Łukasz Zagrobelny, Urszula, BIG CYC, PECTUS, VIDEO – chcecie, żeby zagrali dla Was w północnej Anglii? Da się zrobić

Należy Wam się kilka słów wyjaśnienia. Wam – którzy czytacie ten tekst i Wam, którzy od dawna lubicie tę stronę. Pewnie o tym, że Pozytywni to strona inna niż wszystkie, dobrze już wiecie. Nie piszemy o tym, jak to Polacy źle zachowują się w Wielkiej Brytanii, nie piszemy o tych, co z wielką pasją wyłudzają brytyjskie zasiłki, nie piszemy o dramatach i tragediach z Polską w tle.

Naszym największym atutem jest to, że pokazujemy Polaków z tej najlepszej strony. Piszemy ludziach sukcesu i tylko o takich wydarzeniach, które mogą mieć tylko dobry wpływ na Wasze życie.

A skąd się to wzięło? Któregoś pięknego brytyjskiego wieczoru dwóch przyjaciół usiadło sobie przy lampce whisky i zaczęło kombinować. Mix dwóch Polaków z alkoholem to mieszanka wybuchowa, zatem nie dziwmy się, że wyszedł z tego bombowy pomysł. Wymyślili Pozytywnych, a potem pomysł zaczęli realizować, zarażając swą pasją kolejnych. Od tego pamiętnego wieczoru minęło sporo czasu, a pomysł na bycie Pozytywnym stał się brytyjską modą. Modne jest pozytywne myślenie, modne jest osiąganie sukcesu na wyspach dzięki swemu polskiemu intelektowi i wytężonej pracy, modne jest uczestniczenie w naszych imprezach.

No właśnie, imprezach…

Pewnie zauważyliście, że na naszej stronie coraz więcej wydarzeń i zaproszeń na różnego rodzaju spotkania i eventy. To dzięki nam przecież spotkaliście się ostatnio z księciem Janem Żylińskim, dzięki nam spotkaliście się polskimi przedsiębiorcami na Targach Pracy, dzięki nam poznajecie ludzi kultury i dzięki nam bawicie się na cyklicznych imprezach z polską muzyką.

I powiedzmy sobie szczerze, to dopiero początek…

Najlepsze jeszcze przyjdzie…

Jakiś czas temu siedziałam w biurze, wykonując jakąś papierkową robotę. Zadzwonił mój Brat – twórca Pozytywnych i mówi:

– Słuchaj, będziemy organizować koncerty najlepszych polskich artystów. Wybierz kilka zespołów, im więcej, tym lepiej. Napisz do nich, czy zechcieliby przylecieć do Anglii i zagrać kilka koncertów dla Polonii. Wybierzemy najlepszych i zaprosimy ich do nas.

– Ale jak? Zwariowałeś? – krzyknęłam – Który normalny wykonawca przyleci do Anglii, do jakichś tam Pozytywnych i zagra kilka koncertów?!!! Poza tym, do kogo mam pisać? I co?  – próbowałam oponować.

– Nie gadaj, tylko pisz – skwitował Brat i po omówieniu strategii kazał mi brać się do pracy.

Od tego czasu minęło ładnych parę miesięcy. I wiecie, jaki jest efekt kolejnego bombowego pomysłu Pozytywnego Brata? Już za kilka miesięcy zagrają dla Was topowi Artyści z Polski.  Na moje maile zareagowali niemalże natychmiast. Wielu z nich chciało zagrać trasę w Wielkiej Brytanii, ale brakowało im kogoś, kto zna teren, kto ma odpowiednie podejście do tematu, brakowało im… iskry. Tą iskrą okazali się Pozytywni.

Cóż Wam zatem w najbliższej przyszłości zaserwujemy?

Na pierwszy ogień idzie Łukasz Zagrobelny. Przylatuje do Wielkiej Brytanii już w ostatnim tygodniu sierpnia. Zagra dla Was serię akustycznych, kameralnych koncertów. Zaśpiewa swoje najlepsze kawałki w zupełnie nowych aranżacjach.

– Już nie mogę się doczekać brytyjskiej trasy. Wstyd się przyznać, ale w Wielkiej Brytanii byłem tylko raz, w Londynie. Zafascynowało mnie to miasto i chcę poznać Anglię. Wiem, że najlepsze przede mną. Przylecę na północ Anglii, a tam jest podobno przepięknie. Jestem bardzo ciekawy Wielkiej Brytanii i ludzi, dla których tam zagram – mówił kilka dni temu podczas wywiadu udzielanego Pozytywnym (opublikujemy go już lada dzień   )

Dosłownie za chwilę poinformujemy Was o miastach, w których wystąpi Łukasz. To zobowiązanie do śledzenia Pozytywnych, a potem do bookowania biletów.

Kolejnym Artystą, który zaraz pakuje walizki i przylatuje do Wielkiej Brytanii jest Urszula. Ona również zagra dla Was kilka akustycznych koncertów i to kolejny wykonawca, którego utworów przypominać nie trzeba. Musicie koniecznie usłyszeć na żywo np. kultowego „Konika na biegunach”.

Urszula zawita do północnej Anglii już w listopadzie, a zaraz po niej – wulkan energii, kapela której utworów aż wstyd nie znać – BIG CYC.

– Graliśmy w Anglii wiele razy i zawsze chętnie tam wracamy. Tym razem również odwiedzimy kilka miast, zagramy kawałki z naszej najnowszej płyty „Jesteśmy najlepsi” i porwiemy do zabawy brytyjską publiczność. Wszystko to dzięki Pozytywnym, zatem śledźcie na bieżąco informacje na tej stronie, bo tam dużo się dzieje… – mówi Dżej Dżej z BIG CYCa.

Zaraz po wyjeździe z Anglii chłopaków z BIG CYCA, zapraszamy na Wyspy czterech braci. Zaserwujemy Wam niezwykłą ucztę w postaci trasy koncertowej zespołu PECTUS.

– Przygotowujemy  właśnie projekt muzyczny, do którego zaprosiliśmy 10 najważniejszych polskich wokalistek: Marylę Rodowicz, Kayah, Urszulę Dudziak, Basię Trzetrzelewską, Urszulę, Anię Wyszkoni, Patrycję Markowską, Irenę Santor, Monikę Kuszyńską, Grażynę Łobaszewską. Nasza nowa, wyjątkowa płyta, okazuje się w związku z jubileuszem 10-lecia marki PECTUS. Płyta pt. „KOBIETY” ukaże się we wrześniu, a w listopadzie w ramach jubileuszowej trasy przylatujemy do Wielkiej Brytanii. Zaprezentujemy Wam nową płytę, ale nie zabraknie też największych przebojów Zespołu. Już teraz zapraszamy na nasze koncerty – mówią muzycy z PECTUSa.

I co? Mało?

Tyle zaplanowaliśmy na ten rok, na kolejny szykują się kolejne projekty muzyczne, m.in. VIDEO. Zagrają na początku przyszłego roku.

