusji .

Moja prawdziwa przygoda zaczęła się od nauki gry w lokalnym domu kultury, gdzie dzięki Markowi Sobczykowi (którego z tego miejsca bardzo serdecznie pozdrawiam) zacząłem prawdziwą przygodę z muzyką, a pierwszy zespół założyłem już w wieku 11 lat.

[gap height=”5″]

Czym perkusja jest dla Ciebie, jaką muzykę lubisz grać najbardziej?

Od zawsze interesowały mnie ciężkie brzmienia i fascynacja muzyką rockową. Moja fascynacja przerodziła się w moją pasję, dlatego też całkowicie spełniam się w tym gatunku muzycznym i tą drogą chciałbym podążać.

Granie muzyki jest dla mnie czymś wyjątkowym i ciężko to opisać jednym słowem. To niesamowite uczucie, ten dreszcz, który przechodzi ci po plecach tuż przed wejściem na scenę, mega power!

Myślisz, że my – Polacy – jesteśmy muzykalni? Mamy się czym pochwalić?

Jasne, choć jeśli chodzi o muzykę, to myślę, że nie jesteśmy doceniani. Tak naprawdę mamy wspaniałych muzyków, rewelacyjne płyty. Niestety jest też masa genialnych kapel niemogących się przebić na rynku muzycznym z dość prostyc powodów – mianowicie – z braku znajomości i braku wystarczających środków finansowych… Wiem! Brzmi to dość okropnie i drastycznie, ale niestety – taka jest szara rzeczywistość.

Czy trudno jest nauczyć się grać na perkusji?

Z nauką gry na jakimkolwiek instrumencie nie jest łatwo i wbrew pozorom nie każdy może grać.

Czy mi to przyszło z łatwością? Otóż nie. Wymagało to ode mnie wielu poświęceń. Kiedy moi rówieśnicy biegali po boisku z piłką, ja siedziałem w domu i ćwiczyłem.

Nie każdy o tym wie, ale początki gry na instrumentach są żmudne i męczące. Nie odrazu siadasz za bębny i zaczynasz grać. Musisz poświęcić wiele czasu, aby nabrać wprawy i stawać się coraz lepszym.

Trudno być artystą – muzykiem w dziesiejszych czasach?

Jak trudno być artystą to nie wiem, bo ja sam jestem tylko skromnym muzykantem :).

A tak na serio – to oczywiście, że nie jest łatwo. To bardzo ciężki kawałek chleba. Jeśli dojdziesz do momentu gdzie uda Ci się robić to co kochasz w życiu najbardziej i jeszcze móc z tego żyć – to jest to ogromny sukces!

Obecnie grasz w polskim zespole, ale z tego co wiem, to jesteś na etapie szukania muzyków do wspólpracy przy Twoim kolejnym projekcie…
Tak. Obecnie mam przyjemność grać w polskiej kapeli “Pod Schodami”.

Zagraliśmy kilka koncertów, które cieszyły się dużym powodzeniem. Został również zrealizowany materiał wideo o naszej kapeli – wraz z krótkim wywiadem, który mam nadzieję, że już wszyscy niebawem ujrzycie.

Ale w tym samym czasie jestem na etapie realizowania swojego solowego projektu, na którym chciałbym się skupić.

Mam nadzieję, że ten materiał pomoże w dotarciu do wszystkich muzyków w Newcastle i nie tylko.

Jakich muzyków poszukujesz, kto może się do Ciebie zgłąszać?

Na chwile obecną poszukuję wokalistkę oraz wokalistę z dobrą znajomością języka angielskiego, dwóch gitarzystów oraz gitarzystę basowego i  klawiszowca.

Zgłaszać może się każdy, nie ukrywam, że poszukuje osób na poziomie zaawansowanym, ale nie chciałbym, żeby to kogokolwiek odstraszało. Nie szukam wirtuozów.

Korzystając z okazji chciałbym podziękować Tobie Basiu, oraz całej redakcji portalu www.pozytywni.co.uk za możliwość realizowania tego materiału, zarazem chciałbym życzyć Wam dalszych sukcesów. Robicie kawał dobrej roboty!

Jak zainteresowane osoby mogą się z Tobą skontaktować?

Najłatwiej można się ze mną skontaktować przez e-mail: adrian.marczyk@icloud.com lub telefonicznie: 07538018392

Zdradzisz nam tajemnicę? Jakie są Twoje postanowienia noworoczne?

Skompletowanie kapeli to moje postanowienie, które będę realizował z wielkim zaangażowaniem. Jeszcze mam kilka, ale zostawię to (póki co) dla siebie z nadzieją ich spełnienia.

Masz coś do przekazania naszym rodakom w związku ze zbliżającym się Nowym Rokiem?

Wszystkim rodakom życzę zdrowych, spokojnych Świąt oraz samych sukcesów w nadchodzącym 2016 roku!

Pozdrawiam Wszystkich bardzo serdecznie!

Dziękujemy za rozmowę, życzymy jaknajszybszego skompletowania pełnego składu zespołu. 

 Barbara Larysz

The post Adrian Marczyk – polski perskusista z Newcastle i jego nowy projekt! appeared first on Pozytywni.co.uk.