Opowiedz proszę o Waszych wszystkich sukcesach i sławnym meczu z Banter Brigade?

Nasze początki w Newcastle zaczęły się od zwykłego kopania piłki. Z chłopakami zebraliśmy się, żeby się trochę poruszać i pokopać piłkę, graliśmy wspólnie miedzy sobą, przy werbowaniu ludzi na wspólne niedzielne granie. Doszły do nas słuchy że są inne polskie drużyny, które też grają tak jak my, wiec postanowiliśmy wybrać najsilniejszy team z nas i zmierzyć się z innymi drużynami. Na początku były to wyrównane mecze, ale my z dnia na dzień zaczęliśmy się rozumieć coraz lepiej i stawaliśmy się za silni dla pozostałych drużyn. Po pewnych czasie gdy wygrywaliśmy, wręcz gromiliśmy swoich rywali, wpadłem na pomysł byśmy spróbowali swoich sił w lidze przeciwko angielskim drużyną. Widziałem w nas potencjał i narastającą siłę i wspólnie stwierdziliśmy, że to dobry pomysł dla sprawdzenia się oraz rozwoju drużyny. Dołączyliśmy do ligi soccer6s (w której już kiedyś miałem przyjemność grać, wiec wprowadzenie drużyny nie było jakimś problemem, tym bardziej, że jakaś drużyna się rozpadła i mogliśmy zająć jej miejsce w lidze. Wystartowaliśmy w połowie sezonu w Division 1, od początku musieliśmy bronić się przed spadkiem z ligi, gdyż drużyna, która się wycofała, nie zgromadziła zbyt wiele punktów, tak że próbowaliśmy odrobić straty i utrzymać się w lidze. Było blisko, ale w ostatnim meczu sezonu przegraliśmy (przy nie korzystnym dla nas sędziowaniu, ale jako rodzynek w lidze i to jeszcze z innego kraju musimy liczyć na własne umiejętności i czasami grać pod górkę) w ogólnym rozrachunku spadliśmy z ligi, ale to podziałało na nas mobilizująco. W następnym sezonie wygraliśmy division 2 z ogromną przewaga, zdobyliśmy awans i z olbrzymim optymizmem czekaliśmy na nowy sezon w Division 1. Pierwszy mecz to był jednak kubeł zimnej wody przegraliśmy 2:1, i to była lekcja pokory dla nas, która nauczyła nas realnie myśleć, po czym postawiliśmy sobie cel utrzymanie się w lidze, czego dokonaliśmy zajmując 4 miejsce. Cel na przyszły sezon był jasny – tylko wygrana! Od początku nowego sezony wygrywaliśmy mecz za meczem, progres drużyny był niesamowity. Umiejętności i zgranie wzrastało z każdym meczem, co zaowocowało wygraniem ligi, osiągnęliśmy zamierzone cele i postanowiliśmy sprawdzić się w innej lidze, może silniejszej o większej ilości meczów. Zgłosiliśmy drużynę do Monday Night Benfield League, organizowane przez chapionsoccer.co.uk. Zaprosili nas na mecz kontrolny, który wygraliśmy 2:1 i przyjęli nas do ligi. Wystartowaliśmy od Division2, którą wręcz zdeklasowaliśmy wygrywając z ogromną przewagą nad drugim zespołem i po drodze w eliminacjach pucharu ligi pokonaliśmy zespół, który później wygrał Division 1. Po wywalczeniu awansu do Division 1, przyszedł czas na finały pucharu ligi, do którego zakwalifikowaliśmy się miedzy rozgrywkami ligi, na początek przyszło nam się mierzyć z zespołem Division1 Wallsender. Pokonaliśmy ich 2:0, potem wygraliśmy 3:2 i w końcu przyszedł czas na finał, w którym przyszło nam się zmierzyć z mistrzem, czyli zwycięzca Division 1, którego już raz pokonaliśmy w grupie 1:0. Oni byli podwójnie zmobilizowani i pozbierali najlepszych zawodników z drużyn, które odpadły, żeby nas pokonać. Niestety nie udało się to im, w meczu padł wynik 1:1 i doszło do rzutów karnych, w których wygraliśmy 3:2 i mogliśmy wznieść puchar ligi i z pełnym entuzjazmem myśleć o rozgrywkach Division 1.

Jak się wspólnie odnaleźliście?

Jak się odnaleźliśmy… hmm jeden podawał przez drugiego zapraszaliśmy nowe osoby na wspólne granie, itd. Ogólnie temat piłki nożnej sam się nawija na język, dzięki czemu umożliwiło nam to skompletowanie drużyny.

Jesteś kapitanem  drużyny, chciałabym abyś przybliżył nam swoją sylwetkę

Tak, jestem kapitanem drużyny wybranym przez nasz zespól, ale ogólnie wszystkie decyzje podejmujemy z zarządem, w który skład wchodzą: Ja, Patryk Szczurek, Sebastian Jobczyk, Bogdan Oreszczynski oraz Łukasz Lehmann.

Jak jest Twoja historia związana z piłką?

Moja osobista, historia związana z piłka jest bardzo długa i kręta.  Gdyby wyszło tak jak bym sobie wymarzył to nie dawał bym wywiadu tu tylko w canal+ hehe.  A tak na serio, to grałem od dziecka, nieraz wychodziłem z piłką rano i wracałem, jak było już ciemno. Miałem epizody w drużynach juniorskich, takich jak: GORNIK ZABRZE, PIAST GLIWICE oraz seniorskich KOLEJARZ GLIWICE I GZKS SOSNICA GLIWICE, ale dziś jestem tu gram w drużynie po 11-tu w CHEMFICA SUNDAY i oczywiście szóstek POLISH EAGLES.

Jakie plany i aspiracje macie na przyszłość?

Nasze plany na przyszłość… czas pokaże na razie  koncentrujemy się na lidze oraz obronie pucharu…

Dziękujemy bardzo za wywiad i życzymy dalszych wygranych. 

Barbara Larysz.

The post Sukcesy polskiej drużyny Polish Eagles w Newcastle – rozmowa z kapitanem Patrykiem Szczurkiem appeared first on Pozytywni.co.uk.