Szczegółowy rozkład jazdy już wkrótce na Pozytywnych.

Zatem zaglądajcie tu często, rezerwujcie czas na niezwykłe koncerty polskich artystów i bądźcie Pozytywni. Dla nas nie ma rzeczy niemożliwych

Jaśko

The post Jak rodzą się wielkie pomysły? – czyli o planach Pozytywnych appeared first on Pozytywni.co.uk.

Skończ pier… i weź się k…. ogarnij

Z góry przepraszam za wulgaryzmy i formę tegoż nie mojego tekstu. Czytając go i oburzając się przy tym na obrazoburczego autora pamiętajcie, że w życiu ( i w tym tekście również) wszystko jest po coś

Tyle ode mnie, wszystko co poniżej jest już od „ucieczkadoraju”.

Sylwia Jaśko

The post Skończ pier… i weź się k…. ogarnij appeared first on Pozytywni.co.uk.

Jesteśmy wyjątkowi – to fakt bezsprzeczny. Pozytywni na każdym kroku udowadniają, że Polaków odnoszących wielkie sukcesy na Wyspach jest nieskończenie wielu. Czy ludzi sukcesu innych narodowości też jest tylu?  Śmiem wątpić.

Inni nie mają takiego przygotowania do bycia wyjątkowym i do osiągania więcej niż inne nacje. Zacznijmy zatem od początku – czyli od wczesnych lat dzieciństwa.

Zero wsparcia

Wielu z nas dorastało w rodzinach, które nie oferowały żadnego wsparcia. Od najmłodszych lat byliśmy uczeni, że musimy  radzić sobie sami, że życie jest twarde (full of zasadzkas and sometimes kopas w dupas). Ten brak wsparcia ze strony rodziny czy znajomych wzmagał w nas już na starcie ostrożność w podejmowaniu decyzji i skłaniał do „gromadzenia zasobów”. Tak robili nasi rodzice, dziadkowie i pradziadkowie, zatem nauczeni jesteśmy, że tak robić trzeba.  I właśnie temu nie tylko możemy, ale i MUSIMY osiągać więcej.

Nowa rzeczywistość – nowy ja

Kiedy już postanowimy postawić wszystko na jedną kartę, wyjechać z kraju i zacząć budować życie w zupełnie nowym miejscu – wiele ryzykujemy. To ryzyko zazwyczaj się opłaca. Nowa rzeczywistość sprawia, że nasze wcześniejsze ograniczenia przestają istnieć. W nowych warunkach okazują się być „nieaktualne”, a co za tym idzie – nowe ograniczenia wynikające z warunków środowiskowych – nie mają najmniejszego sensu, bo wiemy już, że są one wykreowane jedynie przez to, co spotyka nas dookoła. Nie wynikają z nas. Czyli – wszelkie ograniczenia przestają istnieć. Dzięki temu możemy robić to, co do tej pory wydawało się niemożliwe przede wszystkim rdzennym mieszkańcom.

Jesteśmy lepsi niż my

Każdy emigrant chce udowodnić otaczającemu go światu, że jego wyjazd z kraju miał sens. Jednocześnie od początku przyjazdu na wyspy zmaga się z powszechnymi, negatywnymi  opiniami na temat Polaków. Cóż więc robimy? Staramy się za wszelką cenę udowodnić otaczającemu nas środowisku, że jesteśmy lepsi. Nie tylko lepsi niż opinie na nasz temat, ale i lepsi od autorów negatywnych opinii o nas.

Polska dała nam lekcję

I wrzeszcie argument najistotniejszy. Polska. Choć wielu pewnie się z tym nie zgodzi, to przyznać trzeba, że  Polska i warunki panujące w naszym kraju – wbrew pozorom, dość wiele nam dały. Dzięki trudnościom, które musieliśmy pokonywać w ojczyźnie, angielskie problemy często okazują się być błahostką. Dlatego właśnie Polak w Anglii rozwiąże każdy problem, z którym Anglik, nie mający innego punktu odniesienia, po prostu sobie nie poradzi.[gap height=”20″]

Przykłady?

• Polski mechanik naprawi zużytą i zepsutą część. Zregeneruje ją, obcinając koszty naprawy pojazdu; Angielski mechanik – zrobi to, co najprostsze: zepsutą część wymieni lub poleci złomowanie auta.
• Polska fryzjerka stanie na rzęsach, żeby jej klientka była zadowolona. To z uwagi na dużą konkurencję i niskie ceny usługi w salonach fryzjerskich w Polsce. Angielska fryzjerka, najprościej, obetnie „taśmowo”, a jeżeli klientka będzie niezadowolona – to trudno.
• Polski sanepid i wszelkie kontrole sanitarne są bólem w d… wszystkich usługodawców. Jednak wpływa to pozytywnie na usługi świadczone przez polskich pracowników w UK;  Polski kucharz, kelner, czy manager restauracji przywiązuje ogromną uwagę do czystości w lokalu, w którym pracuje. Dlatego bezpieczniej jest jeść w knajpach z polską obsługą
• Polski Manager rozwiąże problem. Pozornie wydaje się to być zupełnie normalne, ale angielski manager na miejscu polskiego powie swojemu szefowi „nie da się!”.

Macie inne przykłady i doświadczenia? Zgodzicie się z nami, że Polak w Anglii bogiem jest. I basta?!

The post Polak może wszystko, zawsze i wszędzie! appeared first on Pozytywni.co.uk.

Dziwadła z dwóch języków

– Ciocia, a ja wiem jak wygląda prawdziwa fairy – z taką niezwykle ciekawą historią zwróciła się do mnie moja chrześniaczka. Oczywiście byłam bardzo ciekawa, jak wygląda ta fairy, którą Julia widziała. Opowiedziała mi z najdrobniejszymi szczegółami: – Ona ma takie małe body, takie maluśkie. I jeszcze ma taki nose. No wiesz, taki długi nose. I ta fairy zabiera zęby. I to jest true story – opowiadała Julka.

Ona mówiła, mnie się śmiać chciało, ale ten polsko-angielski dialog dał mi wiele do myślenia. Mózg ludzki to genialne narzędzie, a u dzieci pracuje w sposób wyjątkowy.

W sposób zupełnie naturalny dzieci uczą się języków – bardzo szybko potrafią przyswoić wiedzę i po prostu mówić – bez znajomości czasów, deklinacji, koniugacji i wszystkiego, co się wiąże z poprawnością językową. One po prostu mówią, bo tak trzeba, bo tego wymaga od dziecka sytuacja. Jeśli polskie dziecko przyjechało do Wielkiej Brytanii z rodzicami i chce się tu dogadać z kolegą z klasy – musi nauczyć się porozumiewać w obcym języku. I zazwyczaj nie jest to problemem. Kilka miesięcy wystarczy, aby nasz maluch świetnie sobie radził w kontaktach z rówieśnikami. Dzieci uczą się zawsze i wszędzie – wykorzystując swoją genialną dziecięcą logikę i dedukcję. I dobrze – niech się uczą. My – dorośli też się uczmy.

