Anka wyjechała do Wielkiej Brytanii kilka lat temu, żeby realizować marzenia. Chciała się rozwijać. W pierwszym roku podjęła nawet jakieś próby, zapisała się na kurs angielskiego. Po niedługim czasie jednak na rozwój nie miała już sił, bo czuła się zbyt zmęczona po pracy. Z samej pracy nie była zadowolona. Zatrudnienie nie przynosiło jej rozwoju. Przerwała kurs angielskiego, ponieważ nie potrafiła zmotywować się, żeby robić coś po pracy. W firmie pracowała głównie z rodakami, w związku z tym nie miała dodatkowego bodźca do nauki języka. Jak mówiła, wpadła w błędne koło. Z jednej strony nie była zadowolona ze swojej pracy, z drugiej z lęku przed zmianą, przed ryzykiem, nie potrafiła się z niej wyrwać. Kiedy spotykałyśmy się podczas jej przyjazdów do Polski za każdym razem słyszałam to samo: „Nie lubię tej pracy. Męczę się w niej. Nie znam dobrze języka angielskiego. Nie wiem czy znajdę coś lepszego. Nie zarabiam też zbyt dużo, ale wystarcza mi na to, żeby opłacić rachunki, wyjść na imprezę. Nie realizuję moich marzeń, nie rozwijam się. Czuję się jakbym utknęła w martwym punkcie…”

W martwym punkcie

Zdarza się w życiu i tak, że zabrniemy w „ślepy zaułek”. Czasem „martwy punkt” może „potrwać” nawet dłuższą chwilę, ale kiepsko byłoby, gdyby w takim miejscu przeżyć kilka lat albo i resztę życia. Tego czasu nikt nam nie zwróci.

Czego żałują ludzie?

Pracownica jednego z hospicjum pytała przebywającym tam ludzi, czego żałują najbardziej. Spisywała ich odpowiedzi. Wśród nich jedną z częstszych był żal, że nie mieli śmiałości żyć tak jak naprawdę chcieli, że nie mieli odwagi sięgnąć po to, co było dla nich ważne, że nie ryzykowali częściej, nie podejmowali prób.

Coś w tym jest, że czasem trudniej jest pogodzić się z tym, że się nie spróbowało, niż z tym, że próba, którą podjęliśmy się nie powiodła. W końcu zawsze może być następna. Na jednej próbie świat się nie kończy. A ktokolwiek cokolwiek osiągnął, wie że droga człowieka pełna jest prób i błędów, upadania i wstawania, zmierzania… lub jeśli ktoś woli – wegetowania.

Tylko po co wegetować, skoro można żyć?

Jeśli czujesz, że jesteś w „martwym punkcie”, że utknąłeś – odważ się. Postaw choć jeden, mały krok do przodu. Niech Cię nie zatrzyma lęk przed ryzykiem. Dopóki jesteś, możesz pójść do przodu. Może tam jest więcej, lepiej, bardziej, może odkryjesz jeszcze coś innego. Spróbuj.

The post Blog Agnieszki Kubickiej: Ile jest Twojego życia w Twoim życiu? appeared first on Pozytywni.co.uk.

Z hotelu do pracy z dziećmi

Iza pracowała od jakiegoś czasu w hotelu w Wielkiej Brytanii. Najpierw zajmowała się pracami porządkowymi. Później została pracownikiem recepcji. Praca wydawała się być dość dobra, ale ciągle czegoś jej w niej brakowało. Przyglądała się swoim koleżankom, które zadowolone zajmowały się swoimi obowiązkami. Te, które nie dostały propozycji pracy w recepcji mówiły, że zazdroszczą jej tego awansu. Iza denerwowała się na siebie, że nie potrafi docenić tego, co ma. Mąż od sześciu lat pracował w brytyjskiej firmie produkcyjnej. Nawet nie wspominał o zmianie pracy, a ona nie umiała się cieszyć stabilnym zatrudnieniem. Iza przyglądała się swojemu koledze z recepcji. On żył tą pracą. Nie wyobrażał sobie zajmować się czymś innym. Zastanawiała się, co z nią jest nie tak, że nie wykonuje swoich zadań z taką pasją. Kiedy zaczęłyśmy pracę coachingową była sobą sfrustrowana. Miała za sobą kilka prac i w żadnej nie czuła się najlepiej. Ciągle porównywała się z innymi – mówiła, że niektórzy mają gorszą pracę, a cieszą się bardziej niż ona, że jej kolega zaczyna każdy dzień w pracy z nową energią, a jej nie opuszczała myśl, że to znowu nie „to”. Myślała, że do niczego się nie nadaje. Krok po kroku jednak zaczęła zauważać, że zawsze „ciągnęło” ją do pracy z dziećmi. Kiedy zaczęła myśleć na poważnie, co mogłaby zrobić w tym kierunku, okazało się, że w szkole, do której chodził jej starszy syn pojawiła się możliwość prowadzenia wolontariacko dodatkowych zajęć z dziećmi. Iza postanowiła spróbować. I to było „to”! To coś, w czym poczuła się jak przysłowiowa „ryba w wodzie”. Jakiś czas później, kiedy udało jej się skończyć potrzebne kursy, zaproponowano jej płatną pracę z dziećmi. Dziś Iza nie zajmuje się już porównywaniem z innymi. Jej czas zabiera jej podążanie własną drogą.