Trenowalam wiele rożnych sztuk walki, jednak kazdej brakowalo tego czegos. Każda sztuka miala swoje sztuczne ograniczenia, które nie poprawiały szansy przetrwania na ulicy, a wręcz przeciwnie.

Kiedy jeden z moich znajomych (zawodowy boxer) został zaatakowany na ulicy przez ponad 10 napastnikow, zrozumialam, że my bylismy nauczeni jak walczyć, a nie jak unikać niebezpieczeństwa. Krav Maga dla mnie to sztuka rozpoznawania zagrożen. System jest znacznie bardziej kompletny niz inne sztuki walk i buduje umiejetnosc adaptacji do różnych  sytuacji.

Jest Pani instruktorką Krav Maga od sześciu lat, trenuje Pani tę sztukę od dwunastu, czym Krav Maga i trenowanie ludzi jest dla Pani?

Mimo tego, ze współczesny świat jest pełny zagrożen, na które staram sie przygotować moich uczniów, głównym celem treningu jest zbudowanie silnej osobowości, wzbudzenie pewności siebie i rozbudzenie chęci do samodoskonalenia. Tak naprawdę każdy z nas jest lepszy, niż czesto sami o sobie myślimy. Zadaniem instruktora jest zachęcenie ucznia, aby odkryl swoje wrodzone umiejętności i cechy.

Czy Krav Maga jest dla każdego?

W moim klubie prowadzimy zajęcia dla grup dziecięcych 5-13 lat, jak również dla dorosłych,  więc najmłodszy uczeń ma 5 lat a najstarszy 56. Krav Maga,  jako system, jest dla każdego, ponieważ jest oparta na naturalnych odruchach. Zawsze jednak najlepiej jest spróbowac samemu, a nie sluchać opinii innych ;-).

Jest Pani ogranizatorką wielu kursów:  broni palnej, fitness, M-power proszę nam opowiedzieć o nich więcej…

M-power jest corocznym eventem organizowanym w celu uświadomenia kobietom jak silne mogą być.

Zajecia M-power pozwalają, wszystkim uczestniczkom, w sposób prosty i naturalny opanować strach wywołany brutalnością napadu, kształtują podstawowe nawyki obronne oraz uczą neutralizować działania potencjalnych napastników.

M-power zaprojektowany jest wyłącznie dla kobiet. Szkolenie rozpoczyna się od nauki rozpoznawania sytuacji zagrożeń i unikania ich, treningu pewności siebie i zachowania przy spotkaniu z napastnikiem. Uczestniczki uczą się reagować stosownie do poziomu zagrożenia i rozwiązywania konfliktów poprzez fizyczną i słowną samoobronę. Przez ostatnie 3 lata M-power był bezpłatnym eventem, ale robiliśmy zbiórkę pieniędzy na rzecz Cancer Research. W tym roku zbieramy skromna opłate i zyski beda przekazane na rzecz akcji charytatywnej.

strona eventu- http://www.activekravmaga.co.uk/mpower/

Firearms Crash Course to obozy strzelectwa taktycznego, przeznaczone głównie dla uczniów klubów Krav Maga z różnych krajów. W zeszlym roku zorganizowałam trzy kursy strzeleckie, które cieszyły się dużą popularnością.

Dodatkowo, jest Pani Trenerem Personalonym, Lifestyle Coachem oraz jest Pani fotografem Jak znajduje Pani czas na to wszystko?

Według mnie zadowolenie z życia pochodzi z trzech głównych elementów: 1-wplywaniu w pozytywny sposob na życie innych 2-bycie aktywnym fizycznie i umysłowo i 3 doskonaleniu siebie.

Ponieważ moje zajecia są podporzadkowane tym elementom, ja nie odczuwam typowego zmęczenia po pracy. Kocham to co robię i każdego dnia wstaję rano podekscytowana tym, co przyniesie nowy dzień.

Posiadam wiele kwalifikacji, których tutaj nie wypisze, ale wszystkie pomagają mi być jeszcze lepszym instruktorem dla moich uczniów.

3 lata temu mialam niefortunny wypadek i wybilam sobie oba barki. Oczywśicie takie wydarzenie jest fizycznie i psychicznie bolesne, szczególnie biorąc pod uwagę moją pracę jako instruktora. Kiedy pojechałam na 3 dniowy trening instruktorski ciężko mi bylo usiedzieć spokojnie i patrzec na trenujacych kolegów, a wiec chwyciłam aparat, a że dość dobrze Krav Mage znam, łatwo mi bylo uchwycić na zdjeciach najlepsze momenty. Od tamtej pory fotografia stala się moją kolejna pasją i każdy event jest nowym ekscytujacym wyzwaniem. Fotografia a dokładnie edytowanie zdjęć daje mi możliwość ekspresji mojej kreatywnej strony

Jak widać jest Pani bardzo aktywna fizycznie, czym ta aktywność jest dla Pani?

Jak wspomnialam wczesniej, bycie aktywnym jest dla mnie bardzo ważne gdyż daje mi to energię, radość, a ponadto pewność siebie i umiejetności.

Trudno zmotywować innych?

Przyznajeę, zże czasem nie jest to łatwe, ale kiedy zrozumie się czym kierują się uczniowie i jakie cele mają kiedy zaczynają trenować w klubie, można dostosować techniki do indywidualnych potrzeb. Obserwowanie poprawy w życiu uczniów wynikajacych z regularnych treningow jest najbardziej satysfakcjonującym aspektem mojej pracy.

Posiada Pani sposób, jak zmotywować się samemu przed sobą?

Kiedy robi się to, co się lubi, nie jest trudno o motywację. Staram się podążac za zainteresowaniami, których mam wiele. Każdy dzień jest zupełnie inny, przez co życie jest ciekawsze. Kiedy muszę robic to za czym nie przepadam (np. robotę papierkową) staram sie zautomatyzować proces i zarezerwować sobie okresloną ilość czasu w kalendarzu na okreslone zadanie. Dyscyplina jest jak miesień, który trzeba ćwiczyć. Przydaje się w każdej dziedzinie życia.

Jak wysoko podniesie sobie Pani poprzeczkę w tym roku?

