Co prawda – nie były to wakacje/rejsy dające jakiekolwiek formalne kwalifikacje, jednak zaraziłem się tą pasją – która drzemała we mnie przez lata.

Marzenie posiadania własnego jachtu tkwiło we mnie (uśpione) od tamtego czasu. Dlatego – po ponad 10 latach spędzonych w Wielkiej Brytanii, w bliskiej odległości od morza i codziennych widokach łodzi na horyzoncie – kiedy zobaczyłem post znajomego na FB, w którym to informował, że właśnie za niewielkie pieniądze zakupił swój pierwszy jacht zaoferowałem swoją pomoc przy niezbędnych pracach i partycypacje w kosztach utrzymania jachtu w zamian za możliwość korzystania z niego – na co z entuzjazmem przystał.

Streszczając jednak historię – krótko po tym – wszedłem w posiadanie własnej łodzi o wdzięcznej nazwie ‘Glen-Coe’ (Hunter Horizon 23).

I tutaj tak naprawdę ta historia się zaczyna – chciałem Wam bowiem powiedzieć z czym wiąże się posiadanie jachtu, co warto wiedzieć, jakie są opcje jego przechowywania, jakie potrzebujecie kwalifikacje itd. 

Zacznijmy od kwalifikacji właśnie – bo jest to temat dość ciekawy. 

Otóż w Wielkiej Brytanii, żeby żeglować po morzu – formalnych kwalifikacji nie potrzeba w ogóle (do 12 Mil Morskich). Nam Polakom – wydaje się to dziwne, bo chyba każdy z nas ma świadomość, że żeglarstwo morskie to nie taka łatwa sprawa – a w Polsce jeżeli coś łatwe nie jest, to żeby to wykonywać potrzebny jest jakiś papier. Jednak – punkt widzenia Wyspiarzy jest dość logiczny i poniekąd słuszny. Twierdzą oni bowiem (co wynika z zasłyszanych przeze mnie opinii – więc w żadnym razie nie jest to wyjaśnienie formalne), że formalne kwalifikacje (które w większości krajów europejskich można zdobyć w przeciągu tygodnia) nie dają wystarczającej wiedzy, a tym bardziej doświadczenia – za to dają ich posiadaczowi pozorną pewność siebie, która na morzu bywa zgubna. Dlatego ich zdaniem, lepiej jeżeli żeglarz zdobywa doświadczenie nigdy nie będąc pewnym swoich umiejętności (zarazem podchodząc do własnych możliwości z dystansem), niż bez odpowiedniego dystansu do siebie – miałby być pewien, że wie co robi tylko dlatego, że jest posiadaczem certyfikatu oprawionego w ramkę.

(*Nie dotyczy to jednak żeglowania po wodach śródlądowych – na których to kwalifikacje są wymagane – jednak mnie to nie dotyczy, więc do tego wrócimy w kolejnych częściach)

Nie zmienia to jednak faktu, że kwalifikacje żeglarskie warto zdobywać. Choćby dlatego, że mają one ogromny wpływ na cenę ubezpieczenia łodzi której jesteście/będziecie właścicielem.

Ubezpieczenie – no właśnie! Jeżeli chodzi o ubezpieczenie łodzi – to również nie jest ono obowiązkowe. Ale (no właśnie… Zawsze jest jakieś ale!) – nie jest ono wymagane kiedy jesteśmy na morzu, jednak większość z przystani nie pozwoli nam zacumować łodzi jeżeli ubezpieczenia nie posiadamy (co jest dość logiczne – na morzu jeżeli coś uszkodzimy – to najprawdopodobniej własną łódź lub siebie – a wtedy sami musimy wziąć za to odpowiedzialność finansową; w marinie – manewrując nieodpowiednio własną łodzią – możemy uszkodzić inną, która może być warta grube miliony!) Dlatego warto mieć ubezpieczenie!

Ale jak to jest z tymi marinami?! Ano właśnie – gdzie ta nasza łódka miałaby ewentualnie pomieszkiwać. I tutaj zaczynają się prawdziwe wydatki – bowiem miejsce w przystani jachtowej może nas kosztować od £100 miesięcznie wzwyż (co prawda zdarzają się tańsze – ale sporadycznie i z ograniczoną liczbą miejsc). Cena zazwyczaj uzależniona jest od długości łodzi i liczona jest za każdy metr łodzi na miesiąc lub rok. Na ten przykład – postój mojej łodzi w marinie (przystani) kosztuje £280 za metr na rok (tj. £3360 na rok).