Podobnie jak dzieci – my Polacy jesteśmy w tej dobrej sytuacji, że nauka np. języka angielskiego przychodzi nam znacznie łatwiej niż np. Anglikowi nauka języka polskiego. Skoro potrafimy wymawiać tak trudne, szeleszczące i świszczące głoski jak „sz”, „cz” „rz”, „dż” i inne, to już żaden język nas nie złamie – a już na pewno nie język angielski.

Znajomość dwóch języków otwiera przed nami kolejne drzwi. Żebym nie była gołosłowna, wzmocnię tę tezę opinią Colina Bakera (profesor pedagogiki na Uniwersytecie w Wales), który o dwujęzyczności pisze w książce „A Parents and Teachers Guide to Bilingualizm” (1995)

Jakie zatem, według profesora Bakera, są zalety dwujęzyczności?

1. osoba dwujęzyczna ma możliwość komunikowania się z większą niż osoba jednojęzyczna liczbą różnych grup ludzi.

2. osoba dwujęzyczna posiada dwa lub więcej światy doznań
   Każdemu językowi towarzyszą różne sposoby zachowań, np. sposobu prowadzenia rozmów, jedzenia, odbierania sztuki, itp.

3. osoba dwujęzyczna ma większe możliwości w znalezienia zatrudnienia w międzynarodowych przedsiębiorstwach.

4. osoba dwujęzyczna może być łącznikiem między pokoleniami.

5. osoba dwujęzyczna ma przewagę nad osobą jednojęzyczną w sposobie myślenia.
   Dwujęzyczne osoby posiadają dwa słowa na określenie przedmiotu lub zjawiska, co powoduje, że połączenie między słowem a pojęciem, które kryje się pod słowem nie jest sztywne. Takie myślenie rozwija u dzieci kreatywność i poszerza ich horyzonty myślowe.

6. osoba dwujęzyczna wykazuje większą cierpliwość i wyrozumiałość niż osoba jednojęzyczna w kontaktach z osobami, które nie opanowały w pełni języka.

7. dzieci posiadające dobrze rozwinięte dwa języki osiągają w teście inteligencji nieco wyższe wyniki niż dzieci jednojęzyczne

8. wyniki badań z całego świata pokazują, że dwujęzyczne osoby wykazują więcej polotu i fantazji w sposobie myślenia niż osoby jednojęzyczne

9. osoby dwujęzyczne mają o wiele większe wyczucie językowe niż osoby jednojęzyczne, są też bardziej wyczulone na niuanse językowe.

I co? Zgodzicie się z tymi tezami? Ja się zgadzam i ruszam do nauki.
A moich dzieci, po ostatnich zabawach z dwujęzycznym kuzynostwem, już namawiać nie muszę.

Lena z Erykiem grają na Wii w Super Mario Bros. Oboje trzymają piloty. Nagle gra się zatrzymuje. Poirytowany Eryk krzyczy do Leny:
– Lena! Press one! Rozumiesz? Press one!
Zdumiona Lena patrzy na mnie i z grymasem mówi:
– Mamo, ja nie wiem, co on do mnie gada.
I już wie, że musi nauczyć się angielskiego 

Zatem,
Bye

Jaśko

The post Dziwadła językowe appeared first on Pozytywni.co.uk.

Jest na świecie wielu wybitnych ludzi osiągających ponadprzeciętne rezultaty każdego dnia, o których się mówi, pisze czy wspomina. Wielu z nich często ma swoje pięć minut i tak szybko jak się pojawili tak szybko znikają na zawsze z areny zwycięzców. Zdarzają się jednak wyjątki. Ten przypadek jest zupełnie inny. Jest w nim coś więcej niż tylko międzynarodowa sława. Jest misja, energia, empatia i bezinteresowne wsparcie drugiego człowieka. Fenomen na skalę światową tworzy człowiek, wybitnie wyróżniający się wśród całego grona zwycięzców. Nazywa się Nick Vujicic. Przyszedł na świat 4 grudnia 1982 roku w Melbourne w Australii. Jego rodzice nie mieli pojęcia, że narodziny ich pierwszego dziecka tak bardzo wpłyną na całe życie rodziny Vujicic’ów. Nick urodził się z niezwykle rzadką chorobą jaką jest fokomelia czyli schorzenie objawiające się brakiem kończyn.[gap height=”10″]

Na jego miejscu większość by się poddała

Nick był dość pogodnym dzieckiem, lecz jak większość osób w okresie dorastania miewał swoje mroczne dni. Pomimo odpowiedniej opieki jego świat nie był wcale tak kolorowy jak by się mogło wydawać. Kiedy bywał w złym humorze jego złość i frustracja głównie brały się z tego, że chciał być normalny, chciał być jak inni ale nie mógł. Czy aby na pewno? Wtedy sądził, że nie może być normalny zwłaszcza wtedy, gdy jego rówieśnicy nie szczędzili mu przezwisk i codziennego dokuczania. Byli okrutni, unikali go i wyzywali  od „wybryków natury” i „kosmitów”. W wieku dziesięciu lat Nick miał dość takiego życia i postanowił, że skończy z tym i je sobie odbierze. Zadecydował, że utopi się w wannie i tyle. Prawie mu się udało. Prawie, bo w rezultacie do tego nie doszło, ponieważ nie był w stanie wewnętrznie pogodzić się z myślą, że zrobi ogromną przykrość swoim rodzicom i pozostawi ich samych na tym świecie. Po tym incydencie 10 –cio letni Nick obiecał sobie i najbliższym, że już nigdy nie będzie tego próbował i postanowił zaakceptować siebie takim jaki jest  wykorzystując swój potencjał najlepiej jak umie. Z początku było dość trudno ale z czasem wychodziło coraz lepiej.  Pomagali mu w tym życzliwi ludzie dookoła, silna wiara w Boga, miłość i wypełnianie własnej misji. Pomimo wielu przeciwności losu Nick wiedział, że mu się uda. Z czasem uwierzył w siebie i swoją własną wartość.