Poprzedni rok byl pełen wydarzeń i wyzwań. Uczestniczyłam we wielu konferencjach biznesowych, treningach Krav Maga i obozach strzeleckich. NajwiĘkszym wyzwaniem byŁo takŻe uczestnictwo w konkursie bikini fitness, gdyż jest to dalekie od mojego ‘stylu’ ;-).

Ten rok zaczęłam od wyzwania -przejscia Inka Trail prowadzącego do Machu Pichu w Peru. To bylo niesamowite doświadczenie, które zachęciło mnie do dalszych podróży.

Do kwietnia planuję skupić się na rozbudowaniu klubu. W tym roku już pracuję nad trzema obozami strzeleckimi, workshopem M-power, organizuję examiny Krav Maga dla uczniow, ponadto kręcę filmiki fitnessu do mojego nowego kanalu Youtube.

https://www.youtube.com/watch?v=H_cNYurPtEI

A co do rozrywek, to na najbliższe miesiące mam zaplanowany krótki kurs spadochroniarstwa, skok na bungee oraz obozy strzeleckie.

Można mnie znaleźć pod https://www.facebook.com/asurowiec

Dziękujemy bardzo za wywiad i poświęcony czas, życzymy dalszych sukcesów i realizacji wszystkich wyzwań. 

The post Anna Surowiec i jej życie pełne wyzwań appeared first on Pozytywni.co.uk.

Wykorzystaj początek roku, przyszedł czas na poukładanie wszystkich spraw! Zacznij od razu, z samego rana!

Poranny sukces podnosi motywację, nie odkładaj spraw na później, wyznacz sobie codzienne cele i konsekwentnie je realizuj. Już po pierwszych sukcesach, pojawi Ci się uśmiech i uczucie zadowolenia z siebie samego. Plan dnia to podstawa!

Schowaj wymówki do kieszeni, wiem, że pogoda nie sprzyja zbytnio entuzjazmowi, ale pomyśl o pozytywnych skutkach Twojego wysiłku. Nagradzaj się za sukcesy!

Pozytywnie wykorzystuj czas spędzany w domu, zrób porządek w szafach, komodach, ugotuj coś wyjątkowego, lub upiecz ciasto. Staraj się być aktywny i spontaniczny!

Wyłącz komputer, tablet, czy telefon i spotkaj się ze znajomymi, odśwież znajomości  i przyjaźnie. Nic tak pozytywnie nie nastraja, jak ciekawe spotkanie i rozmowa z innymi. Umów się na film, kolację, pamiętaj, że człowiek jest stworzeniem stadnym, wiec przebywanie w towarzystwie innych jest dla nas niezwykle ważne. Korzystnie wpływa na budowanie relecji,
pobudza do działania, inspiruje i motywuje!

Ja jestem gotowa do dziełania a Ty?

Pozdrawiam, B.L.

The post Zimowa deprecha? Nie dla nas!!! appeared first on Pozytywni.co.uk.

Na 50%, 30%, może 80%?

Czy da się w ogóle żyć na 100%? Jakie jest Wasze zdanie?

Zapewne jest mnówstwo takich, co bez zastanowiena, banalnie odpowiedzą, że taaaak, oni w pełni wykorzystują swoje życie, ale czy oby na pewno?

Ilu posród nas jest takich, którzy boją się żyć…udają emocje, udają, że są szcześliwi, udają, że się bawią…

Jeżeli chcesz przeżyc swoje życie na 100%, musisz rzeczywiście się bawić, kiedy się bawisz, musisz rzeczywiście pracować, kiedy pracujesz, inaczej nigdy nie osiągniesz spełnienia i zadowolenia.

Pamiętaj, że życie polega na wiecznym podejmowaniu decyzji i nie zawsze bedą to proste i dobre dacyzje.

Larry Winget w swojej książce pt. “Zamknij się! Przestań narzekać i zacznij żyć!”

Mówi, że: “Dopóki będziesz robił to co robiłeś do tej pory, życie twoje nie ulegnie zmianie. Jeśli nie jesteś zadowolony ze swojego dotychczasowego życia, to
musisz zacząć postępować inaczej. Jeśli w twoim życiu nie dzieje się nic niewłaściwego, to znaczy, że w ogóle niewiele się w nim dzieje”.

Te właśnie słowa sprawiły, że bardziej zainteresowałam się książką Wingeta, dlatego jeżeli nadal brakuje Wam dystansu do samych siebie, jak i otaczającego świata, przeczytajcie, jakie uniwersalne, choć przedstawione w całkiem odmienny sposób rady ma Larry Winget w swojej książce. Choć ostrzegam, iż język jakim posługuje się autor jest dość wstrząsający i szorstki, lecz  ma na celu dosadnie trafić do odbiorcy, który zagubił się gdzieś na ścieżce swojego życia.

„Moim celem jest wyrwać Cię z komfortowego, miernego stylu życia i przesunąć bliżej krawędzi. Krawędź to miejsce, w którym ludzie ośmielają się przeciwstawić wychowaniu, wykształceniu i sytuacji, w jakiej się znaleźli, by osiągnąć szczęście, sukces i powodzenie mimo swoich ograniczeń. Krawędź to miejsce, w którym zaczniesz żyć, gdy wreszcie przestaniesz okłamywać siebie i wszystkich wokoło, trzeźwo spojrzysz na to, gdzie się w życiu znajdujesz, a następnie zdecydujesz się pójść w lepsze miejsce. Krawędź to miejsce, gdzie jest fajnie, gdzie są pieniądze oraz gdzie możesz osiągnąć prawdziwą satysfakcję. Najlepszym elementem życia na krawędzi jest to, że nie ma tam tłoku” – pisze Winget.

W ten szary dzień, polecam Barbara Larysz.

Larry Winget – jeden z najbardziej znanych w Ameryce mówców w zakresie rozwoju osobistego, autor bestsellerów i osobowość telewizyjna. Samego siebie nazywa „Pitbullem Rozwoju Osobistego” (’Pitbull of Personal Development’) lub „Najbardziej Irracjonalnym Mówcą Świata” (’World’s Only Irritational Speaker’).

The post Żyć na 100%! appeared first on Pozytywni.co.uk.

Czy pamiętasz, czas i okoliczności, w których napisałaś swój pierwszy wiersz?