Tańszą opcją są mooring’i oferowane zazwyczaj przez kluby żeglarskie (różnią się one od kei w marinie tym, że łodzie są cumowane do boi zakotwiczonych na dnie mooring’u lub na nabrzeżu – praktycznie mówiąc – łódź jest na wodzie i, żeby się do niej dostać potrzebujemy małej łódki lub pontonu – no… można też wpław!). Przechowywanie łodzi na mooring’u to koszt (podaję jedynie orientacyjne  koszty z północno-wschodniej części Anglii) w granicach £400 rocznie (trzeba jednak wziąć pod uwagę fakt, że żeby korzystać z mooring’u należącego do yacht clubu – trzeba być jego członkiem – a dołączenie do klubu niekoniecznie jest proste, ponieważ Wasze członkostwo często musi być poparte Waszym potencjalnym pozytywnym wypływem na rozwój klubu i jest rozpatrywane przez zarząd klubu; tzn. Klub musi stwierdzić, że jesteście odpowiednią osobą do dołączenia do niego).

W klubie do którego należę łodzie są wodowane w okresie świąt wielkanocnych i wyciągane i do kolejnych świąt wielkanocnych przechowywane na brzegu we wrześniu/październiku (co jest niewątpliwą zaletą – bo okres od października do kwietnia można wykorzystać na niezbędne naprawy i konserwację łodzi).

Jeżeli myślicie o niedużej łodzi – możecie ją przechowywać na przyczepie, lub tzw. Suchym doku – pod własnym domem. Jest to rzecz jasna opcja bardzo tania; jednak trzeba wtedy wziąć pod uwagę koszty wodowania łodzi ( jeżeli nie da się jej zwodować bezpośrednio z łodzi). U nas każdorazowy koszt wodowania i wyciągania łodzi z wody przy pomocy dźwigu to £80. 

A jak to jest z tymi naprawami i konserwacją?

A to temat rzeka i do tego nawiążę w kolejnych częściach dotyczących żeglarstwa w Wielkiej Brytanii…

Zachęcam też osoby już żeglujące w Wilkiej Brytanii do kontaktu: thomas@frontczak.co.uk

The post Żeglarstwo i własny jacht w Wielkiej Brytanii… appeared first on Pozytywni.co.uk.

Chwilę potem rozkoszowaliśmy się kojącym szumem wodospadów. Słynne Ingleton Waterfalls. Osiem kilometrów wędrówki wcale nas nie zmęczyło Wędrowaliśmy przez  dębowy las, wśród oszałamiających widoków i szumu wartko płynącej wody.
Wyprawę dodatkowo umilały rozległe pejzaże Yorkshire Dales.  To był idealny pomysł na to, by zapomnieć o całym świecie
i tylko chłonąć piękno natury, które jest na wyciągnięcie ręki. A Wy, odkryliście jakieś ciekawe miejsca w tym roku?

Barbara Larysz

The post Szlakiem Ingleton Waterfalls i White Scar Cave :) appeared first on Pozytywni.co.uk.

Projekt Elli został wybrany do wsparcia przez Essex Innovation Programme, regionalną agencję sponsorowaną przez rząd brytyjski i Unię Europejską, pomagającą nowym firmom w Essex. Produkt został wyróżniony przez media brytyjske, które okrzyknęły go ‘’czystym nokautem’’, który ułatwi życie kobietom noszącym pończochy. Przemysł bielizniany wydaje się przepełniony, gdzie bardzo trudno jest nowym firmom wejść na rynek. Marka Ella Vine oferuje coś nowego, świeżego i innowację w obszarach, w których wcześniej wydawało się to niemożliwe.

Pas magnetyczny Elli otrzymał rekomendację od byłego Dyrektora Krajowego Działu Bielizny Marks&Spencer, Jacka Levene, który powiedział: ‘’Magnetyczne zapięcie w pasie do pończoch będzie fantastycznym ułatwieniem. To jest pierwsza tego rodzaju innowacja od lat, która ułatwia zapinanie lub odpinanie pończoch od pasa’’. Ella wyjaśnia ideę: ‘’Przez ostatni wiek kobiety musiały przypinać pończochy do pasa w sposób, który jest trudny, niewygodny, zajmuje dużo czasu i co gorsza czasami – nie zawsze działa. Więc ja zaprojektowałam magnetyczne zapięcie, dzieki któremu można przypiąc pończochy do pasa w ciągu ułamku sekundy – jest to bardzo proste i skuteczne’’.

Magnetyczny pas do pończoch w wykonaniu Polki dostał duże uznanie w środowisku modelek i artystycznym. Helen Kitajewski, Finalistka Brytyjskiej Miss Piękności i Miss Piękności Pembrokshire 2016 powiedziała: ‘’Ten produkt jest unikalny i innowacyjny – nie mogę się doczekać, aby go dostać w swoje ręce. Pasy do pończoch Ella Vine są również seksowne i wyglądają fantastycznie’’. Khandie Khisses, jedna z najlepszych tancerek burlesque w UK pochwaliła projekt: ‘’W burlesque my zawsze poszukujemy nowych sposobów uwodzenia publiczności. To cudo marki Ella Vine dało nam właśnie taką możliwość. W naszym codziennym noszeniu pończoch, kto nie kocha produktu, który ułatwi nam bycie seksownym? ‘’.

