Pamiętam ten dzień jak dzisiaj, przełom nastąpił 2 lata temu. Żyłem bez konkretnych celów, bez pomysłu na przyszłość wypalając kolejnego papierosa, czekając na Sobotę (odwołanie do polskiego filmu dokumentalnego) oraz ważąc 115 kg z duża nadwagą. Tego dnia zdałem sobie sprawę, że zwyczajne podejście po schodach zaczyna mi sprawiać problem, wróciłem z zakupów, przewiesiłem spoconą koszulkę i spojrzałem w lustro.. Obiecałem sobie wtedy zmiany, zmiany które kompletnie odmieniły moje życiowe nawyki. Rzuciłem papierosy, zacząłem się zdrowo odżywiać, regularnie ćwiczyć oraz biegać. Tak stało się to moja pasją, która zamieniła się w nałóg, bez którego nie wyobrażam sobie obecnie życia.

Jak wygląda Twój typowy dzień?

Staram się spędzać każdy dzień produktywnie, każdego dnia zrobić coś, co uczyni życie łatwiejszym, ciekawszym. Wstaje każdego dnia ok. 7, wypijam szklankę wody z cytryną, przestrzegam diety. W zależności od dnia udaje się z rana do Uniwersytetu gdzie studiuje lub do pracy.

Po pracy zazwyczaj jest chwila relaksu przy komputerze, gdzie w wolnej chwili edytuje nagrane wideo, czy też zajmuje się promocją strony FB oraz kanału.

Wieczorem udaje się na trening, który zajmuje mi jakieś 90 minut. W zależności od dnia, jest to trening typowo siłowy, interwałowo-kalisteniczny (z wykorzystaniem ciężaru własnego ciała) lub cardio typu bieganie, czy rower. Trenuje obecnie 6 razy w tygodniu. Dzień wolny staram się spędzać ze znajomymi, aktywnie wypoczywając w pobliskich górach czy też odwiedzając inne ciekawe miejsca,  których w Szkocji mnóstwo.

Największe osiągnięcie?

Wierzę, że wciąż przede mną, jednak jak do tej pory myślę, że było nim niewątpliwie moja przemiana sylwetkowa w przeciągu tych wspomnianych dwóch lat skąd wszystko się zaczęło… (zdjęcie załączam w mailu)

Dlaczego sport jest ważny w życiu człowieka? Jakich zmian dokonał w Twoim?

Sport odmienił moje życie, zmienił nie tylko moje ciało, ale również ukształtował charakter, nauczył większej samodyscypliny, organizacji. Dzięki tej pasji zacząłem postrzegać świat inaczej pragnąc wycisnąć z życia jak najwięcej, tak jak ten poranny sok z cytryny Kiedyś brakowało mi pomysłu na życie teraz jest ich aż nadto, gdzie czasem ambicja przegrywa z czasem. Krótko mówiąc: dzieje się!

Wiemy, że prawie każdy marzy o zdrowym trybie życia, czy wysportowanej sylwetce, powiedz od czego zacząć i jak najlepiej się motywować?

Wszystko jest kwestią priorytetów, jeśli człowiekowi naprawdę zależy to osiągnie swój cel. Ważne jednak, żeby nie stawiać przed sobą wielkich wyzwań już na samym początku. Spore wyzwania wymagają czasu, wyrzeczeń… ludzie często rezygnują już przed startem. Pomocna jest tutaj zasada „małych kroków” gdzie stawiamy małe cele z tygodnia na tydzień. Realizując je nabieramy pewności siebie oraz jakże cennej motywacji do dalszego działania.

Jak Ty motywujesz ludzi? Uważasz, że jesteś skuteczny?

Głównie motywuje ludzi właśnie przez sport. Korzyści płynących ze zdrowego trybu życia jest masę, zaczynając od poprawy sylwetki, poprzez lepsze funkcjonowanie organizmu czy też „szlifowanie” charakteru. Człowiek staje się lepszą wersją samego siebie! Czy jestem skuteczny? Zdarza mi się słyszeć dużo pozytywnych opinii o tym co robię. Motywując ich, ludzie odwdzięczają mi się podobnie zachęcając mnie jeszcze bardziej do działania. To daje naprawde pozytywnego kopa i tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że jestem na dobrej drodze J

Jaka jest Twoja oferta, gdzie można Cię znaleźć?

Jedno słowo: LogOut4Life. Innymi słowy: Wyloguj się do życia.

https://www.facebook.com/LogOut4Life/?fref=ts

Od kilku miesięcy prowadzę pod tą nazwą kanał na YouTube poświęcony motywacji do treningów, zdrowego trybu życia oraz korzystania z niego w najlepszy możliwy sposób. Staram się również dotrzeć do ludzi poprzez stronę na FB, gdzie promuję wideo oraz dodaję motywujące posty. Ostatnio założyłem również grupę na Facebooku:

„Polacy z pasją w UK: LogOut4Life Project”

http://Polacy z pasją w UK – LogOut4Life project.

… której celem jest skupianie ludzi z interesującym hobby na Wyspach. Dziele się tutaj swoimi pasjami jak i również poznaje zainteresowania innych bez wątpienia ciekawych ludzi..

…Optymistów, którzy mają jasno określony cel, aspiracje i konsekwentnie do nich dążą.

Plany na przyszłość?