Chyba tak jak niemal wszyscy- byłam chyba bardzo mała. Wydaje mi się, że każdy jako dziecko ma swoje próby poetyckie, tylko większość przestaje pisać a ja przy tym zostałam. Na pewno było to coś rymowanego. Nie jest to najprzyjemniejsze doświadczenie, ponieważ zablokowało mnie to na wiele, wiele lat. Chyba pokazałam wierszyk ojcu, gdyż ten od tamtego czasu mnie zaczął wyśmiewać. Ojciec był agresywnym tyranem i alkoholikiem. Pisałam nadal, ale już nigdy nic nikomu nie pokazałam. Odważyłam się dopiero w 2012 roku! Wyobrażasz więc sobie, iż było to dla mnie nie lada odkryciem i zaskoczeniem, iż moje wiersze nawet kilku osobom się spodobały. Przełamałam w sobie strach przed wyśmianiem.

Czym jest dla Ciebie pisanie? Jakie emocje towarzyszą Ci podczas pisania?

Pisanie wierszy dla mnie to wgląd w siebie i poza siebie. To szukanie punktów odniesienia, kondensowanie myśli, uczuć. To walka pięknego języka z językiem potocznym, zwłaszcza kiedy język polski zamienia się w mieszankę polsko-angielską. To również zaproszenie do gry tego, kto czyta, bo tak już jest, iż wiersz potrzebuje czującego czytelnika aby żył. Często mam tak, że najpiękniejsze wiersze przychodzą tuż przed samym snem. Są tam, w tej fazie kiedy jeszcze myślę ale nie mogę ruszyć ciałem. Za każdym razem jest obietnica doskonełej formy bez wysiłku, niestety nie mogę w żaden sposób ich zapisać ani zapamiętać! Niestety każdy wiersz jest jest jak wyciąganie igły ze stogu siana, tych a nie innych słów, znaczeń z całej masy słowno myślowej.

Gdzie leży źródło Twojej inspiracji?

Źródło jest we mnie i wokół mnie. Podobno wszystko już zostało napisane, więc nie sądzę, abym była bardzo oryginalna ale często inspirują mnie zasłyszane lub przeczytane słowa, czasami film, muzyka, sytuacje te wymyślone i obserwowane i to co czuję. To jest tak, iż nagle coś we mnie zaczyna kiełkować, zaczynam pisać prawie bez sensu a w miarę przepisywania wyłania się prawdziwe sedno tego, co chcę wyrazić. Ja piszę w brudnopisach a dopiero potem wklepuję w komputer, kiedy to już wiersz jest prawie skończony. Potem musi on odleżeć swoje, znowu zaglądam, sprawdzam, czy forma, słowa pasują.

Twój ostatni tomik wierszy pt. Opuszczony Dom, poświęcony jest Sejnom, małemu miasteczku na północno-wschodniej granicy państwa, z którego pochodzisz, czy wiersze z tego tomiku, poświęcone są tematyce tęsknoty, z którą każdy imigrant się boryka, czy może tematyka jest zupełnie inna?

Opuszczony Dom to tomik bardzo osobisty. Nawiązuje w nim głównie do mojego dzieciństwa, do Sejn, gdzie spędziłam pierwsze dwadzieścia lat mojego życia.  William Golding  powiedział, iż dzieciństwo to choroba, z której się wyrasta. W pewnym sensie jest to prawda, jako dorośli już nigdy nie będziemy przeżywali pewnych rzeczy tak samo. Biorąc pod uwagę to, co przeszłam w dzieciństwie, cieszę się, że wyrosłam. Z drugiej strony to były najpiękniejsze lata, najbardziej kolorowe, swobodne, tajemnicze i odkrywcze. A przynajmniej to, co nie było w nich złe. Tomik z pewnością nie odzwierciedla tęsknoty do Polski, to nie jest tęsknota emigranta i chęć powrotu, chociaż jest jeden wiersz do tego nawiązujący. Ja bardzo dobrze się czuję poza granicami Polski, nie tylko w Anglii ale chyba gdziekolwiek w cywilizowanym świecie czułabym się dobrze i znalazła swoje miejsce.

Opowiedz o swoich planach na ten rok, o pierwszej z serii Picture Book dla dzieci z rymowaną bajką.

Pierwsza część przygód małego człowieczka o imieniu Cosik już praktycznie jest w obu wersjach językowych i zaczynam ją promować od września. Kolejna opowieść jest w tej chwili tłumaczona. Nie wiem jeszcze ile ich będzie. To dziwne, ale pisząc wiersze dla dorosłych raczej nigdy nie rymuję, ale dla dzieci niemal zawsze tak. Jako dziecko uwielbiałam rymowane wiersze, wyrosłam na Tuwimie i Brzechwie. Są też inne wiersze dla dzieci. które mam nadzieję ujrzą wcześniej czy później światło dzienne. No i rozpoczęliśmy pracę nad albumem erotyków.

Uchyl nam rąbka tajemnicy…proszę.

– Ten pomysł przyszedł mi do głowy całkiem niedawno i to jest praca być może nawet na rok. Oczywiście mam już sporo wierszy związanych z tą tematyką, ale pomyślałam sobie, że pięknie byłoby dołożyć do tego subtelne, ciekawe zdjęcia. Marcin Orchowski wydał się idealnym kandydatem na fotografa, ponieważ można przy nim czuć się swobodnie, a to bardzo ważne przy tego typu zdjęciach. Ma też mnóstwo znakomitych pomysłów i praca z nim jest niewątpliwie przyjemnością. Osoby biorące udział w zdjęciach nigdy nie miały do czynienia z tego typu fotografią, więc wszysko musi być taktowne a Marcin taki właśnie jest. Pomysłów na zdjęcia jest mnóstwo, chodzi mi o to, aby były one symboliczną ilustracją wierszy. Sama jestem ciekawa, co się z tego wyłoni. Myślę, iż będziemy na bierząco relacjonować na moim blogu na stronie grazynawinniczuk.com lub gabywinn.com, mam nadzieję, iż strona wkrótce zacznie funkcjonować. A na koniec, kiedy już książka się ukaże, będziemy mieli wystawy. Lecz nie to jest najważniejsze- ważniejszy jest sam proces kreowania i tworzenia.