Lady Blue Pheonix, tancerka burlesque, dodaje: ‘’Nie mogę sie doczekać, aż product trafi na rynek Ja i moje koleżanki myślimy, że to zmieni świat burlesque. Nie będziemy musiały już martwić się, że pończochy porwą się od dotychczasowych plastikowych i metalowych zapięć i będziemy mogły nosić różne rodzaje pończoch, które da się łatwo przypiąc do pasa do pończoch’’.

Wynalazek to nie wszystko; to dopiero początek drogi. Ella mówi: ‘’Przy zakładaniu firmy nie miałam budżetu na jej prowadzenie. Nie chciałam brac żadnych pożyczek i zaczynać z długami, wiec zamiast tego zaczęłam finansowanie społecznościowe (ang. crowdfunding) na stronie Indiegogo.com. Jest to gwałtownie rozwijająca się metoda rozwoju nowych firm; zasady są proste. Ludzie z całego świata mogą wejść na moją stronę na Indiegogo i zamówić produkty firmy w formie przedsprzedazy. To mi umożliwi wyprodukowanie magnetycznych pasów do ponczoch i innych produktów bieliznianych i wprowadzenie ich na rynek. Oferujemy prezenty i niespodziaki dla tych, którzy wesprą inicjatywę – nie tylko dla kobiet, także dla mężczyzn! Zaanagażowanie emocjonalne klientów jest więc już od samego poczatku powstawania firmy; klienci mają satysfakcję uczestniczenia w czymś nowym i fajnym. W Wielkiej Brytanii, a szczególnie w USA jest to bardzo popularna metoda wprowadzania nowości na rynek’’.

Projekt Elli ma też wymiar społeczny – 2% funduszy zebranych poprzez crowdfunding zostanie przekazana dla Women’s Aid, organizacji charytatywnej pomagającej osobom doświadczającym przemoc domową.

Wesprzeć kampanię Elli i zamówic magnetyczne pasy do pończoch można na
https://igg.me/at/EllaVine
www.ellavine.co.uk

Twitter @EllaVineBrand

Facebook https://www.facebook.com/Ella-Vine- bielizna-1670946716560120/

The post Polka zatrząsła światem bielizny appeared first on Pozytywni.co.uk.

Kurczę, jak mnie to denerwuje, kiedy teraz mądrale siedzą przed telewizorem albo komputerem, popijając browar i komentują, że… Powstanie to idiotyzm, samobójstwo, głupota, po co to świętować, po co pamiętać. A ja się pytam – co Ty leniu, tchórzu pieprzony, korporacyjny więźniu, wiecznie narzekający mały Polaczku – co Ty byś zrobił na ich miejscu? Spierdalał do zachodnich „przyjaciół”, lizał dupę tym z prawej czy z lewej strony i strzelał do swoich sąsiadów, sprzedawał ich, żeby uratować swoje gówniane życie? Ciesz się, że żyjesz w takich czasach, kiedy jedynym Twoim wyborem jest „Żywiec” albo „Tyskie”. Nie oceniajmy dramatu tych ludzi, wystarczy że o nich pamiętamy.

To byli młodzi ludzie, pięć lat pod okupacją, roczniki dorastały, aż rwali się do Walki o Polskę…

No to teraz wam powiem, dlaczego głośne i dumne celebrowanie Powstania nam się opłaci. Nie dlaczego powinniśmy je czcić, nie dlaczego jest to słuszne i chwalebne, ale właśnie – dlaczego nam to się opłaci. Tak po inżyniersku…

Bo jakoś nam wyszło, że przez tysiąc lat zostaliśmy Polakami w Polsce, pośrodku Wielkiej Niziny Europejskiej. W samym przeciągu. Ni w ch…, ni w d… to nam wyszło, ale innej Polski nie mamy. Dokładnie między Wschodem i Zachodem tkwimy jak noga wciśnięta pomiędzy drzwi a framugę.

Niewygodnie nam z tym jak cholera, z obu stron ciśnie, sąsiadom też nie pasujemy, bo muchy lecą, i ani im wejść, ani wyjść, ani się położyć, ale trwamy tak, bo naprawdę nie mamy dokąd stąd się wynieść. Za dużo nas, żeby się rozproszyć w diasporach, jak kiedyś Żydzi, za bardzo się różnimy od innych, by się roztopić w tłumie i zniknąć.

Nie możemy być drugimi Czechami, bo nikt nas nigdy nie potraktował i nie będzie traktował jak Czechów. Na miękką opresję kulturową w stylu Habsburgów raczej nie możemy liczyć.