W trakcie realizacji , obecnie koncentruję się na studiach w kierunku Sport & Fitness, które pomagają mi zwiększać wiedzę z zakresu żywienia, treningu personalnego oraz motywacji innych ludzi.  Niedługo na YouTube zamierzam opublikować relacje z planowanej serii wypadów na „Isle of Skye” – jednej z wysp na północy Szkocji. Miejsce to jest dla mnie taką „ Nową-Zelandią Europy”. Widoki są tutaj po prostu epickie. O efektach będziecie mogli się przekonać już niedługo na moim kanale YouTube czy też stronie, którą prowadzę – „LogOut4Life”. Znajdziecie tam motywujące wideo do treningów, moje rady, zdrową kuchnie oraz wideo z weekendowych wypadów po Szkocji.

Kilka słów dla Polonii w UK…

Wielu z Nas pracuje w UK poniżej swoich kwalifikacji, możliwości… Zastanówmy się… czy to jest to co chcemy robić do końca naszego życia? Dlaczego nie zacząć robić coś w kierunku zmiany na lepsze? Ja odkąd „obudziłem się” jakieś 2 lata temu przestałem przezywać swoje życie. Zacząłem nim żyć! Pasja… to ona czyni nas wyjątkowymi.

Wtedy przed tym lustrem zadałem sobie jeszcze pytanie: „Co lubię robić, co chciałbym robić?”

Zacząłem to robić… obecnie dążę do tego, żeby połączyć pasje z zawodem, bo czy może być dla Nas coś lepszego jak zajmowanie się w pracy tym co kochamy?

Dziękuję za wywiad, gratuluję przemiany i determinacji w dążeniu do celu!

The post „Sport odmienił moje życie”…- rozmowa z Fryderykiem Dudkiem appeared first on Pozytywni.co.uk.

Utopijanie – nie stanowili jednolitej grupy mieszkańców, mieli różne kolory skóry, celebrowali bardzo różne tradycje i zwyczaje, wierzyli w różnych Bogów tego Świata lub jawnie przeczyli ich istnieniu.

Ale było jedno miejsce w miasteczku, które łączyło Wszystkich mieszkańców. To była Świątynia Jedności – w której modlili się zgodnie – każdy do swojego Boga, lub traktowali ją jako Świątynię Nauki – w której mogli zaznać chwilę ukojenia i zadumy ….

Utopijanie mieli pewną umiejętność której uczyli się od najmłodszych lat, która sprawiała, że nie tylko żyli zgodnie i sympatycznie „obok siebie”, ale także „ze sobą” razem pracując,  bawiąc się i dzieląc życie prywatne. To był swoisty uniwersalny kod komunikacji – wymuszający wzajemny szacunek, wzajemne uznanie, kreujący pozytywne relacje i najwyższy stopień zaufania.

Mieszkańcy innych miast zazdrościli im owej zgodności i pracy zespołowej. Z niedowierzaniem obserwowali błyskawiczny rozwój miasteczka i dobrobyt mieszkańców – nazywając ich miasteczko Utopią a mieszkańców – Utopijanami.

Sami mieszkańcy Utopi nazywali swoje miasto – inaczej :

To była dla nich – Pozytywlandia – a sami siebie nazywali – Pozytywnymi.

Santiago ożenił się późno z piękną młodą mieszkanką – o imieniu Rainbow. Mieli piątkę wspaniałych dzieci i nadzieję na spokojne udane życie.

Jednak nieprzewidywalny los spowodował, że pewnego dnia spadło na ich dom nieszczęście. W wyniku przypadkowej iskry zapalił się ich dom i ogień błyskawicznie niczym głodne dzikie zwierzę pożerał coraz większą powierzchnię domu.

Cała rodzina zdążyła schronić się na dachu swojego domu i wołając o pomoc czekała na reakcję swoich sąsiadów. Sąsiadów mieli podobnie różnorodnych jak przekrój mieszkańców miasteczka.

I tak rodzina Pierwsza mieszkająca po sąsiedzku od północnej strony – widząc, że ogień może się błyskawicznie rozprzestrzenić, nie czekając na dalszy rozwój wypadków – uciekła jak najdalej od swojego domu, by już w bezpiecznym miejscu obserwować dalszy rozwój wypadków i innych prosić o pomoc dla ich sąsiadów.

Ich sumienie było czyste i niczym nie zmącone. Mieli wszak również piątkę małych dzieci – o które w pierwszej kolejności należało zadbać.

Rodzina Druga – ta od strony południowej mieszkająca, natychmiast pobiegła do pobliskiej Świątyni Wszystkich Bogów i Nauki by wymodlić ratunek u jednego z Bogów Utopii – w którego akurat namiętnie i szczerze wierzyła. Ich sumienie było czyste i niczym nie zmącone.

Rodzina Trzecia – od strony zachodniej mieszkająca, mimo że ich domek był w najbliższym sąsiedztwie płonącego domu Santiago – nie ruszyła się z miejsca i ze stoickim spokojem obserwowała rozwój wydarzeń.

Wierzyli oni, że wszystko, absolutnie wszystko co ma się w świecie wydarzyć i tak jest z góry ustalone i pewne i że żadne mniej lub bardziej rozpaczliwe gesty człowiecze tego nie są w stanie zmienić.  Jeśli rodzina Santiago ma być uratowana to przecież będzie uratowana, a jeśli ma spłonąć, to spłonie, ponieważ cokolwiek ludzie będą czynić i tak już raz zapisanego losu – nie zmienią. „Co ma być – to będzie” mówili i nic innego nie mówili.