Urodził się bez kończyn ale na przekór okolicznościom żyje pełnią życia

Pomimo swojej niepełnosprawności Nick zdecydował, że chce i będzie żyć jak każdy, jak najmniej przy tym obciążając najbliższych. Pomimo tego, że kilka razy przeprowadzał się ze swoją rodziną radził sobie ze wszystkim całkiem dobrze. Jego postanowienie samodzielności było tak silne, że z czasem przestał się przejmować, tym, że nie może zrobić tego czy tamtego w danej chwili i skupił się na swoich mocnych stronach. Ćwiczył normalność. Z początku wykonując czynności dnia codziennego często upadał na ziemię nabijając sobie przy tym jakiegoś siniaka, jednak postanowił, że się nie podda, dokończy to, co zaczął i za każdym razem znajdzie siłę, żeby się podnieść. Z czasem było już coraz łatwiej i okazało się, że wiele czynności Nick mógł wykonywać sam. Jednym z jego najsłynniejszych filmów na YouTube jest ten, który przedstawia sceny jak Vujicic gra w piłkę, jeździ na deskorolce, uprawia surfing, gra na instrumencie, uderza piłeczkę golfową, upada i powstaje przemawiając przed dużą publicznością będąc wielką inspiracją dla wielu młodych i zagubionych nastolatków, którym często brakuje wiary w siebie.
Nick  dzięki uporowi i wytrwałości  nauczył się wykonywać wszystkie niezbędne zadania dnia codziennego. Umie pisać używając palców u stopy, używać komputera, czesać się, golić, myć zęby, odbierać telefon a nawet pić samodzielnie wodę ze szklanki,. Ostatnio też  pokazywał fanom na swoim fanpage’u jak uczył się  jeździć  na desce snowboardowej w górach. On kocha inspirować.

Jego słynnym hasłem , które porusza serca milionów osób na całym świecie jest stwierdzenie:
„Jeśli sam nie doświadczasz cudu, to bądź cudem dla innych!

Wiara sprawia, że wszystko staje się możliwe

Rodzice Vujicic’a pochodzą z rodzin świadomie praktykujących wiarę chrześcijańską. Wychowywali się w Serbii, skąd potem wyemigrowali do Australii, następnie do Stanów Zjednoczonych i z powrotem do Australii.  Wraz z nimi przeprowadzał się też  Nick, który  za każdym razem musiał dostosować się do nowego otoczenia. Nie było to wcale łatwe ale jak się później okazało bardzo  potrzebne, bo dzięki nim odnalazł on swój życiowy cel. Nick w nowym środowisku poddawany był wielu próbom, ponieważ koledzy, z którymi się stykał często zakładali, że jest on niepełnosprawny za równo umysłowo jak i fizycznie. Musiał coś z tym zrobić. Postanowił nie przejmować się tym, co myślą o nim inni tylko zbierać się na odwagę i nawiązywać z nimi rozmowę. Ten mały krok pozwolił  mu nawiązywać nowe znajomości i z czasem zauważył, że im częściej zagadywał pierwszy do swoich rówieśników, tym częściej przyjmowali do wiadomości, że nie pochodzi on z innej planety. Nick pragnął żyć normalnie, mieć swoją rodzinę i wielu znajomych. W młodości miał przekonanie, że żadna dziewczyna go nie pokocha, bo nie ma ramion, którymi mógłby ją objąć. Nikt nie da mu pracy, bo któż chciałby człowieka bez rąk i bez nóg za pracownika. Na szczęście Nick odnalazł swoja drogę i nikt nie musi mu dzisiaj dawać pracy. To on ją daje. Dziś jest szczęśliwym przedsiębiorcą, ojcem i mężem. 12 lutego 2012 ożenił się z pełnosprawną Kanae Miyaharą a 13 lutego 2013 roku urodził  im się syn – Kiyoshi James Vujicic.

Czy jedna osoba może zmienić świat?

Nick chce się dzielić swoim darem. Vujicic jest autorem bestsellerów. Napisał pięć książek inspiracyjno – motywacyjnych dla dorosłych i trzy książki ilustrowane dla dzieci. W 2005 roku założył fundację „Life Without Limbs”, której misją jest przekraczać granice, przełamywać bariery i budować mosty, dzięki którym ludzie z miłości i nadziei odnajdą  się w Jezusie Chrystusie.

Życie Nicka wbrew pozorom jest bardzo zróżnicowane i dość aktywne. Próbuje on różnych wyzwań i okazuje się, że z większością  radzi sobie dość dobrze. Jakiś czas temu dostał propozycję zagrania w produkcji filmowej i choć z początku był przeciwny temu pomysłowi , to po przeczytaniu scenariusza podjął decyzję, że chce się w to zaangażować. Wystąpił w filmie pod nazwą „Cyrk motyli”, który w samym Internecie obejrzało ponad pół miliona osób.

Dziś życie Nick’a Vujicic’a wygląda trochę inaczej niż wtedy, gdy był nastolatkiem. Zaangażowany w swoją misję niesienia inspiracji i nadziei ludziom podróżuje po całym świecie odwiedzając najodleglejsze części naszego globu. Dociera do najbiedniejszych wiosek Ameryki Południowej i Azji po to, by dać ludziom wiarę i nadzieję w istnienie Boga w każdym człowieku. Oprócz tych miejsc pojawia się również w szkolnych salach gimnastycznych przekazując proste przesłanie dorastającej młodzieży, polegające na wierze w to, iż są doskonali tacy jacy są. Są cudem dla siebie i dla innych.

Swoim przekazem porywa miliony

Przesłanie Nicka dla całego świata jest proste. Dzięki tej prostocie Vujicic stał się jednym z największych mówców motywacyjnych na naszej planecie. Jego publiczne wystąpienia w ponad 20 krajach, książki i nagrania video udostępnione na kanale „You Tube” obejrzało kilka milionów ludzi.  Nick ze swoim przesłaniem za pośrednictwem obecnej technologii  dociera dziś do ogromnej ilości ludzi w jednym czasie, co go bardzo cieszy,  ponieważ skutecznie wypełnia swoją misję.  Na spotkania z nim przychodzą tłumy słuchaczy. Podczas swoich wystąpień w Brazylii zgromadził 16 stadionów wypełnionych po brzegi osobami, które pragnęły wysłuchać tego, co ma do przekazania. Praktycznie przy każdej wizycie witają go głowy państw i najwięksi politycy, których poruszył swoimi słowami. Tak w kilku słowach wygląda dzisiaj historia człowieka żyjącego bez rąk, bez nóg i bez ograniczeń.

Pierwszy raz i być może jedyny

My Polacy mamy dziś wielkie szczęście, ponieważ dzięki Łukaszowi Milewskiemu i firmie Milewski & Partnerzy będziemy mieli możliwość  poznać Nicka Vujicic’a na żywo w Polsce. Już 30 kwietnia 2015 roku  w Poznaniu odbędzie się wydarzenie „Życie bez ograniczeń”, którego częścią będzie sam Vujicic. Zaplanowane jest przybycie aż 40.000 osób, co czyni to wydarzenie jednym z największych eventów motywacyjnych wszechczasów. To niesamowita okazja, aby usłyszeć i poznać na żywo człowieka, który jest inspiracją dla milionów ludzi na naszej planecie. Nick odwiedzi Polskę po raz pierwszy i kto wie, być może jedyny. Nie wiadomo czy będziemy mieli okazję zobaczyć go jeszcze raz w tym kraju. To będzie wyjątkowy dzień z wielu względów ale głównym celem jest  połączyć dla ludzi świat rozwoju osobistego  z wielką akcją społeczną spełniania marzeń bliskich nam osób. To będzie coś wielkiego i absolutnie trzeba tam być.