I choć jesteśmy największą zakałą i zawalidrogą Europy, jakoś nam się udaje to skromne gumno utrzymać przy sobie.

A przecież nie mamy żadnych atutów, argumentów, siły ani racjonalnych podstaw, by sądzić, że tak będzie nadal.

O tym, że zbudujemy taką samodzielną potęgę militarna, by być bezpiecznym zarówno od tych z lewa, jak z tych z prawa, możemy zapomnieć. Śmiech na sali.

Wiemy też, że stworzenie twardego sojuszu z jednym, przeciwko drugiemu też nas w efekcie unicestwi.

W istocie więc nie mamy broni ani żadnych szans.

Dlaczego więc wciąż tu jesteśmy?

Co mogło powstrzymać Rusków w 1956 i 1980? Przecież nie nasze czołgi.

Co mogło skłonić Stalina, żeby osobistymi poprawkami złagodził treść peerelowskiej konstytucji napisanej przez naszych nadgorliwych renegatów?

Dlaczego pozwolili nam być najweselszym barakiem w obozie i nie dokręcili tak śruby, jak w okolicznych barakach?

Jaki występuje związek między zaciekłym zwalczaniem mitu Powstania przez Michnikoidów, a ich stałym szukaniem obrony przed Polakami zagranicą?

Jaki to jaskrawy kolor ostrzegawczy nosimy na plecach, że działa jak ostrzeżenie?

Ależ oczywiście, że Powstanie Warszawskie. Naszą, kurwa, popieprzoną niepoczytalność. Nasz mit totalnej nieobliczalności. Nasze, kurwa, szaleństwo.

Patrząc na mapy sztabowe to gołym okiem widać, że militarnie strategiczne cele można tu zdobyć najpóźniej w tydzień. To jest bułka z masłem.

Tylko co potem? Co zrobić z tymi pojebanymi Polakami?

Tu się nie da jak w Danii czy innej Francji rozwiesić obwieszczeń po placach z nowymi rozporządzeniami i wszyscy rozejdą się do chałup. Nawet jak się rozejdą, to będą knuć, wichrzyć, kombinować, coś majstrować po piwnicach, spotykać się po mieszkaniach i oczeretach. I terror ich nie powstrzyma.

Wręcz przeciwnie. Im bardziej się im dokręca śrubę, tym bardziej im odbija szajba.

A w ostateczności, to są w stanie rozjebać wszystko. Naprawdę wszystko i jeszcze więcej. Słyszeliście o Powstaniu Warszawskim? Oni tam, kurwa, nie mieli broni, a przez dwa miesiące doborowe jednostki bały się do nich zbliżyć na odległość strzału. Niemcy rozjebali im całe miasto w pizdu, do fundamentów, a oni nie dali sobie luzu. Trzeba było z dużym nakładem sił i środków ich wszystkich pozabijać. Dasz wiarę? Dwa miesiące trzeba było ich bombardować, ostrzeliwać, rozjeżdżać czołgami, palić miotaczami płomieni, żeby opanować sytuację. Na samym zapleczu frontu! To nieobliczalne świry są, ci Polacy.

Jak tam w tej Polsce usiedzieć? Ani tam spokoju, ani wygody. Jak spać stale z pistoletem pod poduszką? Jak chodzić po ulicach? Jak się urządzić na dłuższą metę, gdy te pojeby to zniszczą, nie kombinując zanadto, czy to im się opłaca? Sami zginą, a nam spokojnie żyć tam nie dadzą. Przecież nie da się przez dziesięciolecia siedzieć w czołgu, jak w jakimś Afganistanie? Bo te pojeby będą ginąć setkami, a nie odpuszczą.

Taką to informacją o nas dla świata, porozwieszaną na wszystkich naszych granicach, jest Powstanie Warszawskie. To taka tabliczka na furtce z napisem:
„Uwaga, możliwość występowania wkurwionych Polaków w znacznych ilościach”.

My w zasadzie nie musimy już nic robić. Powstańcy zapłacili już cenę tej polisy z nawiązką. Fakt, drogo wyszło jak cholera. Ale tylko tak droga polisa może działać.

Niestety, wszyscy o niej zapomną, gdy i my przestaniemy pamiętać. Z pewnością przestanie działać, gdy my zaczniemy Powstania się wstydzić. Wtedy już na pewno ta cała krew pójdzie na marne.

Pewnie, że nie zrobili tego specjalnie. Nie chcieli przecież umierać. Nikt nie chce. Ale skoro tak już wyszło, to może nie marnujmy tego ich poświęcenia, ich walki, przez pozbawianie jej sensu?

Celebrując nadal głośno i z dumą Powstanie dajemy znać, że to nie było wszystko dawno i nieprawda. Że coś z tego nadal w nas żyje. Że rozumiemy, co zrobili i że nam też jeszcze całkiem rura nie zmiękła.