Ich sumienie było czyste i niczym nie zmącone.

Rodzina Czwarta – ta najdalej od domku Santiago mieszkająca, także liczna rodzina nie zastanawiając się nad niczym, natychmiast ruszyła z pomocą.

Trzech ich synów i córki wraz z rodzicami – natychmiast zgodnie współpracując utworzyli ciąg w którym podawali sobie wiadra z wodą z pobliskiej rzeczki . Ogień gasł w oczach. Zanim pierwsze języki płomieni osiągnęły granicę dachu, zostały utopione w strugach wody – sprawnie podawanej przez wszystkich członków Czwartej Rodziny oraz okolicznych innych mieszkańców, którzy dołączyli do grupy ratujących.

Nie mieli oni czasu aby myśleć o swoich sumieniach.

Miasteczko podzieliło się w swoich poglądach.

Niektórzy mówili, że to cud i zasługa Pierwszej Rodziny – bo przecież pierwsi krzyczeli o pomoc dla swoich sąsiadów.

Inni prawili, że nic by nie było możliwe, gdyby nie zdecydowana interwencja jednego z Bogów Utopii, bo przecież ratunek został skutecznie wymodlony przez Drugą Rodzinę.

Kolejni mówili najmniej, wierzyli wraz z Trzecią Rodziną, że przyszłość jest zapisana już dawno i widocznie tak właśnie miało być. Widocznie zapisane było, że rodzina Santiago się uratuje.

Ostatni – nic nie mówili, szeptali tylko między sobą, że to wielkie szczęście dla Santiago i jego rodziny, że w bliskim sąsiedztwie mieli Czwartą Rodzinę, która ich uratowała.

A ja życzę Wam takiego sąsiedztwa i takiej rodziny jaką sami sobie byście wybrali, ponieważ ani szczęścia ani ratunku ani światopoglądu nikomu nikt narzucać nie powinien.

Będziecie mieli w życiu albo to, co względnie bezpieczne ale niczym się nie wyróżniające, albo to co sobie sami wymodlicie i co Wasz Bóg zgodzi się Wam zesłać, albo niezależnie od tego co się stanie – przyjmiecie los z pokorą – bo wszystko jest gdzieś zapisane i ustalone, albo to wszystko co sami sobie wypracujecie i urządzicie.

To do Was należy wybór ……

Ja mam sumienie spokojne i niczym nie zmącone, jeśli mam czas o nim myśleć.

Timoore (Piotr Tymochowicz) 2015.

The post Opowieść Wigilijna – by Timoore (Piotr Tymochowicz) appeared first on Pozytywni.co.uk.

Moja definicja szczęścia, to metoda na życie „tu i teraz”, ważne jest dzisiaj i starajmy się przeżyć dzień jak najlepiej ze świadomością, że nigdy się już nie powtórzy. Uświadommy sobie bezcenność chwili, bo to może nadać nam celu, sensu i dynamizmu w codziennym działaniu. Pomaga to w realizacji rozwoju duchowego, spełnienia pasji, czy zainteresowań.

Żyjąc teraźniejszością, a nie przeszłością powoli odnajdziemy w sobie spokój i akceptacje obecnej rzeczywistości, przestaniemy idealizować swoje wcześniejsze życie i docenimy to, co się dzieje teraz. Często całymi latami, trzymamy się kurczowo czegoś, co nas ogranicza, nie dopuszcza do spełnienia. Robimy to z różnych powodów, boimy się o przyszłość, tego, co inni o nas powiedzą, lub czysto z materialnych powodów. Gdy ciągle odkładamy radość na jutro, gdy planujemy ją na wakacje, zwłaszcza w Polsce, lub lepsze jutro…Nigdy się jej nie doczekamy, nasza wizja szczęścia zawsze będzie się już kojarzyła z pobytem w Polsce i już zawsze będziemy uważać, że tylko tam jesteśmy szczęśliwi…to powoduje, że nie żyjemy prawdziwą chwilą, lecz jedynie wizją o przyszłości. W ten sposób ranimy samych siebie, katujemy się depresyjnymi myślmy, narzekamy, nigdy nie czujemy spełnienia.

Otwórzmy się na szczęście dziś, znajdźmy w sobie tą silę i przełammy w sobie tą niechęć do swojego codziennego dnia. Kiedy to zrobimy, kiedy zaakceptujemy i polubimy nasz świat, on z każdym dniem będzie przynosił nam pogodę ducha i siłę na lepsze jutro. Pracowaliśmy, odpocznijmy, pospacerujmy nad rzeką, zjedzmy coś dobrego, wydajmy kilka funtów na przyjemności i poczujmy, właśnie „tu i teraz”.

W moim życiu spotykam wielu spełnionych i szczęśliwych ludzi. Za każdym razem, kiedy na takich natrafiam, staram się im przyglądnąć i nauczyć czegoś nowego, sprawdzam, jaką mają receptę na szczęście. Dlatego też każdy z nas ma prawo wciąż poszukiwać, eksperymentować by się przekonać, co jest dla nas, czego naprawdę pragniemy. Jeżeli nie macie pomysłu na siebie, może nauczycie się czegoś od innych, życie polega na ciągłej nauce i zdobywaniu doświadczenia, tylko wtedy, kiedy posiadamy ciężki bagaż doświadczeń, stajemy się wrażliwsi, otwarci, bardziej wyrozumiali dla siebie i innych oraz budujemy dystans, dzięki któremu posiadamy obiektywne spojrzenie na sprawy. Jeżeli chcemy, żeby ktoś zwrócił uwagę na nas, zwróćmy uwagę na innych, nie bagatelizujmy, czyjegoś szczęścia – cieszmy się nim, czy problemów – każdy uważa, że jego są największe. Kiedy spróbujemy zrozumieć innych, powoli zaczniemy akceptować siebie.

