Stan zawieszenia – stan niebycia

Taki stan zawieszenia, w którym funkcjonują osoby podobne do Moniki dość trafnie ktoś określił jako stan „nierozpakowanego plecaka”. To stan zawieszenia w przeszło – przyszłości. Stan nieumiejętności bycia tu i teraz. Z jednej strony chęcią powrotu z powodu tęsknoty za Polską, z drugiej niezdecydowaniem, by powrócić – z różnych względów czy to finansowych czy innych.

Być tu i teraz

Nie chodzi o to czy ktoś ma wracać czy nie. Czy to słuszne czy niesłuszne. Chodzi o umiejętność bycia tu i teraz. Bez niej nie umiemy dostrzegać tego, co dobrego niesie nasze – dziś, a poza tym, czujemy się sfrustrowani. Jak słusznie napisał William P. Young w książce „Chata”, przyszłość ma to do siebie, że jest nierzeczywista, bo jej nie ma tu i teraz i skupianie się tylko na niej powoduje, że nie dostrzegamy dobra ukrytego w naszym dziś.

Dobra przyszłość to dobre przeżywanie dziś

Nie da się zbudować dobrej przyszłości bez dobrego wykorzystywania czasu danego nam w danej chwili. Bo dobra przyszłość zbudowana jest z dobrego przeżywania podarowanego nam dziś. Z umiejętności cieszenia się tym, co mamy, z rozwijania umiejętności dostrzegania piękna w zwykłości, w cieszeniu się z tego, co jest dla nas teraz, z wykorzystywania miejsca, w którym jesteśmy w najlepszy z możliwych sposobów. Z wdzięczności za to, co jest w naszej obecnej chwili.

Kiedy już jesteśmy w jakimś miejscu, bez względu na to, czy na zawsze, czy na chwilę, na dwa lata czy lat siedem, dobrze jest naprawdę być tu i teraz. Wierzyć, że to TU i TERAZ może przynieść nam wiele wspaniałych rzeczy. Że w naszym tu i teraz jest dużo wspaniałych okazji, by się rozwinąć, by stać się lepszym człowiekiem, by być bardziej radosnym, wdzięcznym. Jeśli chcemy doświadczyć dobroci od miejsca, w którym się znaleźliśmy, warto okazać mu szacunek i spojrzeć na nie przychylnym wzrokiem.

Każdy dzień ma dla Ciebie bogactwo. W jego zwyczajności ukryte jest piękno. Otwórz oczy na Twoje dziś.

Dobrze jest mieć cele na przyszłość. Dobrze jest doceniać, to co dała nam przeszłość. Jednak to wspaniała umiejętność żyć też tu i teraz! Żyjmy naprawdę. Bądźmy wdzięczni za nasze dziś. Bo wdzięczność otwiera drogę do dobrego życia.

Każda sytuacja niesie swoje bogactwo

Bycie w jakimś miejscu w stanie „nierozpakowanego plecaka”, zawieszenia, powoduje frustrację i nieumiejętność prawdziwego bycia. Rozpakuj swój plecak. Spójrz z uśmiechem na miejsce, w którym jesteś. Czeka tu na Ciebie wiele dobrych rzeczy. Z każdej sytuacji możesz wyciągnąć coś cennego, pod warunkiem, że będziesz mieć takie nastawienie. Od naszego podejścia zależy bardzo wiele. Także to, czy nasz czas w Wielkiej Brytanii będzie owocnym. Jeśli osadzony w przeszło – przyszłości zdecydujesz się czuć nieszczęśliwy i się męczyć, to będziesz się męczyć.

Najlepiej jak się da

Pamiętam jak pewnego razu wyjechałam na jakiś czas z Polski. Męczyłam się spory kawałek czasu, tęskniłam za ludźmi, wyobrażałam sobie, co teraz robią, to, że mogłabym z nimi być. Czułam, że moje szczęście i najlepsze rzeczy zostały w Polsce. Oj męczyło mnie to okrutnie. Aż w końcu pewnej nocy miałam sen. W tym śnie moja przyjaciółka powiedziała do mnie tak: „Skoro już tutaj jesteś, nie patrz na to co zostawiłaś i czego nie masz. Spójrz na to, co dobrego jest dla Ciebie w miejscu, w którym jesteś. Wykorzystaj ten czas i to miejsce najlepiej jak się da.” To było niesamowite. Po raz pierwszy po wielu dniach obudziłam się spokojniejsza, jakby lżejsza od nieokreślonego ciężaru. I wiecie co – zaczęłam cieszyć się tym co tu i teraz. Zaczęłam czuć się szczęśliwa. Miejsce i okoliczności były te same, ale zmieniło się moje nastawienie. I wiecie co? Zaczęłam odkrywać to, czego nie widziałam wcześniej – dobro w moim dzisiaj. яндекс

Życzę Wam czerpania piękna z Waszej codzienności!

Agnieszka Kubicka

Agnieszka Kubicka poprowadzi szkolenie 'Twój Biznesowy Potencjał’ podczas Targów Polskiego Biznesu w Gateshead w dn. 27.06.15. Serdecznie zapraszamy: http://www.pozytywni.co.uk/twoj-biznesowy-potencjal-szkolenie-agnieszki-kubickiej/

The post Rozpakuj swój plecak appeared first on Pozytywni.co.uk.