The post Powstanie Warszawskie! Miało sens? appeared first on Pozytywni.co.uk.

Pomoc w jak najlepszym opanowaniu wiedzy stanowi Internetowa Platforma Edukacyjna, na której znajdują się pomoce dydaktyczne takie jak gry, filmy i prezentacje. Dzięki współpracy z polskimi nauczycielami uczniowie mogą także uczestniczyć w Webinariach – lekcjach prowadzonych przez Internet. Jest to szczególnie ważne, gdyż w ten sposób, mimo odległości od Polski, dzieci pozostają w kontakcie z językiem ojczystym. Oprócz wykształcenia i świadectwa dodatkowym atutem projektu jest otrzymanie polskiej legitymacji uprawniającej do zniżek obowiązujących w Polsce. Należy także podkreślić, że edukacja jest dostępna dla dzieci za darmo, a jedynymi warunkami które trzeba spełnić, jest posiadanie polskiego obywatelstwa przez jedno z rodziców. W projekcie mogą uczestniczyć dzieci w wieku od 5 do 15 lat.

Dzięki pomocy wielu organizacji takich jak szkoły sobotnie, stowarzyszenia polonijne, polskie szkoły podstawowe i gimnazja, Libratus dociera z polską edukacją do dzieci na całym świecie. Tak o Polskich Szkołach Internetowych wypowiada się Pani Małgorzata Zalewska, polska logopeda z Londynu:

Projekt Polskich Szkół internetowych Libratus uważam za bardzo trafiony! System edukacji, w którym dzieci polonijne mieszkające za granicami kraju mogą realizować pełen program nauczania jest oczywiście dość pracochłonny i wymagający odpowiedniej motywacji, natomiast korzyści z niego płynące są nieocenione. Dzieci polonijne Libratusa mają na każdym etapie otwartą drogę do ewentualnego kontynuowania edukacji w Polsce, zdobywają ogrom wiedzy, co z kolei bardzo korzystnie wpływa na funkcjonowanie mózgu oraz oczywiście na ich dorosłe życie.

Jako logopeda mogę również dodać, że to właśnie podczas spotkań online z nauczycielami oraz podczas corocznych egzaminów, u wielu dzieci zwraca się uwagę na nieprawidłowe dla wieku realizacje niektórych głosek, co z kolei umożliwia szybką terapię logopedyczną i w efekcie wpływa na piękną, poprawną polszczyznę u naszych dzieci. Polecam Libratusa każdemu rodzicowi, który wychowuje swoje dziecko poza granicami naszego kraju.

Pozostały już ostatnie miejsca na bezpłatną naukę w roku szkolnym 2016/2017. Dziecko można zapisać na www.libratus.edu.pl/zapisy2016 Zapisz dziecko już dziś i dołącz do grona tysięcy zadowolonych uczniów!

The post Bezpłatna polska szkoła dla dzieci! appeared first on Pozytywni.co.uk.

Pozytywna Grupa Polaków z Manchesteru i okolic zaprasza na naukę nurkowania w sezonie 2016, oraz na kurs PADI.

Wszyscy zainteresowani mogą dołączyć do wydarzenia, oraz skontaktować się z organizatorami bezpośrednio, klikając TUTAJ 

The post Chcesz nauczyć się nurkować? Dołącz do Pozytywnej grupy Polaków z Manchesteru! appeared first on Pozytywni.co.uk.

Teoretycznie nie powinno mieć żadnego znaczenia

Teoretycznie wszyscy ludzie są podobni, może powinni być równi
w końcu nasze mózgi, wątroby, żołądki czy serca – aż tak mocno się od siebie
nie różnią – powiedziałoby wielu …

Niestety nawet niewielka różnica w zaprogramowanym mózgu
„czyni olbrzymią różnicę” jeśli chodzi o skutki …. w sposobie bycia
w nawykach myślowych, przekonaniach i w jakości indywidualnego życia.
Podobnie jest w genetyce :
Z Szympansem mamy prawie 99% wspólnych genów, z gorylem 98%,
z orangutanem 97%. Czyli w statystyce genetycznej nie powinno nas
nic wielkiego różnić od szympansów i goryli ….

Teoretycznie ludzie żyjący współcześnie nie różnią się też między sobą
o więcej niż 0.1%. Na poziomie molekularnym jednak pomiędzy płciami
widoczne są pewne odstępstwa. Kobiety i mężczyźni różnią się 78. genami,
występującymi na męskim chromosomie Y.

Człowiek i Szympans posiadają dokładnie 98,7 % wspólnych genów.
Oznacza to, że różnice pomiędzy kobietą i mężczyzną są mniej więcej takie same
jak pomiędzy człowiekiem a szympansem.