Oprócz pisania, zajmujesz się jeszcze kilkoma innymi rzeczami, szyjesz, pracujesz w bibliotece, czy chciałabyś, żeby pisarstwo zajęło kiedyś sto procent Twojego życia?

Sto procent? To byłoby nudne. Lubię zajmować się wieloma rzeczami, czasami na raz. Lubię odkrywać, uczyć się- nie powiem, że potrafię na przykład szyć, bo ciągle się tego uczę w dodatku sama- ale eksperymentuję, bawię się, wymyślam. Wymyśliłam specjalną kieszonkę do trzymania identyfikatora i do zawieszenia na smyczy, która okazała się na tyle oryginalna, iż Intelectual Property Office przyznało mi prawa oryginalności wzoru. Kiedy kupię nowy materiał nie mogę się doczekać, kiedy coś z niego zrobię. Może to jest taka terapia na moją impulsywność?

Który z Twoich wierszy jest Ci najbliższy?

Wszystkie i żaden. Nie jestem pewna czy jakiś noszę w sercu. Puszczam je w zapomnienie, chyba nie potrafiłabym wyrecytować żadnego! Z drugiej strony, każdy wypłynął ze mnie, każdy coś znaczy. Jedne lubię mniej, inne więcej, jedne zawsze będą schowane, inne nie. Często czytam moje wiersze i staram się być zwyczajnym czytelnikiem, choć to ogromnie trudne.

Nie nazywasz siebie pisarką, czy związane jest to z naszą narodową mentalnością, jak myślisz dlaczego tak trudno jest nam uwierzyć we własne talenty?

Myślę, iż jest to związane z naszą polską mentalnością. Może młodsze pokolenie już takie nie jest i całe szczęście, ale ja przecież wychowywałam się w czasach komunizmu. Nie wychylaj się było przecież codziennością. Zresztą nawet polskie szkolnictwo za moich czasów, nie rozwijało w żaden sposób kreatywności i twórczego myślenia. Tego nauczyłam się nie mając w dzieciństwie wielu zabawek- trzeba było je sobie wymyślić, zrobić. Dorastanie w małym mieście miało swoje dobre strony- pełna swoboda a wkoło lasy i jeziora, dużo dzieciaków takich jak ja. Nie było dorosłych, którzy by chcieli, abyśmy jakieś talenty rozwijali. Dbaliśmy o to sami. Jeśli ktoś chciał nauczyć się grać na gitarze, zbierał puszki na sprzedaż, kupował instrument a potem dzielił się nim z innymi, i tym czego się nauczył. A polska mentalność jest dziwna. My musimy nauczyć się, że bycie Polakiem to nic złego, że nie jesteśmy gorsi. Zajęło mi to sporo lat aby zwyczajnie stać się obywatelem świata. Popatrz na byle Anglika, nawet ten mało wyksztalcony jest dumny z tego kim jest.

Rzeczywiście trudno mi siebie nazwać pisarką czy poetką, może znowu wiąże się to z tym, iż jest takie przekonanie, że trzeba odnieść jakiś niebywały sukces. Skłamałabym, gdybym powiedziała, iż wcale mi na tym nie zależy, że piszę sama dla siebie. To nieprawda i nie wierzcie nikomu, kto tak mówi. Piszę i chcę, aby wiersz żył, a do tego potrzebuje czytelnika. To jest prawda, do której dochodziałm całe lata.

Opowiedz jeszcze, proszę o swoich marzeniach związanych z pisarstwem.

Marzę o tym, aby nigdy nie zabrakło mi weny! Marzę, iż pewnego dnia przejdę koło Watersones a w oknie zobaczę wystawę moich książek, także tych dla dzieci! I będą je ilustrowali tacy wspaniali artyści jak Quentin Blake. I chciałabym aby dzieci przed snem prosiły swoich rodziców- Mamo, poczytaj mi Cosika!

wierny pies

wracam tam i dziwię się tym kilku
na wskroś ulicom
jak można nigdy stąd nie wyjechać
zbudować życie wokół kilku miejsc…
korzenie zapuścić wokół bijącego źródła
czy nie wyjeżdżając byłabym szczęśliwsza?

myślałam
jeśli znajdę takie źródło
zapuszczę korzenie wokół niego
odwiedziłam kilka miast
państw, gnałam szukając
miejsca, gdzie wszystko będzie inne
ono było, ale zawsze

gdzieś tam
to gdzieś tam stało się
i jest tu, teraz, dzisiaj
daleko od korzeni
daleko od miasteczka
z wonnymi łąkami, z rzeczką
o przekornej nazwie Marycha
daleko od sosnowych lasów
skwierczących latem w upale
daleko od koszmarów dzieciństwa
tego wiernego psa

czasami jego wycie
dociera aż tutaj

Dziękuję bardzo za wywiad, życzymy samych sukcesów i spełnienia Twoich wszystkich marzeń związanych z pisaniem.

Barbara Larysz

The post Grażyna Winniczuk i jej odwaga bycia. appeared first on Pozytywni.co.uk.

Kontroluj ilość negatywnych wiadomości w swoim życiu!

Dobrze wiesz, że dzisiejsze media nastawione są na skandal, awanturę i piszą głównie o ludzkim nieszczęściu. Niektórym pomaga, kiedy ograniczają napływ negatywnych wiadomości w ich życiu. Jeżeli nie znosisz polityki i wiesz, że wpływa na Ciebie dołująco, po prostu jej nie czytaj. Nie martw się, w dzisiejszych czasach nie ominie Cię żadna ważna wiadomość, jeżeli zmieni się coś, co będzie Ciebie dotyczyć, dowiesz się tego od znajomych, czy rodziny. Wiem od moich znajomych, że ciągle śledzenie poczynań rządu Camerona, wcale im nie pomaga, wpływa na nich depresyjnie, skoro tak, to trzeba to wyeliminować! Spróbuj, może i w Twoim przypadku pomoże.

Kontroluj liczbę negatywnych ludzi w swoim życiu!

Pamiętaj, że Twój nastrój zależy od ludzi, którymi się otaczasz. Masz dość narzekania, przerwij to, odejdź. Pokochaj ludzi uśmiechniętych i pozytywnych. Ciągłe ślęczenie i narzekanie w kręgu emigranckich tematów, nigdy nie pozwoli Ci się wyzwolić.