Pomyślicie, co to za gadanie, jakieś brednie, przecież ja mam na głowie, mnóstwo problemów, no i ta tęsknota za krajem…. Wierzcie mi ja też tęsknię, kocham Polskę i zawsze pozostanie w moim sercu, ale każdego dnia staram się odnaleźć pozytywne strony mieszkania w UK, i mam na myśli cieszenie się z małych rzeczy, dzięki którym powoli buduję pozytywny i szczęśliwy obraz mojej egzystencji. Myśleniem o problemach ich nie rozwiążecie, cierpienie również nie uszlachetni waszej duszy. Zamartwianie się, w żaden sposób nie jest pomocne. Niezależnie od tego, jak wam ciężko, jeśli uda wam się oderwać od tego, wygracie!

Barbara Larysz

The post …moja definicja szczęścia… appeared first on Pozytywni.co.uk.

Stan zawieszenia – stan niebycia

Taki stan zawieszenia, w którym funkcjonują osoby podobne do Moniki dość trafnie ktoś określił jako stan „nierozpakowanego plecaka”. To stan zawieszenia w przeszło – przyszłości. Stan nieumiejętności bycia tu i teraz. Z jednej strony chęcią powrotu z powodu tęsknoty za Polską, z drugiej niezdecydowaniem, by powrócić – z różnych względów czy to finansowych czy innych.

Być tu i teraz

Nie chodzi o to czy ktoś ma wracać czy nie. Czy to słuszne czy niesłuszne. Chodzi o umiejętność bycia tu i teraz. Bez niej nie umiemy dostrzegać tego, co dobrego niesie nasze – dziś, a poza tym, czujemy się sfrustrowani. Jak słusznie napisał William P. Young w książce „Chata”, przyszłość ma to do siebie, że jest nierzeczywista, bo jej nie ma tu i teraz i skupianie się tylko na niej powoduje, że nie dostrzegamy dobra ukrytego w naszym dziś.

Dobra przyszłość to dobre przeżywanie dziś

Nie da się zbudować dobrej przyszłości bez dobrego wykorzystywania czasu danego nam w danej chwili. Bo dobra przyszłość zbudowana jest z dobrego przeżywania podarowanego nam dziś. Z umiejętności cieszenia się tym, co mamy, z rozwijania umiejętności dostrzegania piękna w zwykłości, w cieszeniu się z tego, co jest dla nas teraz, z wykorzystywania miejsca, w którym jesteśmy w najlepszy z możliwych sposobów. Z wdzięczności za to, co jest w naszej obecnej chwili.

Kiedy już jesteśmy w jakimś miejscu, bez względu na to, czy na zawsze, czy na chwilę, na dwa lata czy lat siedem, dobrze jest naprawdę być tu i teraz. Wierzyć, że to TU i TERAZ może przynieść nam wiele wspaniałych rzeczy. Że w naszym tu i teraz jest dużo wspaniałych okazji, by się rozwinąć, by stać się lepszym człowiekiem, by być bardziej radosnym, wdzięcznym. Jeśli chcemy doświadczyć dobroci od miejsca, w którym się znaleźliśmy, warto okazać mu szacunek i spojrzeć na nie przychylnym wzrokiem.

Każdy dzień ma dla Ciebie bogactwo. W jego zwyczajności ukryte jest piękno. Otwórz oczy na Twoje dziś.

Dobrze jest mieć cele na przyszłość. Dobrze jest doceniać, to co dała nam przeszłość. Jednak to wspaniała umiejętność żyć też tu i teraz! Żyjmy naprawdę. Bądźmy wdzięczni za nasze dziś. Bo wdzięczność otwiera drogę do dobrego życia.

Każda sytuacja niesie swoje bogactwo

Bycie w jakimś miejscu w stanie „nierozpakowanego plecaka”, zawieszenia, powoduje frustrację i nieumiejętność prawdziwego bycia. Rozpakuj swój plecak. Spójrz z uśmiechem na miejsce, w którym jesteś. Czeka tu na Ciebie wiele dobrych rzeczy. Z każdej sytuacji możesz wyciągnąć coś cennego, pod warunkiem, że będziesz mieć takie nastawienie. Od naszego podejścia zależy bardzo wiele. Także to, czy nasz czas w Wielkiej Brytanii będzie owocnym. Jeśli osadzony w przeszło – przyszłości zdecydujesz się czuć nieszczęśliwy i się męczyć, to będziesz się męczyć.