Masz w sobie to „coś”

Żyjemy w czasach, w których kreowane są różne „modele” i postawy. Nie ma nic złego w naśladowaniu dobrych wzorców. W uczeniu się od innych. Warto jednak pamiętać, by w tym wpatrywaniu się w to co obok, nie zapomnieć o tym co w nas. Bo to co jest w nas, to nasze bogactwo. Jesteśmy stworzeni cudownie. Każdy z nas ma w sobie coś wyjątkowego. Szczególnego. Każdy z nas ma co odkrywać w sobie i swoim życiu. Mamy z czego korzystać.

Każdy z nas ma swoją drogę

Kilka lat temu zwyciężczyni Mistrzostw Świata w Kolarstwie Górskim do lat 23, Ola Dawidowicz, zdradzając sprawdzone metody osiągania celu, powiedziała mi m.in. Kiedy chce się zdobyć swoje zwycięstwo, nie można porównywać się z innymi. Jadąc w wyścigu musisz zerknąć od czasu do czasu na innych, by zorientować się, co się dzieje. Jednak główną uwagę musisz koncentrować na swojej drodze, na odkrywaniu i wykorzystywaniu tego, co w tobie. Jeśli swoją uwagę skupisz na porównywaniu się z innymi, zmarnujesz tylko energię. Jeśli będziesz im zazdrościć, to cię zatruje i zatrzyma.

Twoje życie ma sens

Wierzę w to, że kiedy idziemy swoją drogą, znajdziemy swoje miejsce. Swoje zadania do wykonania. Swoje szczęście. Nie musimy nikomu zazdrościć, z nikim się porównywać. Zamiast tego lepiej odkrywać i doskonalić swoje umiejętności, by móc zrealizować swoje przeznaczenie. Jeśli jesteś tu na ziemi, to Twoje życie ma cel. I to nie jest cel Briana, Kaśki czy Williama, ale Twój.

Bądź sobą

Zrozumienie, że nie muszę upodabniać się i naśladować osób, które w mojej ocenie „świeciły” jak gwiazdy, zajęło mi w życiu chwilę. Kiedyś uważałam siebie za „szarą” postać, więc próbowałam robić, to co inni, by też „zaświecić” kolorami. Myślałam, że sekret bycia „kimś” jest w byciu podobnym do nich. Na szczęście przyszedł czas, kiedy uwierzyłam, że mam wartość sama w sobie. Nie wtedy gdy robię, to co inni, ale będąc tym, kim jestem. Robiąc to, co ja mam do zrobienia. Że jest we mnie wiele do odkrycia. Że są rzeczy, które lubię, w których czuję się dobrze. I nie o „świecenie” tu chodzi. Nie muszę być taka jak inni. Nie oznacza to, że inni nie mogą mnie inspirować, że nie mogę uczyć się od innych. Nie mogę jednak szukać swojej drogi na drodze innych.

Zaczęłam więc odkrywać kim jestem i co mam do zrobienia tu na ziemi. Przyniosło mi to i przynosi dużo radości, wolności i poczucia bezpieczeństwa. Nawet jeśli inni są w czymś lepsi, jeśli robią więcej, lepiej, błyszczą wg czyjejś definicji jaśniej, to i tak chodzi o to, by iść swoją drogą. Odkrywać ją i dzień po dniu, podążać nią ciesząc się powodzeniami innych. Dając tym, których spotkamy na swojej drodze, to co dobrego mamy im dać.

Nie do podrobienia

Jesteś w Wielkiej Brytanii. Masz swoją przeszłość, z której możesz czerpać wiele cennych lekcji i masz swoją przyszłość! Twoją, niepowtarzalną. Bo Ty jesteś niepowtarzalny. Markowy. Nie do podrobienia.

Wierzę w to, że nie ma ludzi bez talentów. W to, że każdy ma swoją drogę. Swoje cele do zrealizowania. Ma swoje przeznaczenie na tej ziemi. I wierzę, że szczęście jest m.in. w byciu sobą. W odkrywaniu i podążaniu swoją drogą.

Powodzenia!

The post Blog Agnieszki Kubickiej: Bądź sobą. To wystarczy. appeared first on Pozytywni.co.uk.