 Po więcej informacji  wejdź na stronę www.zyciebezograniczen.pl i zarezerwuj sobie najlepsze miejsce.

The post Fenomen na skalę światową appeared first on Pozytywni.co.uk.

To było leniwe popołudnie. Od niechcenia przeglądałam facebooka i wyświetlił mi się post jednej z grup otwartych w Londynie.

Oto treść posta:

„Mam pytanie. Jestem w Uk od ponad miesiąca. Spodziewam się niebawem dziecka, jednak trochę krucho z kasą. Co muszę mieć aby przysługiwało mi prawo do pobierania benefitów na dziecko? Bardzo proszę o pomoc. Z góry dziękujęJ”

Pomyślałam sobie: „Dziewucho! Co Ty wyrabiasz?”.

Nie jestem wyjątkowa, bo tak jak ja pomyślała sobie cała masa polskich londyńczyków. Nie minęło pół godziny, a dziewczynę roznieśli w siwy pył. Chcecie wiedzieć, co mówili?

– Za  robotę się lepiej weź, bo z głodu zdechniesz. Widać efekty : „szlachta baluje plebs haruje” tylko w Twoim przypadku role się trochę odwróciły. To trzeba kompletnie nie mieć mózgu, żeby wstawiać takie debilizmy na swoje konto a później płakać ,że nie ma za co żyć – pisze Jakub.

– Ja Pier… !!!! Żal !!!! Wracaj do kraju . Cebulandia na maxa . Wrrrr – komentuje Max.

Inni nie byli lepsi: „Nie ma to jak zaciążyć w Polsce i na benefity do Anglii zjechać. Ot, karierowiczka”, „Nie ma benefitów. Za robotę się weź, do Polski wypier…j !!!”

Wulgaryzmów, wyzwisk i obelg było znacznie więcej. Kolejne komentarze pojawiały się w rekordowym tempie. W sumie żal mi się dziewczyny zrobiło, bo w zasadzie nikt nie znał dokładnie jej sytuacji, a mimo to dostała nieźle po tyłku.

Niemniej jednak, zdarzenie z londyńską grupą otwartą uświadomiło mi, że może tym mediom, które tak jadą po Polakach, może samemu Cameronowi, w tym zniesławianiu, obrażaniu Polaków pomagamy właśnie my sami? Może to my sami, nadal jeszcze zbyt często, mówiąc kolokwialnie „sramy we własne gniazdo”?

A z drugiej strony, taki niby niewiele znaczący post doskonale pokazał, że tych Pozytywnych Polaków jest w Wielkiej Brytanii mnóstwo. Każdy, kto odważył się skomentować ten naiwnie żałosny post coś osiągnął na Wyspach, każdy ma w nosie benefity na które nie zasługuje, każdy ma za sobą trudną ścieżkę i jeszcze trudniejsze odnalezienie się w nowej sytuacji i w końcu – co najpiękniejsze – każdy irytuje się na myśl o Polakach, którzy przyjeżdżają do Anglii i swoim zachowaniem psują nam opinię.

I jeszcze słów kilka do autorki posta:  Droga dziewczyno, co w Polsce zaciążyłaś – weź się do uczciwej pracy w Wielkiej Brytanii (wszak ciąża to nie choroba) albo po benefity zasuwaj do ojczystego kraju. I nie sraj więcej we własne gniazdo.

Przepraszam za wulgaryzmy, zdenerwowałam się.

Jaśko

The post Jestem w ciąży – gdzie po benefity? appeared first on Pozytywni.co.uk.

Z zaskoczeniem obserwujemy, że coraz więcej przedstawicieli mediów polonijnych publikuje pozytywne artykuły na temat Polaków w Wielkiej Brytanii.

Nikogo – broń Boże – nie posądzamy o plagiat. Jesteśmy zmuszeni to wyjaśnić, gdyż zdarzyło nam się, że zostaliśmy oskarżeni o nadmiar pychy i głupotę. Wszystko po tym, kiedy pogratulowaliśmy polonijnemu portalowi, który do tej pory faszerował nas krytycznymi i nieprzychylnymi opiniami na temat Polaków, zmiany w sposobie postrzegania Polaka. Źle odczytano nasze intencje i uznano, że zarzucamy plagiat.W końcu pogratulowaliśmy tego, że stali się Pozytywni

Drodzy Dziennikarze, Publicyści, Redaktorzy ! Nie przypisujemy sobie filozofii kreowania pozytywnego wizerunku Polaka. Chcemy, byście razem z nami grali do jednej bramki. Chcemy mówić z Wami jednym językiem – zależy nam jednak na tym, by nie był to język kłamstw na temat Polaków, język nienawiści i straszenia Anglików ludźmi z kraju nad Wisłą.

Cieszy nas niezmiernie to, że w mediach brytyjskich znajdujemy coraz więcej informacji na temat sukcesów Polaków. Cieszy nas fakt, że ogłaszane są konkursy na przedsiębiorczego Polaka – to wszystko świadczy o tym, że coś drgnęło. Jesteśmy dumni z tej zmiany, a przede wszystkim z faktu, iż w pewien sposób się do niej przyczyniliśmy.

Pozostaje nam mieć nadzieję, że zmiana którą obserwujemy nie jest tylko tymczasowa i że nie nastąpiła wyłącznie dlatego, by zwiększyć poczytność magazynów i stron internetowych. Taki manewr z pewnością zostanie przez czytelników zarejestrowany i nie będzie korzystny dla Polonii.

– Bo czy nie jest czasem tak, że media polonijne, które śledzą przecież to, co się dzieje w branży, zauważyły, że jest po prostu moda na pozytywne materiały na temat Polaków i dlatego zmieniły kierunek myślenia? Mamy nadzieję, że tak nie jest i że dzięki tej transformacji, która na naszych oczach dokonuje się w brytyjskich mediach, będziemy jedną drużyną, która wspiera przedsiębiorczych, kreatywnych i pracowitych Polaków, że nasze wspólne myślenie zmieni sposób myślenia Anglików  – mówi Tomasz Frontczak, współtwórca i pomysłodawca Pozytywnych.

Kilka miesięcy funkcjonowania portalu www.pozytywni.co.uk wystarczyło, by kilka tysięcy osób zadeklarowało przynależność do grupy fanów. Ta liczba z miesiąca na miesiąc, z tygodnia na tydzień i z dnia na dzień rośnie. Każdy dobry socjolog wyciągnie z tego taki wniosek: ludzie łakną pozytywnych informacji, chcą wiedzieć więcej o tym, jak osiągnąć sukces, chcą czytać o ludziach, którzy przyjechali do UK w poszukiwaniu grosza, a znaleźli na Wyspach szczęście, znaleźli pracę, dającą im satysfakcję i spełnienie. To ich motywuje i sprawia, że mgła nad Anglią się rozjaśnia. Nie dziwi zatem, że to „światełko w tunelu” dostrzegły media polonijne i tez chcą podążać tą drogą.