Najlepiej jak się da

Pamiętam jak pewnego razu wyjechałam na jakiś czas z Polski. Męczyłam się spory kawałek czasu, tęskniłam za ludźmi, wyobrażałam sobie, co teraz robią, to, że mogłabym z nimi być. Czułam, że moje szczęście i najlepsze rzeczy zostały w Polsce. Oj męczyło mnie to okrutnie. Aż w końcu pewnej nocy miałam sen. W tym śnie moja przyjaciółka powiedziała do mnie tak: „Skoro już tutaj jesteś, nie patrz na to co zostawiłaś i czego nie masz. Spójrz na to, co dobrego jest dla Ciebie w miejscu, w którym jesteś. Wykorzystaj ten czas i to miejsce najlepiej jak się da.” To było niesamowite. Po raz pierwszy po wielu dniach obudziłam się spokojniejsza, jakby lżejsza od nieokreślonego ciężaru. I wiecie co – zaczęłam cieszyć się tym co tu i teraz. Zaczęłam czuć się szczęśliwa. Miejsce i okoliczności były te same, ale zmieniło się moje nastawienie. I wiecie co? Zaczęłam odkrywać to, czego nie widziałam wcześniej – dobro w moim dzisiaj. яндекс

Życzę Wam czerpania piękna z Waszej codzienności!

Agnieszka Kubicka

Agnieszka Kubicka poprowadzi szkolenie 'Twój Biznesowy Potencjał’ podczas Targów Polskiego Biznesu w Gateshead w dn. 27.06.15. Serdecznie zapraszamy: http://www.pozytywni.co.uk/twoj-biznesowy-potencjal-szkolenie-agnieszki-kubickiej/

The post Rozpakuj swój plecak appeared first on Pozytywni.co.uk.

Anka wyjechała do Wielkiej Brytanii kilka lat temu, żeby realizować marzenia. Chciała się rozwijać. W pierwszym roku podjęła nawet jakieś próby, zapisała się na kurs angielskiego. Po niedługim czasie jednak na rozwój nie miała już sił, bo czuła się zbyt zmęczona po pracy. Z samej pracy nie była zadowolona. Zatrudnienie nie przynosiło jej rozwoju. Przerwała kurs angielskiego, ponieważ nie potrafiła zmotywować się, żeby robić coś po pracy. W firmie pracowała głównie z rodakami, w związku z tym nie miała dodatkowego bodźca do nauki języka. Jak mówiła, wpadła w błędne koło. Z jednej strony nie była zadowolona ze swojej pracy, z drugiej z lęku przed zmianą, przed ryzykiem, nie potrafiła się z niej wyrwać. Kiedy spotykałyśmy się podczas jej przyjazdów do Polski za każdym razem słyszałam to samo: „Nie lubię tej pracy. Męczę się w niej. Nie znam dobrze języka angielskiego. Nie wiem czy znajdę coś lepszego. Nie zarabiam też zbyt dużo, ale wystarcza mi na to, żeby opłacić rachunki, wyjść na imprezę. Nie realizuję moich marzeń, nie rozwijam się. Czuję się jakbym utknęła w martwym punkcie…”

W martwym punkcie

Zdarza się w życiu i tak, że zabrniemy w „ślepy zaułek”. Czasem „martwy punkt” może „potrwać” nawet dłuższą chwilę, ale kiepsko byłoby, gdyby w takim miejscu przeżyć kilka lat albo i resztę życia. Tego czasu nikt nam nie zwróci.

Czego żałują ludzie?

Pracownica jednego z hospicjum pytała przebywającym tam ludzi, czego żałują najbardziej. Spisywała ich odpowiedzi. Wśród nich jedną z częstszych był żal, że nie mieli śmiałości żyć tak jak naprawdę chcieli, że nie mieli odwagi sięgnąć po to, co było dla nich ważne, że nie ryzykowali częściej, nie podejmowali prób.

Coś w tym jest, że czasem trudniej jest pogodzić się z tym, że się nie spróbowało, niż z tym, że próba, którą podjęliśmy się nie powiodła. W końcu zawsze może być następna. Na jednej próbie świat się nie kończy. A ktokolwiek cokolwiek osiągnął, wie że droga człowieka pełna jest prób i błędów, upadania i wstawania, zmierzania… lub jeśli ktoś woli – wegetowania.

Tylko po co wegetować, skoro można żyć?

Jeśli czujesz, że jesteś w „martwym punkcie”, że utknąłeś – odważ się. Postaw choć jeden, mały krok do przodu. Niech Cię nie zatrzyma lęk przed ryzykiem. Dopóki jesteś, możesz pójść do przodu. Może tam jest więcej, lepiej, bardziej, może odkryjesz jeszcze coś innego. Spróbuj.

The post Blog Agnieszki Kubickiej: Ile jest Twojego życia w Twoim życiu? appeared first on Pozytywni.co.uk.

Mijały lata. Pewnego dnia, orzeł już dość dojrzały wiekiem, zerknął w górę zafascynowany szybującym na niebie stworzeniem. Stanął w miejscu, wstrzymał oddech w zachwycie i przyglądał się jak piękny ptak płynie majestatycznie po niebie, ledwo ruszając skrzydłami. Ależ to był zachwycający widok! Orzeł przerywając pełne zachwytu milczenie zapytał kury, która tuż obok wygrzebywała robaka z ziemi o to, cóż to za zjawisko. „To jest orzeł, król ptaków – odpowiedziała mu szybko – Ale nie myśl o tym. Ty i ja jesteśmy inni niż on.” No i orzeł starał się nie myśleć, choć często obraz szybującego ptaka nie dawał mu spokoju. Od czasu do czasu coś wybijało go z przekonania, że jest kurą, coś mu się w nim samym nie zgadzało, ale nie skupiał się nad tym za długo. Postanowił być kurą.