Żyj świadomie!

Medytuj, wyrzuć z głowy wszystkie, niepotrzebne śmieci, weź głęboki oddech, zjedz na powietrzu, zauważ kawałek błękitnego nieba, śpiew ptaka i ciesz się tą kilkusekundową chwilą, w której nie miałeś myśli ciągnącej Cię w dół.

Praktykuj pozytywizm!

Tak jak wszystkiego, odpowiedniej postawy w życiu, też można się nauczyć, nie myśl sobie, że każdemu innemu przychodzi to łatwiej. Jemu, to dobrze…, on taki po prostu jest…; g…o prawda, on też nad sobą pracował, nic nie przychodzi od razu, praktykuj! Małymi krokami zmieniaj swoje nastawienie, apgrejduj się, ucz się tolerancji, wyrozumiałości i szerokimi oczyma szukaj pozytywnych cech w drugim człowieku. Nie bój się bliskości, otwórz się przed innymi, obnaż swoje paranoje.

Akceptuj!

Wielu z nas nie jest odporna na zmiany w naszym życiu. Co musisz zrobić, to nauczyć się akceptować, że zmiana nastąpi. Nie słyszałeś, że: jedyną stałą w życiu jest zmiana? Prawda jest taka, że nieustannie przechodzimy zmiany, zarówno te dobra i te złe. Przyjmując, że zmiany są częścią życia, możesz pomóc sobie, bliskim, możesz w końcu się zrelaksować i być bardziej tolerancyjny dla swojego otoczenia. Jeśli jesteś w złej sytuacji, przyjmij to do wiadomości, zaakceptuj i spróbuj wypracować nowy plan działania. Prawdziwa wartość życia to umiejętność zgody i akceptacji, także doświadczeń trudności. Ważne tylko, by cierpienia nie kontemplować zbyt długo, nie obnosić się ze swoim bólem, nie zarażać innych swoim malkontenctwem.

Pozdrawiam, Barbara Larysz.

The post Jak uczyć się radości życia w negatywnym świecie?! appeared first on Pozytywni.co.uk.

Moja definicja szczęścia, to metoda na życie „tu i teraz”, ważne jest dzisiaj i starajmy się przeżyć dzień jak najlepiej ze świadomością, że nigdy się już nie powtórzy. Uświadommy sobie bezcenność chwili, bo to może nadać nam celu, sensu i dynamizmu w codziennym działaniu. Pomaga to w realizacji rozwoju duchowego, spełnienia pasji, czy zainteresowań.

Żyjąc teraźniejszością, a nie przeszłością powoli odnajdziemy w sobie spokój i akceptacje obecnej rzeczywistości, przestaniemy idealizować swoje wcześniejsze życie i docenimy to, co się dzieje teraz. Często całymi latami, trzymamy się kurczowo czegoś, co nas ogranicza, nie dopuszcza do spełnienia. Robimy to z różnych powodów, boimy się o przyszłość, tego, co inni o nas powiedzą, lub czysto z materialnych powodów. Gdy ciągle odkładamy radość na jutro, gdy planujemy ją na wakacje, zwłaszcza w Polsce, lub lepsze jutro…Nigdy się jej nie doczekamy, nasza wizja szczęścia zawsze będzie się już kojarzyła z pobytem w Polsce i już zawsze będziemy uważać, że tylko tam jesteśmy szczęśliwi…to powoduje, że nie żyjemy prawdziwą chwilą, lecz jedynie wizją o przyszłości. W ten sposób ranimy samych siebie, katujemy się depresyjnymi myślmy, narzekamy, nigdy nie czujemy spełnienia.

Otwórzmy się na szczęście dziś, znajdźmy w sobie tą silę i przełammy w sobie tą niechęć do swojego codziennego dnia. Kiedy to zrobimy, kiedy zaakceptujemy i polubimy nasz świat, on z każdym dniem będzie przynosił nam pogodę ducha i siłę na lepsze jutro. Pracowaliśmy, odpocznijmy, pospacerujmy nad rzeką, zjedzmy coś dobrego, wydajmy kilka funtów na przyjemności i poczujmy, właśnie „tu i teraz”.

W moim życiu spotykam wielu spełnionych i szczęśliwych ludzi. Za każdym razem, kiedy na takich natrafiam, staram się im przyglądnąć i nauczyć czegoś nowego, sprawdzam, jaką mają receptę na szczęście. Dlatego też każdy z nas ma prawo wciąż poszukiwać, eksperymentować by się przekonać, co jest dla nas, czego naprawdę pragniemy. Jeżeli nie macie pomysłu na siebie, może nauczycie się czegoś od innych, życie polega na ciągłej nauce i zdobywaniu doświadczenia, tylko wtedy, kiedy posiadamy ciężki bagaż doświadczeń, stajemy się wrażliwsi, otwarci, bardziej wyrozumiali dla siebie i innych oraz budujemy dystans, dzięki któremu posiadamy obiektywne spojrzenie na sprawy. Jeżeli chcemy, żeby ktoś zwrócił uwagę na nas, zwróćmy uwagę na innych, nie bagatelizujmy, czyjegoś szczęścia – cieszmy się nim, czy problemów – każdy uważa, że jego są największe. Kiedy spróbujemy zrozumieć innych, powoli zaczniemy akceptować siebie.

Pomyślicie, co to za gadanie, jakieś brednie, przecież ja mam na głowie, mnóstwo problemów, no i ta tęsknota za krajem…. Wierzcie mi ja też tęsknię, kocham Polskę i zawsze pozostanie w moim sercu, ale każdego dnia staram się odnaleźć pozytywne strony mieszkania w UK, i mam na myśli cieszenie się z małych rzeczy, dzięki którym powoli buduję pozytywny i szczęśliwy obraz mojej egzystencji. Myśleniem o problemach ich nie rozwiążecie, cierpienie również nie uszlachetni waszej duszy. Zamartwianie się, w żaden sposób nie jest pomocne. Niezależnie od tego, jak wam ciężko, jeśli uda wam się oderwać od tego, wygracie!