Idźmy więc w jednym kierunku. Pozytywni – to dobry kierunek.

Ze swej strony deklarujemy Wam, że już wkrótce z naszej strony czeka Was mnóstwo atrakcji i wydarzeń, które będą jednoczyć Polonię na Wyspach. Chcemy być wszędzie tam, gdzie dzieje się coś ciekawego i ważnego odnotowania w pozytywnym kalendarzu.

Na początek zapraszamy na dyskotekę dla Polonii. Potem takich i innych akcji będzie więcej. Warto więc zostać Pozytywnym. Przysyłajcie nam informacje o osobach, które możemy zaprezentować, które mogą być wzorem do naśladowania dla innych, które osiągnęły sukces zaczynając od niczego, które robią teraz coś, na co w Polsce nigdy by się nie odważyli. Chcemy ich promować .

Przysyłajcie do nas też informacje o zmianach, jakie zaobserwowaliście w brytyjskich mediach. Z tymi mediami będziemy chcieli się zjednoczyć.

Połączone siły Pozytywnych to siła nie do pokonania.

Bądźcie z nami. Aktywnie

Jaśko

The post Fenomen „Pozytywnych” appeared first on Pozytywni.co.uk.

„Jurek Owsiak to złodziej, oszust, malwersant” – na kilka dni przed kolejnym finałem Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy „hejterzy” mieli pełne ręce roboty. Nie dość, że obrzucali błotem twórcę i lidera największej akcji społecznej w kosmosie, to jawnie nawoływali do bojkotu WOŚP. I pewnie natłok tych negatywnych informacji na temat Jurka Owsiaka niejednemu dał do myślenia. Mi również. Próbowałam odpowiedzieć sobie na pytanie, czy to dobrze że ten WOŚP jest, czy niekoniecznie.

Oto do jakich wniosków doszłam:

1. Gdybym była Jurkiem Owsiakiem też musiałabym z czegoś żyć. Gdybym miała na tyle siły wewnętrznej, tyle pasji, tyle chęci działania i pomagania innym – gdybym umiała z taką konsekwencją i systematycznością pracować i od kilkudziesięciu lat bez żadnych problemów porywać za sobą tysiące, jeśli nie miliony ludzi – to chciałabym być za to sowicie wynagradzana. Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy to dziecko Jurka Owsiaka, fundacja to jego pomysł, który od początku sam realizował, zarażając pasją kolejne osoby. Gdyby zabierał nawet połowę z tego, co uzbiera – byłoby to uczciwe. Tak samo, jak uczciwe jest zatrudnienie w fundacji swoich najbliższych.  Tez bym zatrudniła swoją rodzinę, przyjaciół i znajomych – jeśliby pracowali tak, jakbym sobie tego życzyła – byłabym z tego dumna. A Ty byś nie zatrudnił? (jeśli odpowiesz, że nie – sam siebie okłamujesz). Jurek Owsiak nie jest związany z żadną instytucją polityczną czy wyznaniową, nikomu nie obiecywał, że będzie żył w ubóstwie, że będzie zbawiał świat i nie będzie korzystał z efektów swojej pracy. Zasłużył na to, by korzystać.
2. Dziwi mnie ta wojna „hejterska”. Znalazłabym wiele innych organizacji do „nie lubienia”. Myśleliście może o polskim ZUS-ie? Miesiąc w miesiąc zdziera z ludzi wielkie pieniądze. Ludzie płacą, bo MUSZĄ. (Na Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy nie muszą dać ani grosza. Dają ci, którzy chcą – korzystają wszyscy) . I taki ZUS nie patrzy, czy człowiek ma – czy nie ma. Zdziera, a potem i tak oferuje służbę zdrowia w karygodnej jakości, o wysokości polskiej emerytury nie wspominając. Kto gorszy? ZUS czy Owsiak?
3. Przez 23 lata organizacji finałów Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy nie wrzuciłam do puszek wolontariuszy żadnej pokaźnej kwoty. Były to raczej symboliczne sumy – takie, które wydałabym na pierdoły i nawet nie zwróciłabym na to większej uwagi. Przypuszczam, że ani mój domowy budżet ani większości wspierających orkiestrę nie ucierpiał poprzez tę akcję. Nawet jeśli utrzymanie fundacji i Jurka Owsiaka kosztuje – mam to w nosie. Dałam niewiele, a korzyści tysiące ludzi miały mnóstwo. Sprzęt dla szpitali to jedno, ale co równie ważne – w tym jednym dniu w roku jednoczy się cała Polska (od niedawna wielkie akcje organizuje również Polonia w Londynie – relacja z tego niesamowitego wydarzenia już wkrótce na pozytywni.co.uk). Koncerty, konkursy, zabawy, aukcje, akcje prospołeczne – tego wszystkiego bez wielkoorkiestrowej iskry po prostu by nie było.
4. Nie wiem, czy w każdym polskim szpitalu, ale na pewno w decydującej większości jest sprzęt zakupiony przez Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy. To sprzęt najwyższej jakości, ratujący życie, służący badaniom i diagnostyce. Jakież było moje zdziwienie, kiedy po porodzie córki otrzymałam certyfikat badania słuchu sprzętem WOŚP. Wtedy zdałam sobie sprawę, że otrzymałam znacznie więcej niż przez tych dzieścia lat dałam.

Zatem drodzy „hejterzy” i wszyscy, którzy obrzucacie błotem Jurka Owsiaka. Zamilknijcie, z łaski swojej – nikt nie zmusza Was do wrzucania grosza do puszki wolontariuszy, nikt nie zmusza Was do udziału w kolejnych finałach i nikt nie zmusza Was do korzystania ze sprzętu ufundowanego przez WOŚP. Podpiszcie oświadczenie, że nie będzie korzystać ze sprzętu zakupionego przez orkiestrę i zajmijcie się, czymś pożytecznym. Może zlinczujecie ten polski ZUS?

Natomiast wszystkich Pozytywnych do wspierania kolejnych finałów WOŚP – choćby symboliczną kwotą. Przy okazji zabawa przednia. Z pewnością żadna akcja prospołeczna nigdy wcześniej nie jednoczyła takiej liczby ludzi. Żaden inny naród na świecie nie zorganizował do tej pory czegoś takiego. Bez wsparcia rządu, bez wsparcia inwestorów i kapitału różnego pochodzenia. Nikt nie zorganizował takiej akcji wyłącznie wielkością serca – tak jak to uczynili Polacy. I niech orkiestra gra do końca świata i o jeden dzień dłużej – hejterom zabraknie konsekwencji, bo oni specjalizują się w akcjach sezonowych.

Do zobaczenia na kolejnym finale. Sie ma! J

Jaśko

The post Owsiak to nie Matka Teresa appeared first on Pozytywni.co.uk.