Wierzę w to bardzo mocno, że w każdym z nas jest wyjątkowy potencjał i niezwykłe możliwości. Nie spędźmy życia patrząc tylko pod nogi i na to, co wokół. Może czasem warto spojrzeć wyżej, dalej i odkryć coś, do czego jesteśmy stworzeni. Warto poznać lepiej siebie, zadać sobie pytanie, kim naprawdę jestem? Co jest dla mnie ważne? Dokąd chcę zmierzać? Czy jestem sobą? Może czekają na Ciebie przestworza, w których jesteś w stanie poszybować…

Na podstawie książki Anthony de Mello „Śpiew ptaka”

The post Blog Agnieszki Kubickiej: Stoisz czy latasz? appeared first on Pozytywni.co.uk.

Z hotelu do pracy z dziećmi

Iza pracowała od jakiegoś czasu w hotelu w Wielkiej Brytanii. Najpierw zajmowała się pracami porządkowymi. Później została pracownikiem recepcji. Praca wydawała się być dość dobra, ale ciągle czegoś jej w niej brakowało. Przyglądała się swoim koleżankom, które zadowolone zajmowały się swoimi obowiązkami. Te, które nie dostały propozycji pracy w recepcji mówiły, że zazdroszczą jej tego awansu. Iza denerwowała się na siebie, że nie potrafi docenić tego, co ma. Mąż od sześciu lat pracował w brytyjskiej firmie produkcyjnej. Nawet nie wspominał o zmianie pracy, a ona nie umiała się cieszyć stabilnym zatrudnieniem. Iza przyglądała się swojemu koledze z recepcji. On żył tą pracą. Nie wyobrażał sobie zajmować się czymś innym. Zastanawiała się, co z nią jest nie tak, że nie wykonuje swoich zadań z taką pasją. Kiedy zaczęłyśmy pracę coachingową była sobą sfrustrowana. Miała za sobą kilka prac i w żadnej nie czuła się najlepiej. Ciągle porównywała się z innymi – mówiła, że niektórzy mają gorszą pracę, a cieszą się bardziej niż ona, że jej kolega zaczyna każdy dzień w pracy z nową energią, a jej nie opuszczała myśl, że to znowu nie „to”. Myślała, że do niczego się nie nadaje. Krok po kroku jednak zaczęła zauważać, że zawsze „ciągnęło” ją do pracy z dziećmi. Kiedy zaczęła myśleć na poważnie, co mogłaby zrobić w tym kierunku, okazało się, że w szkole, do której chodził jej starszy syn pojawiła się możliwość prowadzenia wolontariacko dodatkowych zajęć z dziećmi. Iza postanowiła spróbować. I to było „to”! To coś, w czym poczuła się jak przysłowiowa „ryba w wodzie”. Jakiś czas później, kiedy udało jej się skończyć potrzebne kursy, zaproponowano jej płatną pracę z dziećmi. Dziś Iza nie zajmuje się już porównywaniem z innymi. Jej czas zabiera jej podążanie własną drogą.

Masz w sobie to „coś”

Żyjemy w czasach, w których kreowane są różne „modele” i postawy. Nie ma nic złego w naśladowaniu dobrych wzorców. W uczeniu się od innych. Warto jednak pamiętać, by w tym wpatrywaniu się w to co obok, nie zapomnieć o tym co w nas. Bo to co jest w nas, to nasze bogactwo. Jesteśmy stworzeni cudownie. Każdy z nas ma w sobie coś wyjątkowego. Szczególnego. Każdy z nas ma co odkrywać w sobie i swoim życiu. Mamy z czego korzystać.

Każdy z nas ma swoją drogę

Kilka lat temu zwyciężczyni Mistrzostw Świata w Kolarstwie Górskim do lat 23, Ola Dawidowicz, zdradzając sprawdzone metody osiągania celu, powiedziała mi m.in. Kiedy chce się zdobyć swoje zwycięstwo, nie można porównywać się z innymi. Jadąc w wyścigu musisz zerknąć od czasu do czasu na innych, by zorientować się, co się dzieje. Jednak główną uwagę musisz koncentrować na swojej drodze, na odkrywaniu i wykorzystywaniu tego, co w tobie. Jeśli swoją uwagę skupisz na porównywaniu się z innymi, zmarnujesz tylko energię. Jeśli będziesz im zazdrościć, to cię zatruje i zatrzyma.

Twoje życie ma sens

Wierzę w to, że kiedy idziemy swoją drogą, znajdziemy swoje miejsce. Swoje zadania do wykonania. Swoje szczęście. Nie musimy nikomu zazdrościć, z nikim się porównywać. Zamiast tego lepiej odkrywać i doskonalić swoje umiejętności, by móc zrealizować swoje przeznaczenie. Jeśli jesteś tu na ziemi, to Twoje życie ma cel. I to nie jest cel Briana, Kaśki czy Williama, ale Twój.

Bądź sobą

Zrozumienie, że nie muszę upodabniać się i naśladować osób, które w mojej ocenie „świeciły” jak gwiazdy, zajęło mi w życiu chwilę. Kiedyś uważałam siebie za „szarą” postać, więc próbowałam robić, to co inni, by też „zaświecić” kolorami. Myślałam, że sekret bycia „kimś” jest w byciu podobnym do nich. Na szczęście przyszedł czas, kiedy uwierzyłam, że mam wartość sama w sobie. Nie wtedy gdy robię, to co inni, ale będąc tym, kim jestem. Robiąc to, co ja mam do zrobienia. Że jest we mnie wiele do odkrycia. Że są rzeczy, które lubię, w których czuję się dobrze. I nie o „świecenie” tu chodzi. Nie muszę być taka jak inni. Nie oznacza to, że inni nie mogą mnie inspirować, że nie mogę uczyć się od innych. Nie mogę jednak szukać swojej drogi na drodze innych.