Jeśli zatem nie genetyka i nie kod DNA, nie predyspozycje to co takiego powoduje,
że jesteśmy tak znacząco inni od innych nacji, potrafiących się organizować,
współpracować, mających do siebie wzajemne zaufanie i życzliwość ?

Myślę, że ciągłość wyjątkowo złych procesów i wyjątkowo patologiczne nawyki
zbiorowe – podtrzymywane nieświadomie i bezwładnie.
Ciągnie za nami jak Behariowalno- Psychologiczny Smog – który zatruwa każde
nowe pokolenie …

Procesy te sprowadzają się do trzech Grup :

Skopane i Spieprzone Dzieciństwo – z powodu fatalnych wzorców i nawyków wychowawczych. A mieć spieprzone dzieciństwo – to mieć spieprzone życie …
Jeśli mamy jakieś głębokie kompleksy czy ułomności – to głównie dlatego, że zamiast dowartościowania i wsparcia – dostawaliśmy „słowiańską” szkołę życia, czyli głównie dostawaliśmy w łeb, względnie w dupę i poddawaliśmy się ciągłej ocenie i krytyce – potem nawykowo oceniając i krytykując innych na każdym kroku.

Badziewiasta i Patologiczna Edukacja – która promuje indywidualne metody przetrwania zamiast użytecznych w życiu rzeczy – a głównie brak komunikacji, pracy zespołowej oraz umiejętności budowania relacji – czyli w edukacji polskiej brakuje podstawowych składników skuteczności w życiu późniejszym.
Mam często wrażenie, że zadaniem polskich szkół jest wyłącznie przygotowywanie do niewolniczego życia albo korporacjuszy albo biurokratów
w państwowej administracji, którzy będą żyć zapieprzając w znienawidzonej pracy cały rok – a żyć tylko na przepustce czyli 2 tygodnie w czasie wakacji.

Fatalna Komunikacja nastawiona na jednostkę i jej potrzeby a nie na współpracę
nie na pracę zespołową czy budowanie pozytywnych relacji między sobą …

Dodatkowo przebywając w określonym otoczeniu, czyli w monolicie wypaczeń
i patologii wychowawczo- edukacyjno- komunikacyjnych utrwalamy z wiekiem
wszystkie fatalne wzorce, skazujące nas nie tylko na dość podłe i ponure życie,
ale przede wszystkim na brak skuteczności i na marazm życia codziennego w chamstwie, w niezrozumieniu oraz w programowanej przez media i polityków
nienawiści ….

Jest jednak pewna nadzieja.
Obserwacje Polaków przebywających poza granicami kraju, szczególnie w środowisku
obcokrajowców , pokazują – bardzo sprawną i szybką umiejętność dostosowania
i uczenia się Polaków.
Gorzej, jeśli z Polski trafiają w to samo grono rodaków …

Konkluzja :

Dzieciństwa własnego nie naprawimy ….
Na edukację od podstaw – za późno …
Możemy jednak całkowicie zmienić sposób komunikowania się, budowania relacji.
Możemy poznać najskuteczniejsze techniki wywierania wpływu z wsparciem
technik pracy zespołowej i dzięki temu nauczyć się budowania nowej społeczności
pełnej życzliwości i zaufania ….

I to jest sens Klubu Qplus ….
w którym udostępniam wszystkie moje autorskie metody, które wiele osób
doprowadziło do najwyższej skuteczności w biznesie czy w polityce.

Zapraszam … Wszystkich, którzy chcą wiele w swoim życiu zmienić,
zaczynając od siebie.

Timoore
( Piotr Tymochowicz )

NAJBLIŻSZE SPOTKANIA Z PIOTREM TYMOCHOWICZEM ODBĘDĄ SIĘ:

5.03.16 (SOBOTA) o godzinie 18.00 oraz 6.03.16 (NIEDZIELA) o godzinie 13.00 w

International Community of Sunderland (ICOS)

Arrow Business Centre
14 Foyle Street
Sunderland
Tyne and Wear
SR1 1LE

The post Czy Polak może być Pozytywny ? appeared first on Pozytywni.co.uk.

Ideą Główną Klubu Q+ jest przekazanie jego uczestnikom  Najpotężniejszych Narzędzi Wywierania Wpływu jaki stanowi Zbiór 100 Socjotechnik komunikacji i kreowania relacji.

The post Platforma Klubu Q+ w Wielkiej Brytanii! Co powinieneś wiedziec… appeared first on Pozytywni.co.uk.

Do sukcesu tegorocznego Finału na pewno przyczyniło się niezwykłe zaangażowanie naszych dzielnych wolontariuszy. Nie bez znaczenia była też ich słuszna liczba. W tym roku na londyńskie ulice wyszło kwestować aż 250 osób! Sukcesem okazały się też aukcje, najwyżej zlicytowana została koszulka Roberta Lewandowskiego za kwotę £450. Szczęśliwemu nabywcy życzymy przyjemnego użytkowania.