Zupełnie z zaskoczenia zmarła moja ukochana Babcia – w ostatnim dniu roku, chwilę po południu. Zjadła swój ostatni posiłek i po prosu przestała oddychać. Właściwie mogłabym opisywać tu żal całej rodziny, ale istotniejsze jest to, co wydarzyło się potem i do jakich przemyśleń mnie to skłoniło.

Otóż kilka godzin po śmierci Babci, po pierwszym szoku, kondolencjach, które nadchodziły zewsząd, otrzymaliśmy MMSa. Był to MMS od mojej przyjaciółki, która kilka miesięcy temu zaszła w ciążę. Właśnie wyszła od lekarza, miała „widzenie” z maleństwem. MMS, którego otrzymaliśmy był zatytułowany „Kinder – niespodzianka”, zawierał zdjęcie USG. Na zdjęciu, standardowo, widniał obrazek dzieciątka w brzuchu, tyle że nie jednego, a dwojga. Ania i Krzyś będą mieli bliźniaki – choć w ich rodzinie taki przypadek się nie zdarzył i nikt nie mógł przewidzieć, że tak się może stać. Rodzice oczywiście przeszczęśliwi, a ja pomyślałam wtedy o przewrotności życia. Jedno się kończy, a w to miejsce niemalże natychmiast powstaje drugie. Pomyślałam, że to oczywisty znak, że nie mogę zatrzymać się w miejscu i użalać się nad sobą i swoją rodziną, bo przecież świat idzie do przodu. Nie mogę siedzieć i płakać, udawać że nie ma Sylwestra i zrezygnować z noworocznych postanowień, bo ostatnie godziny wręcz zobowiązują mnie do tego, by iść dalej i realizować swoje marzenia.

„Babci nie ma już z nami, ale wierzę że teraz będzie miała jeszcze większą możliwość pomocy nam. Będzie nas pilnować” – przeczytałam w smsie od Brata.

Ktoś mógłby powiedzieć, że to przypadek, że umiera Babcia i natychmiast otrzymuję informację o tym, że tak blisko mnie powstaje nowe życie, przecież tak się zdarza. Ale nie był to koniec słodko-gorzkich doświadczeń końca starego i początku Nowego Roku.

Dzisiaj, czyli w pierwszym dniu Nowego Roku tuż po południu otrzymałam telefon z informacją, że zmarł właśnie mój dziadek. Właściwie od kilku dni czekaliśmy na tę wiadomość, bo jego stan był bardzo zły i lekarze nie dawali nadziei. I stało się. Sama nie wiem, jak opisać to, co się w takiej sytuacji czuje. Ale znowu wydarzyło się coś, co w tym zalewie złych informacji, pokazuje jak przewrotne jest życie. Właściwie chwilę po telefonie o śmierci dziadka, otrzymujemy informację, że dzisiaj przyszło na świat dzieciątko Kuzyna. Nie widzieliśmy się od dawna, ale ta informacja dotarła do nas lotem błyskawicy.

I po raz kolejny próbujemy okiełznać te sprzeczne uczucia, które się w nas lęgną. Bo niby czujemy się fatalnie, świat się wali, a z drugiej strony zaczyna się coś nowego, pięknego, co dostarczy kolejnych emocji – może dobrych, może złych. Na pewno cennych.

„Bo każdy początek to przecież ciąg dalszy. A księga zawsze otwarta w połowie” – pisała Wisława Szymborska.

Skoro więc jesteśmy w trakcie naszej drogi, musimy zaplanować kolejny rok. Usiedliśmy i spisaliśmy nasze cele i marzenia. Rozpisaliśmy w dokładnością miesiąca co i jak chcemy zrealizować. Stworzyliśmy mapę marzeń, które będziemy realizować krok po kroku.

„Chcę się nauczyć angielskiego, żeby dogadać się jak pojadę do Anglii na ferie. Chcę jechać do Warszawy w lipcu na koncert Violetty. Chcę nauczyć Lenę pisać” – to kilka zamierzeń Zuzanny.

„Chcę zobaczyć prawdziwą Elsę, Annę i Olafa w Disneylandzie –  w wakacje. Chcę zwiedzić Warszawę i mieć nowe buty na obcasach” – o tym marzy Lena – moja młodsza córka.

I wszystko jest do ogarnięcia. Moje cele są rozpisane na kolejne miesiące. Zrobiłam to tak, jak radzi Mateusz Grzesiak: „Zapisz, skonkretyzuj, maksymalnie uszczegółowiaj. Bądź precyzyjny. Odpowiedz na te pytania: Co konkretnie chcesz osiągnąć? Do kiedy? Po czym poznam, że to osiągnąłem? Jak to osiągnę? Jakie zasoby są mi potrzebne, by to osiągnąć? Kiedy konkretnie będę to robił? Gdzie konkretnie będę to robił? Z jakich zachowań zrezygnuję, aby to osiągnąć? Na jakie etapy podzielę mój cel? Zapisz bardzo wyraźnie. Niech Twój mózg zapamięta ten moment. Opowiedz o zaplanowanych celach swoim bliskim – to Cię przybliży do osiągnięcia celu”

Trochę się tych marzeń uzbierało – na każdy kolejny miesiąc. Będę miała pełne ręce roboty, nie będę miała zbyt wiele czasu na nic-nie-robienie, ale dzięki temu, kiedy będę rozliczać rok 2015, będę mogła powiedzieć: „Tak chciałam – zaplanowałam – zrobiłam. Jestem w tym miejscu, w którym chcę być”.

Potem, kiedy już wszystko rozpisałam, obejrzałam noworoczne wystąpienie jeszcze jednego szaleńca motywacyjnego – Michała Wawrzyniaka:

Cel mega-ambitny? Taki, który wydaje mi się nieosiągalny? Proszę bardzo. Mam.

Teraz pozostaje tylko czekać na realizację i na to, co przyniesie mega pozytywny rok 2015.

Babcia i Dziadek mi pomogą.

Wam też radzę zaplanowanie sobie Nowego Roku – bo będzie inny niż wszystkie pozostałe. Przestańcie narzekać na niepowodzenia i smutki, zaciśnijcie pośladki i niech zwycięży Wasza pozytywna natura.

Tego w Nowym, 2015 roku Wam życzę.

Jaśko

The post Jak się po tym podnieść? appeared first on Pozytywni.co.uk.

Pozytywny? Co to za wymysł?

Kim są ci Pozytywni? O co tym oszołomom w ogóle chodzi? – nie zastawialiście się na tym, kiedy trafiliście na nasz portal? Sami się nad tym zastanawialiśmy, kiedy narodziła się idea utworzenia czegoś, co będzie przeciwwagą dla tego całego natłoku informacji o Polakach- złodziejach, wyzyskiwaczach, nierobach i pijakach. Pomyśleliśmy wtedy, że przecież jesteśmy inni, że w naszym otoczeniu zaledwie niewielki ułamek to ci, do których byśmy się nie przyznali i uznaliśmy, że nie warto nagłaśniać ich poczynań. Za to warto mówić i pisać o ludziach, którzy są wartością samą w sobie – o Pozytywnych.