Zaczęłam więc odkrywać kim jestem i co mam do zrobienia tu na ziemi. Przyniosło mi to i przynosi dużo radości, wolności i poczucia bezpieczeństwa. Nawet jeśli inni są w czymś lepsi, jeśli robią więcej, lepiej, błyszczą wg czyjejś definicji jaśniej, to i tak chodzi o to, by iść swoją drogą. Odkrywać ją i dzień po dniu, podążać nią ciesząc się powodzeniami innych. Dając tym, których spotkamy na swojej drodze, to co dobrego mamy im dać.

Nie do podrobienia

Jesteś w Wielkiej Brytanii. Masz swoją przeszłość, z której możesz czerpać wiele cennych lekcji i masz swoją przyszłość! Twoją, niepowtarzalną. Bo Ty jesteś niepowtarzalny. Markowy. Nie do podrobienia.

Wierzę w to, że nie ma ludzi bez talentów. W to, że każdy ma swoją drogę. Swoje cele do zrealizowania. Ma swoje przeznaczenie na tej ziemi. I wierzę, że szczęście jest m.in. w byciu sobą. W odkrywaniu i podążaniu swoją drogą.

Powodzenia!

The post Blog Agnieszki Kubickiej: Bądź sobą. To wystarczy. appeared first on Pozytywni.co.uk.

Wartościowi, ale…

Mówił o tym, że posiadamy tak wiele fantastycznych cech, potrafimy radzić sobie w najróżniejszych sytuacjach, ale nie wiedzieć czemu, mamy dużo kompleksów. W zestawieniu z „ludźmi z Zachodu”, czujemy się gorsi, jakbyśmy byli gorszej jakości, mniejszej wartości, jakby obcokrajowcy „z Zachodu” byli bardziej wyjątkowi. Czasami jesteśmy mali w swoich własnych oczach.

Przypomniałam sobie dziś rozmowę z tym człowiekiem i –  jeśli są tacy, którzy czują się gorsi – postanowiłam Wam napisać – NIE MUSISZ BYĆ BRYTYJCZYKIEM, ŻEBY BYĆ KIMŚ.

Polak, Brytyjczyk, Algierczyk, Brazylijczyk, Chińczyk – ktokolwiek – wszyscy mamy tę samą, fantastyczną wartość.

Pełnowartościowy TY

Jesteś Polakiem i masz tę samą wartość, jaką ma Brytyjczyk. Jesteś pełnowartościowym człowiekiem. Ty masz wartość, a Twoje życie ma znaczenie. Każdy z nas, i Ty także, ma talenty i to „coś” w sobie czego nie ma nikt inny na świecie. Jesteś KIMŚ.

To sprawa innych

I jasne, że mogą się zdarzać sytuacje, że ktoś nas źle oceni, że uzna, że  jesteśmy gorsi. Nie zawsze mamy wpływ na ludzi z problemami, a właściwie to częściej wpływu nie mamy, bo to oni decydują jak żyją. My ewentualnie możemy tylko pomóc, jeśli chcą.

Ty decydujesz

Na jedno jednak na pewno mamy wpływ – na siebie samych. Na to, jak o sobie myślimy. Na to jak widzimy siebie swoimi oczami. Inni mogą Cię czasem umniejszać, ale błagam, Ty nie umniejszaj siebie. Myśl o sobie, tak jak chcesz, żeby o Tobie myślano. Szanuj siebie, bo zasługujesz na szacunek.

Zdrowo – wartościowo

I nie chodzi o to, żeby przemierzać brytyjskie ulice z nosem zadartym do góry tak, że potkniesz się o słup wyrastający przed sobą. Ale o zdrowe poczucie wartości. Wartości, która jest w każdym człowieku.
Jesteś Polakiem. Jesteś Kimś.

The post Blog Agnieszki Kubickiej: Nie musisz być Brytyjczykiem, żeby być KIMŚ! appeared first on Pozytywni.co.uk.

Wiele razy przekonałam się, że mózg czasem nie nadąża za językiem. Przykładowo, rozmawiam przez wiele godzin tylko po angielsku, wychodzę z pracy, dzwoni telefon, widzę na wyświetlaczu, że to mama, ale jednak odzywam się po angielsku i nie dlatego, że przed własną rodzicielką chce zaszpanować jaka to wielka „angelka” ze mnie. To z winy mózgu, który nie zdążył się przestawić na drugi tor. W drugą stronę to samo. Rozmawiamy ze Sznupkiem przez telefon, oczywiście po polsku, konczę rozmowę i w tym momencie koleżanka Szkotka puka mnie w ramię z  zapytaniem czy mam długopis, a ja jej automatycznie odpowiadam po polsku -„tak, mam”, Znów mózg nie wyrobił na zakręciei i nie nadążył za językiem.

Zauważyłam też, że mózg uśpił funkcję „rozwój” w stosunku do języka, którego używam rzadziej. Zwyczajnie nie uczę się nowych słów po polsku, niby tam gdzieś są, ale jak ich potrzebuje, to ganiam jak głupia po tym mózgu i szukam w każdym zakamarku. Przykładem pierwszym z brzegu jest choćby kurkuma. Przyprawa, którą poznałam mieszkając już w Wielkiej Brytanii. Dla mnie to jest i będzie turmeric.To, że turmeric jest kurkumą dowiedziałam się dopiero jak zaczęłam zamieszczać przepisy na blogu. Wyobraźcie sobie, że za każdym razem muszę sprawdzać w „google” jak ten cholerny turmeric jest po polsku.