Ileż śmiechu i zabawy pojawiło się podczas eventu dziecięcego! Ewa Dobrowolska-Gmitrzuk i Jarosław Gmitrzuk z Agencji Prima zadbali o to, aby każde dziecko od początku do końca programu miało radosny uśmiech na twarzy. Niezwykła kreatywność naszych artystów i łatwość w nawiązywaniu kontaktu z dziećmi były zauważalne od chwili pojawienia się ich na scenie. Nasi najmłodsi mieli też okazje wysłuchać piosenek w wykonaniu Majki Jeżowskiej – królowej polskiej sceny dziecięcej. Wszyscy – mali i duzi bawili się wyśmienicie.

Wisienką na torcie naszej tegorocznej folkowej grafiki był występ Zespołu Pieśni i Tańca Tatry. Tradycyjne stroje i muzyka – poczuliśmy się bardzo blisko naszego kraju.

Podczas głównej części wydarzenia mieliśmy okazję zobaczyć wielu młodych utalentowanych artystów. Niezwykła energią i żywiołowością oczarowała nas formacja Daxx & Roxane, prezentująca utwory na pograniczu rocka i metalu. Grupa Nocny Kochanek  szybko zjednała sobie publiczność niezwykle ciekawym brzmieniem i dowcipnymi tekstami piosenek – warto było skupić się na treści, aby w pełni docenić ich kunszt. Zespół Czapa, od lat grający na londyńskich scenach, przywiódł do SCALI swoją stałą publiczność, która chętnie śpiewała do spółki z muzykami.

Odwiedzili nas też goście specjalni: Ewa Mielnicka – Miss Polski 2014, Kasia Madera – dziennikarka BBC NEWS, Jan Żyliński – polski książę, Mateusz Szymkowiak – dziennikarz TVP2  znany z programów Pytanie na Śniadanie oraz The Voice of Poland. Martin Fitch – piosenkarz.

Powodzenie finałowych koncertów przerosło nasze oczekiwania.  Zespół Tabu, który wirtuozerią porwał  ubiegłoroczną Woodstockową publiczność, w podobnym stylu zdobył serca uczestników naszego Finału. Widownia rozszalała się pod sceną! Można było wyskakać się i wykrzyczeć do woli. To się nazywa granie!

I tak dotarliśmy do Wielkiego Finału, okraszonego występem gwiazdy wieczoru – zespołu Myslovitz. Wielu naszych widzów z niecierpliwością wyczekiwało właśnie tego koncertu. Główna sala pękała w szwach pod naporem podekscytowanych fanów zespołu. Już od pierwszych dźwięków słychać było, że muzycy są w świetnej formie. Piosenka za piosenką tworzyli wspaniałe widowisko, nawiązując coraz pełniejszy i głębszy kontakt z publicznością. W piękny sposób zakończyliśmy 24. Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w Londynie.

Do zobaczenia w przyszłym roku!

Sie ma!

Anna Ciecierska

The post Wielki Finał w Wielkim Stylu! appeared first on Pozytywni.co.uk.

Utopijanie – nie stanowili jednolitej grupy mieszkańców, mieli różne kolory skóry, celebrowali bardzo różne tradycje i zwyczaje, wierzyli w różnych Bogów tego Świata lub jawnie przeczyli ich istnieniu.

Ale było jedno miejsce w miasteczku, które łączyło Wszystkich mieszkańców. To była Świątynia Jedności – w której modlili się zgodnie – każdy do swojego Boga, lub traktowali ją jako Świątynię Nauki – w której mogli zaznać chwilę ukojenia i zadumy ….

Utopijanie mieli pewną umiejętność której uczyli się od najmłodszych lat, która sprawiała, że nie tylko żyli zgodnie i sympatycznie „obok siebie”, ale także „ze sobą” razem pracując,  bawiąc się i dzieląc życie prywatne. To był swoisty uniwersalny kod komunikacji – wymuszający wzajemny szacunek, wzajemne uznanie, kreujący pozytywne relacje i najwyższy stopień zaufania.

Mieszkańcy innych miast zazdrościli im owej zgodności i pracy zespołowej. Z niedowierzaniem obserwowali błyskawiczny rozwój miasteczka i dobrobyt mieszkańców – nazywając ich miasteczko Utopią a mieszkańców – Utopijanami.

Sami mieszkańcy Utopi nazywali swoje miasto – inaczej :

To była dla nich – Pozytywlandia – a sami siebie nazywali – Pozytywnymi.

Santiago ożenił się późno z piękną młodą mieszkanką – o imieniu Rainbow. Mieli piątkę wspaniałych dzieci i nadzieję na spokojne udane życie.