Kto może zostać Pozytywnym? Czy takim się człowiek rodzi? Skąd się bierze taki sposób myślenia? Sposób działania? – odpowiedź na te pytanie wcale nie jest prosta i jednoznaczna.
– Bycie Pozytywnym to przede wszystkim umiejętność osiągania własnych celów oraz doceniania tego, co już udało nam się osiągnąć. Ważne jest to, jakie to są cele, a nie to jaką mają skalę – nie liczy się, czy naszym marzeniem jest schudnięcie 5 kilogramów, czy też zarabianie miliona rocznie – ważne jest to, aby nasze założenia nigdy nie krzywdziły innych. Szacunek dla świata i ludzi jest podstawową ideą każdego Pozytywnego – mówi David Słomian, współtwórca portalu www.pozytywni.co.uk

Idąc tym tropem, ważny jest sposób myślenia oraz to, co sobą reprezentujemy i wbrew temu co wielu z nas myśli, nie jest ważne to skąd pochodzimy, czy też w jakim środowisku się wychowaliśmy. Oczywiście ma to znaczenie do pewnego momentu, jednak zawsze dochodzimy do punktu, kiedy to my dokonujemy wyboru i tylko my jesteśmy za niego odpowiedzialni.

Aby stać się lepszym człowiekiem nie musisz od razu zdobywać gór, zacznij od małych zmian w swoim otoczeniu. Uśmiechnij się do człowieka, który siedzi naprzeciwko w autobusie bądź mija Cię na ulicy. Szybko zauważysz, że i Twoje samopoczucie się zmieni.
– Najważniejsza zmiana zachodzi w głowie, w sposobie myślenia. Jest możliwa tylko wówczas, kiedy dopuścimy do siebie myśl, że popełniamy błędy i jeśli tylko chcemy, możemy zrobić coś, aby je zniwelować i zrobić krok do przodu. Pozytywny to osoba świadoma swoich wad, wierząca w sukces i zmianę. To osoba, która dąży do wyznaczonego celu czasem wolniej, czasem szybciej – ale wytrwale – dodaje Tomasz Frontczak, współtwórca portalu.

Przepis na szczęście jest prosty – to my sami go sobie komplikujemy, bo poczucie szczęścia jest emocją, taką jak wszystkie inne, i dlatego łatwo ją wywołać. Dawajcie poczucie szczęścia innym, a bardzo szybko powróci ono do Was.
– Pewnie stwierdzicie, że opowiadamy jakieś farmazony, naczytaliśmy się książek na temat pozytywnego myślenia, motywacji i rozwoju osobistego. Nie będziemy zaprzeczać. Najistotniejsze jest jednak to, że idea, którą Wam prezentujemy jest prawdziwa. Nie osiągniesz sukcesu, szukając innych dróg. Nie osiągniesz go, wątpiąc w swoje siły, narzekając i nie wyznaczając kolejnych celów – dodaje Tomasz Frontczak.

Dobrze wiemy, że życie nie jest usłane różami. I wcale nie próbujemy twierdzić, że jeśli zostaniesz Pozytywnym, Twoje problemy znikną. Tak nie będzie. Dalej będziecie się borykać ze zmartwieniami – mniejszymi i większymi. Będą Was atakować i wymagać od Was nie lada poświęceń i wyzwań.
– Pozytywni różnią się od innych jednak sposobem podejścia do problemu. To dla nas wyzwania, nie poddajemy się niepowodzeniom, stawiamy im czoła – zawsze i wszędzie, niezależnie od tego jak trudne są to sprawy. Czasem w życiu pojawia się ból, ale pamiętajcie że on minie, a pozostanie doświadczenie – tłumaczy David Słomian.

Zaprezentowaliśmy Wam już na portalu mnóstwo osób, które w naszej opinii są osobami sukcesu. To wszystko Polacy, którzy doskonale odnaleźli się w obcej rzeczywistości. To ludzie o rożnych poglądach, o różnych temperamentach, usposobieniach i stylach życia. Każdy z nich zajmuje się czymś innym i w czymś innym jest dobry. Różnią się praktycznie wszystkim, poza jednym, co łączy wszystkich Pozytywnych – są wytrwali w dążeniu do celu i wiedzą, co w życiu chcą osiągnąć. Mają plan na życie. Kiedyś wydawał im się nierealny, był marzeniem, mrzonką – dzisiaj jest realizowany z sercem i pasją. Dlaczego? Bo Pozytywny wie dokąd zmierza. Idzie na szczyt, a pamiętajcie, że w drodze na szczyt nigdy nie jest z górki.
– Kiedy myślę o stawianiu czoła przeciwnościom losu, zawsze przypominają mi się słowa Willa Smitha, wypowiedziane podczas przemówienia do dzieci – nie będę go dokładnie cytował, ale wytłumaczę o co chodzi – powiedział on, że kluczem do życia jest bieganie i czytanie. Bieganie, dlatego, że kiedy biegniesz i nie masz już więcej siły, to w głowie pojawia się głos, który mówi Ci żebyś się zatrzymał, że nie ma takiej możliwości, abyś dalej mógł kontynuować wysiłek, ale jeśli nauczysz się ignorować ten głos, nauczysz się nie poddawać w ciężkich życiowych sytuacjach. Nie chodzi tutaj o to, że każdy Pozytywny ma być biegaczem długodystansowym, chodzi raczej o to, aby nauczyć się wytrwałości i pokonywania własnych słabości – jest to bardzo długa droga, ale póki staramy się za każdym razem przebiec te kilka metrów więcej, to będziemy stawali się coraz lepsi. Nikt z nas nie jest doskonały, dlatego bardzo ważnym jest uświadomienie sobie swoich własnych ułomności i ich przezwyciężanie – wyjaśnia Słomian – A dlaczego warto czytać? Choć by dlatego, że przed nami żyły już miliardy ludzi i w naszym życiu nie ma takich problemów, których już ktoś wcześniej nie doświadczył, nie rozwiązał ich i nie napisał o tym w jakiejś książce.

Puentując zatem: kim jest Pozytywny? To osoba, która wie czego chce, widzi swój cel i nieustannie szuka sposobu, aby go osiągnąć. Bycie pozytywnym to pewnego rodzaju sposób na życie, coś czego można się nauczyć. Jest to umiejętność wyciągania wniosków z własnych oraz cudzych błędów. Nie zawsze jest to najprostsza droga, ale na pewno warta zaangażowania. Wymaga przede wszystkim wytrwałości. Jeśli jesteś taką osobą, bądź chcesz taką zostać – bądź Pozytywnym. Dobrze trafiłeś. Maruderów odsyłamy do konkurencyjnych portali. Niech nam dobrej energii nie zabierają.

SJ

The post Kim są pozytywni? appeared first on Pozytywni.co.uk.