Zauważyłam też, że jak mózg jest zmęczony, rozkojarzony czy zwyczajnie śpiący to zaczyna zwalniać obroty, a wraz z nim zwalnia język. Łapię  się na tym, że zaczynam mówić po angielsku wolniej i potrzebuje czasu, aby wyrazić to co myślę. Mózg potrafi też się obrazić, miałam takie momenty w życiu, że mój angielski się uwsteczniał, tak na parę dni, albo nawet i  na cały tydzień. Uwsteczniał się na tyle, że gadać mi się z nikim nie chciało. Nie wiem jaki jest powód, ot przychodzi samo i odchodzi samo. Takie mózgowe fochy.

Skoro mózg ma fochy, to ja sobie mogę z niego robić żarty. Chcecie sobie zażartować z własnego mózgu? Wystarczy wziąć angielskojęzyczną książkę lub gazetę i przeczytać tekst, który ma się przed sobą, po polsku. Wychodzi z tego jeden wielki niegramatyczny bełkot. Wiele razy próbowałam przeczytać coś Sznupkowi i nie dało rady, musiałam czytać po angielsku, lub robić streszczenie odrywając oczy od tekstu.

Mawiają, że w nocy mózg odpoczywa, ale nie mózg niespokojnej emigrantki. Czasami śnię po angielsku, czasami po polsku, a dla urozmaicenia, w śnie, Sznupek do mnie mówi po angielsku, a koleżanka Szkotka po polsku. Śni mi się moje rodzinne miasto, ulice, budynki, kawiarnie, wszystko polskie, jednak po chwili wsiadam do taksówki typowo szkockiej i podaje taksówkarzowi adres domowy. Nie powiem, całkiem mi się takie sny podobają, odjechane jak filmy Tarantino.

Najbardziej jednak nie lubię jak mózg dostaje zaćmienia, czy też pomroczności jasnej. Nagle w środku zdania milknę, bo mi słowo uleciało w moim ojczystym języku i  to takie słowo, które jest kluczowe w zdaniu i nie da się kontynuować rozmowy bez tego jednego słowa. Zazwyczaj zaćmienie trwa parę sekund i mózg się reflektuje, że narozrabiał i wrzuca mi na język pierwsze słowo z brzegu, albo jakiś skrawek właściwego. Przykład choćby z dnia dzisiejszego:

• Widzisz Sznupek, interes mu nie wyszedł
• A bo to Sznupcia takie teraz niepewne czasy
• Może i tak, ale do interesów to trzeba mieć….mieć…
• Co trzeba mieć?
• No trzeba mieć tą, tą, no tą…..
• No wyduś z siebie Sznupciu
• bo do interesów trzeba mieć……trzeba mieć CYKAŁKE!!!
• Cykałke?
• No cykałkę!
• Sznupcia, a może tak SMYKAŁKĘ?

Pewnie trochę was zanudziłam tymi wywodami, ale musiałam to sobie gdzieś spisać, żeby za następne 10 lat sprawdzić, jak ten mój mózg sobie  radzi z dwoma językami, bo to, że radzić sobie musi, to jest pewne.Taki już los mojego mózgu, że musi „robić” na dwa języki. games-monitoring.com

Nie wierzcie w żadne bajki, że po „nastu” latach na emigracji można zapomnieć ojczystego języka. Nie ma takiej możliwości! Kto się na bajkach Brzechwy wychował, kto przebrnął przez „Dziady” Mickiewicza, kto zaczytywał się w „Trylogii” Sienkiewicza i uczył się Trenów Kochanowskiego na pamięć, nie ma prawa języka w gębie zapomnieć i basta!

Wpis pochodzi z bloga Sznupkowie  w podróży życia (http://sznupkowiewpodrozyzycia.blogspot.co.uk/).

Zamieszczony na pozytywni.co.uk za zgodą samych Sznupków :).

[gap height=”10″]

The post Z brudnopisu emigranta, czyli jak się żyje w dwóch językach? appeared first on Pozytywni.co.uk.

Znajomi mówią do mnie Jaśko. Czemu Jaśko? – to nazwisko mojego byłego męża. Nigdy właściwie nie chciałam się tak nazywać, więc od początku traktowałam to jak ksywę. Męża już nie mam – a ksywa została. Więc po prostu jestem Jaśko.

https://www.youtube.com/watch?v=7Tql4TxYI24

No nareszcie jestem. Będę pisać do was zza gór i mórz. I oby ciekawie. A skąd się wzięłam? To
proste. The most famous porn site Noodle Magazine – Uncensored porn. W Polsce wszystko załatwia się po znajomości. Więc po znajomości wyszarpałam sobie trochę miejsca na najbardziej pozytywnym portalu, jaki powstał we wszechświecie. Jestem tu dzięki nepotyzmowi – jak na prawdziwą Polkę przystało. I tu Wam pokażę jak Polacy o Anglii pisać potrafią.
A na dzień dobry, zapowiedź mego rychłego nadejścia – po polsku.

Miłego słuchania:

Jaśko pozdrawia

The post Witojcie! Jaśko jestem! appeared first on Pozytywni.co.uk.