Jednak nieprzewidywalny los spowodował, że pewnego dnia spadło na ich dom nieszczęście. W wyniku przypadkowej iskry zapalił się ich dom i ogień błyskawicznie niczym głodne dzikie zwierzę pożerał coraz większą powierzchnię domu.

Cała rodzina zdążyła schronić się na dachu swojego domu i wołając o pomoc czekała na reakcję swoich sąsiadów. Sąsiadów mieli podobnie różnorodnych jak przekrój mieszkańców miasteczka.

I tak rodzina Pierwsza mieszkająca po sąsiedzku od północnej strony – widząc, że ogień może się błyskawicznie rozprzestrzenić, nie czekając na dalszy rozwój wypadków – uciekła jak najdalej od swojego domu, by już w bezpiecznym miejscu obserwować dalszy rozwój wypadków i innych prosić o pomoc dla ich sąsiadów.

Ich sumienie było czyste i niczym nie zmącone. Mieli wszak również piątkę małych dzieci – o które w pierwszej kolejności należało zadbać.

Rodzina Druga – ta od strony południowej mieszkająca, natychmiast pobiegła do pobliskiej Świątyni Wszystkich Bogów i Nauki by wymodlić ratunek u jednego z Bogów Utopii – w którego akurat namiętnie i szczerze wierzyła. Ich sumienie było czyste i niczym nie zmącone.

Rodzina Trzecia – od strony zachodniej mieszkająca, mimo że ich domek był w najbliższym sąsiedztwie płonącego domu Santiago – nie ruszyła się z miejsca i ze stoickim spokojem obserwowała rozwój wydarzeń.

Wierzyli oni, że wszystko, absolutnie wszystko co ma się w świecie wydarzyć i tak jest z góry ustalone i pewne i że żadne mniej lub bardziej rozpaczliwe gesty człowiecze tego nie są w stanie zmienić.  Jeśli rodzina Santiago ma być uratowana to przecież będzie uratowana, a jeśli ma spłonąć, to spłonie, ponieważ cokolwiek ludzie będą czynić i tak już raz zapisanego losu – nie zmienią. „Co ma być – to będzie” mówili i nic innego nie mówili.

Ich sumienie było czyste i niczym nie zmącone.

Rodzina Czwarta – ta najdalej od domku Santiago mieszkająca, także liczna rodzina nie zastanawiając się nad niczym, natychmiast ruszyła z pomocą.

Trzech ich synów i córki wraz z rodzicami – natychmiast zgodnie współpracując utworzyli ciąg w którym podawali sobie wiadra z wodą z pobliskiej rzeczki . Ogień gasł w oczach. Zanim pierwsze języki płomieni osiągnęły granicę dachu, zostały utopione w strugach wody – sprawnie podawanej przez wszystkich członków Czwartej Rodziny oraz okolicznych innych mieszkańców, którzy dołączyli do grupy ratujących.

Nie mieli oni czasu aby myśleć o swoich sumieniach.

Miasteczko podzieliło się w swoich poglądach.

Niektórzy mówili, że to cud i zasługa Pierwszej Rodziny – bo przecież pierwsi krzyczeli o pomoc dla swoich sąsiadów.

Inni prawili, że nic by nie było możliwe, gdyby nie zdecydowana interwencja jednego z Bogów Utopii, bo przecież ratunek został skutecznie wymodlony przez Drugą Rodzinę.

Kolejni mówili najmniej, wierzyli wraz z Trzecią Rodziną, że przyszłość jest zapisana już dawno i widocznie tak właśnie miało być. Widocznie zapisane było, że rodzina Santiago się uratuje.

Ostatni – nic nie mówili, szeptali tylko między sobą, że to wielkie szczęście dla Santiago i jego rodziny, że w bliskim sąsiedztwie mieli Czwartą Rodzinę, która ich uratowała.

A ja życzę Wam takiego sąsiedztwa i takiej rodziny jaką sami sobie byście wybrali, ponieważ ani szczęścia ani ratunku ani światopoglądu nikomu nikt narzucać nie powinien.

Będziecie mieli w życiu albo to, co względnie bezpieczne ale niczym się nie wyróżniające, albo to co sobie sami wymodlicie i co Wasz Bóg zgodzi się Wam zesłać, albo niezależnie od tego co się stanie – przyjmiecie los z pokorą – bo wszystko jest gdzieś zapisane i ustalone, albo to wszystko co sami sobie wypracujecie i urządzicie.

To do Was należy wybór ……

Ja mam sumienie spokojne i niczym nie zmącone, jeśli mam czas o nim myśleć.

Timoore (Piotr Tymochowicz) 2015.

The post Opowieść Wigilijna – by Timoore (Piotr Tymochowicz) appeared first on Pozytywni.co.uk.