Barbara Larysz

The post …moja definicja szczęścia… appeared first on Pozytywni.co.uk.

„ Było ekstra, całą noc szalałam na parkiecie, DJ Pabl  grał straszliwie dobrą muzę, tak, że można było się wyszaleć za wszystkie czasy” – mówi Ania – uczestniczka imprezy.

Sława o Polskiej Nocy zaczyna obiegać cała północną Anglię, dzięki czemu odwiedziły nas dziewczyny z małej miejscowości Hawick. Marta, Ilona i Kasia zdecydowanie przyjadą za miesiąc na kolejną imprezę, by szaleńczo wybawić się z niesamowicie pozytywnymi ludźmi. „To było istne szaleństwo, ludzie z wyjątkową łatwością integrowali się, nawiązywali znajomości i wspólnie bawili na parkiecie.”

Polska Noc pełna była atrakcji, tak jak zapowiadaliśmy, zorganizowany był konkurs, w którym do wygrania była płyta Comy wraz z podpisami wszystkich członków zespołu. Wystarczyło, tylko odpowiedzieć na pytanie – w jakim prestiżowym plebiscycie nominowany został założyciel portalu pozytywni.co.uk- Tomasz Frontczak?  Długo na odpowiedź czekać nie musieliśmy i kultowa płyta trafiła do Kamila, który jako pierwszy odpowiedział na pytanie konkursowe. Gratulujemy!.

„Polacy to wyjątkowo przyjaźni ludzie” – powiedział jeden z ochroniarzy klubu Label. I tym razem udowodniliśmy, że potrafimy kulturalnie i bez żadnych problemów bawić się wspólnie.  Na imprezie można było spotkać Polaków z niemal każdego zakątka Polski, oczywiście nie zabrakło słynnych Ślązaków, którzy już po raz drugi bawili się na naszej Polskiej Nocy. Chłopaki, udowodnili, że kiedy jesteśmy razem, żadne bariery nie obowiązują, byliśmy tam po to, żeby świetnie się bawić i tak właśnie to wyglądało…to była diabelnie dobra noc!

Chcecie więcej!?  To dopiero początek, czekajcie na kolejną Polską Noc już za miesiąc – 26.kwietnia w klubie Label! Zapraszamy do śledzenia naszej strony pozytywni.co.uk, bo następna impreza będzie jeszcze lepsza!

Barbara Larysz

The post Polski Dziki Szał – czyli druga polska impreza w Newcastle upon Tyne appeared first on Pozytywni.co.uk.

Dlatego w imieniu Polskiej Macierzy Szkolnej, która wspiera i koordynuje prace Polskich Sobotnich Szkół w UK, prosimy o pomoc i podpisanie się pod petycją w obronie egzaminów A level. Podpis można złożyć elektronicznie, a podpisać się może każdy, bez ograniczeń wiekowych. Potrzeba zebrać 100 tysięcy podpisów.

General Certificate of Education ‘Advanced’, popularnie zwany A level, jest odpowiednikiem polskiego Egzaminu Dojrzałości. Jest jedną z najczęściej obieranych ścieżek edukacyjnych, niezbędnych do rozpoczęcia nauki na szczeblu szkoły wyższej. Wyniki egzaminu są podstawą rekrutacji studentów na uczelnie. Im więcej ma się takich A level tym lepiej, ponieważ można dostać się do lepszego college’u czy uniwersytetu i w przyszłości mogą one zadecydować o dalszej nauce, a nawet karierze. Można zdobyć dodatkowy certyfikat, który liczy się jako język obcy i jest ceniony w niektórych zawodach.

Akcja Polskich Szkół Sobotnich trwa, przyłączcie się i wspólnie obrońmy egzamin z języka polskiego dla naszych dzieci.

Link z petycją do podpisu:

https://www.change.org/p/andrew-hall-chief-executive-officer-aqa-aqa-keep-the-a-level-polish-exam-after-2018

Barbara Larysz w imieniu Pani Anny Kurkiewicz Dyrektor Polskiej Sobotniej Szkoły w Newcastle upon Tyne

The post Obrońmy A level z języka polskiego appeared first on Pozytywni.co.uk.

Z Piotrem Roguckim udało nam się porozmawiać przy okazji koncertu grupy Coma w Newcastle Upon Tyne.

Piotrze, za chwile pierwszy z czterech w północnej Anglii koncert , w zeszłym roku byliście na południu Anglii, jak obierasz te koncerty? Ilu ludzi przychodzi?

Frekwencja nie jest jakaś nadzwyczajna, ale tak naprawdę to nie ma znaczenia. Gramy tu po raz pierwszy. Mam nadzieje, że następnym razem kiedy tu zawitamy, będzie więcej ludzi, cieszy nas to, że mogliśmy tutaj dotrzeć. Z tego co mówiłaś, to jesteśmy takim pierwszym poważniejszym polskim zespołem, który tutaj się pojawił, czyli przecieramy szlaki, dla nas jest to pozytywne. Sam wyjazd  i zagranie na małej scenie przed niewielka publicznością, która pewnie w osiemdziesięciu procentach nigdy wcześniej nie była na naszym koncercie, to okazja, aby  skonsolidować zespół i sprawdzić, co jest najważniejsze w tym co robimy, czyli zobaczyć czy nasza muzyka nadal działa. Po takim wyjeździe zawsze mamy dużo pozytywnej energii i adrenaliny na działania w kraju, na próby, nowe pomysły.

Konstruujemy to w ten sposób, że na te koncerty zapraszamy suporty lokalne, czyli angielskie, które z przyjemnością zgadzają się przed nami grać. Oni zapraszają tutaj swoich znajomych, czyli publiczność jest mieszana. Widać już tego efekty ponieważ, zostaliśmy zaproszeni przez Anglików na  festiwal, który się będzie dział gdzieś pod Manchesterem na jakieś 500 osób. Usytuowali nas na plakacie, jako drugi najważniejszy zespół!

Czyli śpiewacie tylko po Angielsku?

Nie, bardzo dobry odbiór naszych utworów jest w języku polskim, zdecydowaliśmy, że nie będziemy udawać, że nie znamy ojczystego języka i nie będziemy śpiewać tylko po angielsku.

Korzystając z okazji, że spotykamy się na niepolskiej ziemi, chciałam nawiązać i zapytać o Twoją opinię na temat Polaków, którzy wyemigrowali i nadal migrują…w sumie od początku, od kiedy zaczęła się ta fala…okrzyknięto nas nieudacznikami, złośliwie, mówią, że poszliśmy na łatwiznę, że nie starczyło nam odwagi, aby zostać i walczyć…zgadzasz się z ta opinią?

Słuchaj, to jest bardzo trudna decyzja wyjechać z kraju, chociaż z drugiej strony, nie aż tak trudna…

Decyzja jest łatwa, a później jak myślisz?

Świat jest mały, ale walka wszędzie jest taka sama. Wyjazd z kraju to wcale nie jest pójście na łatwiznę. Jeden jest plus w Polakach, który daje nam przewagę, czy to w Polsce czy za granicą. Efekty tego plusa widać już w naszym kraju, który się coraz fajniej rozwija, nie jest tak jak było dziesięć, czy dwadzieścia lat temu, (…). Plus który daje Polakom przewagę to pracowitość. Polacy to ogromnie ambitny i zdeterminowany naród. To co się dzieje w Anglii, z zewnętrznego punktu widzenia, ale również z rozmów z ludźmi, to jest nieustający rozwój. To nie jest poprzestawanie na tym symbolicznym zmywaku. A teraz Polacy zaczynają być bardzo silną, wyrazistą kulturą na Wyspach, która spotyka się z ogromnym szacunkiem miejscowych, która sama sobie wywalczyła przywileje swoją pracą. Zaczynając od sprzedaży butów, jednocześnie podejmując studia, czy prace w restauracji. W Anglii bardzo się ciężko pracuje, nawet nie wiem, czy nie trudniej niż w Polsce, nie ma tyle wolnych weekendów i świąt narodowych, jak w naszym kraju. Ci którzy, naprawdę mieli ambicję, aby coś zrobić, dokonali rzeczy niesamowitych , zostają menadżerami  w poważnych firmach, jak kilku moich znajomych, zaczynają pracować w firmach produkujących filmy, współpracują z wielkimi gwiazdami,  jak John Malkovich,  jak jedna z moich koleżanek, która studiowała w Londynie produkcję filmową.

Myślę że, to nie jest kwestia nacji, ale oczywiście my byliśmy bardzo zakompleksionym narodem,  to nie wynikało z tego, że to jest w naszym charakterze, bo Polska jest bardzo ambitnym i dumnym narodem, ale wynikało raczej z tego, że po prostu  mieliśmy taką historie, która nas stłamsiła, ubezwłasnowolniła. Polska w Anglii zyskała miano kraju bardzo ambitnego, twórczego, dynamicznego i niebojącego się pracy. (…)

Zgadam się całkowicie  z tym co powiedziałeś, teraz  Polacy w UK stają się mocni politycznie i medialnie, teraz widać jak walczymy …

Z jednej strony jest to solidarność mniejszości. Ale z drugiej  strony jest też grupa ludzi, która się nie solidaryzuje tylko wtopiła  się w społeczeństwo i funkcjonuje  naprawdę bardzo wyraźnie i nie musi walczyć o prawa Polaków, ponieważ jest traktowana na równi. To nie są ludzie, którzy się wypowiadają w Internecie, siedzą na facebook’u i piszą newsy, nie mają na to czasu, albo to jest poza ich ambicjami, czy zainteresowaniami,  po prostu wykonują swoją pracę i takich ludzi jest bardzo dużo.

Teraz, chciałabym zapytać o Wasze plany? Pracujecie nad nową płytą? Czy jesteś w stanie choć odrobinę określić w jakim klimacie będzie ta płyta, czy równie poetycka, symboliczna i metaforyczna jak pierwsze, czy troszkę bardziej przystępniejsza jak płyta bez nazwy?

Teksty są już skończone od półtora roku na nowy album, muzyka skończona w 95%. Teraz musimy usiąść i skonsolidować siły, dokonać aranżacji, wykonać dziesiątki prób, aby ten materiał osiadł, no i nagrać to. (…) Chcemy wydać płytę w przyszłym roku, bo materiał jest bardzo obszerny i myślę że, będzie to najważniejsza płyta w naszym dorobku.

Jeżeli chodzi o warstwę tekstową, to będzie to kwintesencja charakteru, który sobie wypracowałem z językiem bardziej przystępnym. Czerwony album był dla mnie takim polem eksperymentalnym do stworzenia nowej formy komunikacji, takiej bardziej współczesnej, nie nasączonej tymi  romantycznymi odniesieniami i w tym schemacie się już poruszam. Doszukałem się wreszcie swojego stylu pisania i kontynuuje to poruszając bardziej ważkie tematy w tej pracy.

Piotrze, gdybyś musiał stworzyć listę i ułożyć w sposób hierarchiczny rzeczy, którymi się zajmujesz to co było by na pierwszym miejscu? Coma, Twoja własna twórczość, aktorstwo, teatr?

Nie ma takiej możliwości, to jest jak ty, próbujesz różne rzeczy w swoim życiu, masz jakiś zawód, masz jakąś pasję, masz jakieś działania, które tak naprawdę uzupełniają się i na siebie wpływają. Odpuściłem  kwestie medialne, nie angażuje się w to, koncentruje się, żeby pracować twórczo.

Aktorstwo dla Ciebie to twórcza forma ekspresji, wyrażenia siebie?

Moje drogi wywodzą się z różnych źródeł, są to trzy różne źródła: muzyka, aktorstwo i poezja. Moim założeniem od samego początku istnienia zespołu i tak naprawdę mojej świadomości estetyczniej, jest próba połączenia tych trzech estetyk i stworzenia własnego amalgamatu tej działalności. Rzeczy, które się teraz ukazują, moja solowa praca i praca zespołu Coma będzie odzwierciedleniem jakby tego procesu, który od piętnastu lat postępuje.

Dziękuję za rozmowę, życzymy samych sukcesów i czekamy na nową płytę Comy.

 Rozmawiała Barbara Larysz

The post „Polacy to ambitny i zdeterminowany naród”- rozmowa z Piotrem Roguckim appeared first on Pozytywni.co.uk.