Anka wyjechała do Wielkiej Brytanii kilka lat temu, żeby realizować marzenia. Chciała się rozwijać. W pierwszym roku podjęła nawet jakieś próby, zapisała się na kurs angielskiego. Po niedługim czasie jednak na rozwój nie miała już sił, bo czuła się zbyt zmęczona po pracy. Z samej pracy nie była zadowolona. Zatrudnienie nie przynosiło jej rozwoju. Przerwała kurs angielskiego, ponieważ nie potrafiła zmotywować się, żeby robić coś po pracy. W firmie pracowała głównie z rodakami, w związku z tym nie miała dodatkowego bodźca do nauki języka. Jak mówiła, wpadła w błędne koło. Z jednej strony nie była zadowolona ze swojej pracy, z drugiej z lęku przed zmianą, przed ryzykiem, nie potrafiła się z niej wyrwać. Kiedy spotykałyśmy się podczas jej przyjazdów do Polski za każdym razem słyszałam to samo: „Nie lubię tej pracy. Męczę się w niej. Nie znam dobrze języka angielskiego. Nie wiem czy znajdę coś lepszego. Nie zarabiam też zbyt dużo, ale wystarcza mi na to, żeby opłacić rachunki, wyjść na imprezę. Nie realizuję moich marzeń, nie rozwijam się. Czuję się jakbym utknęła w martwym punkcie…”

W martwym punkcie

Zdarza się w życiu i tak, że zabrniemy w „ślepy zaułek”. Czasem „martwy punkt” może „potrwać” nawet dłuższą chwilę, ale kiepsko byłoby, gdyby w takim miejscu przeżyć kilka lat albo i resztę życia. Tego czasu nikt nam nie zwróci.

Czego żałują ludzie?

Pracownica jednego z hospicjum pytała przebywającym tam ludzi, czego żałują najbardziej. Spisywała ich odpowiedzi. Wśród nich jedną z częstszych był żal, że nie mieli śmiałości żyć tak jak naprawdę chcieli, że nie mieli odwagi sięgnąć po to, co było dla nich ważne, że nie ryzykowali częściej, nie podejmowali prób.

Coś w tym jest, że czasem trudniej jest pogodzić się z tym, że się nie spróbowało, niż z tym, że próba, którą podjęliśmy się nie powiodła. W końcu zawsze może być następna. Na jednej próbie świat się nie kończy. A ktokolwiek cokolwiek osiągnął, wie że droga człowieka pełna jest prób i błędów, upadania i wstawania, zmierzania… lub jeśli ktoś woli – wegetowania.

Tylko po co wegetować, skoro można żyć?

Jeśli czujesz, że jesteś w „martwym punkcie”, że utknąłeś – odważ się. Postaw choć jeden, mały krok do przodu. Niech Cię nie zatrzyma lęk przed ryzykiem. Dopóki jesteś, możesz pójść do przodu. Może tam jest więcej, lepiej, bardziej, może odkryjesz jeszcze coś innego. Spróbuj.

The post Blog Agnieszki Kubickiej: Ile jest Twojego życia w Twoim życiu? appeared first on Pozytywni.co.uk.

Mijały lata. Pewnego dnia, orzeł już dość dojrzały wiekiem, zerknął w górę zafascynowany szybującym na niebie stworzeniem. Stanął w miejscu, wstrzymał oddech w zachwycie i przyglądał się jak piękny ptak płynie majestatycznie po niebie, ledwo ruszając skrzydłami. Ależ to był zachwycający widok! Orzeł przerywając pełne zachwytu milczenie zapytał kury, która tuż obok wygrzebywała robaka z ziemi o to, cóż to za zjawisko. „To jest orzeł, król ptaków – odpowiedziała mu szybko – Ale nie myśl o tym. Ty i ja jesteśmy inni niż on.” No i orzeł starał się nie myśleć, choć często obraz szybującego ptaka nie dawał mu spokoju. Od czasu do czasu coś wybijało go z przekonania, że jest kurą, coś mu się w nim samym nie zgadzało, ale nie skupiał się nad tym za długo. Postanowił być kurą.

Wierzę w to bardzo mocno, że w każdym z nas jest wyjątkowy potencjał i niezwykłe możliwości. Nie spędźmy życia patrząc tylko pod nogi i na to, co wokół. Może czasem warto spojrzeć wyżej, dalej i odkryć coś, do czego jesteśmy stworzeni. Warto poznać lepiej siebie, zadać sobie pytanie, kim naprawdę jestem? Co jest dla mnie ważne? Dokąd chcę zmierzać? Czy jestem sobą? Może czekają na Ciebie przestworza, w których jesteś w stanie poszybować…

Na podstawie książki Anthony de Mello „Śpiew ptaka”

The post Blog Agnieszki Kubickiej: Stoisz czy latasz? appeared first on Pozytywni.co.uk.

Z hotelu do pracy z dziećmi

Iza pracowała od jakiegoś czasu w hotelu w Wielkiej Brytanii. Najpierw zajmowała się pracami porządkowymi. Później została pracownikiem recepcji. Praca wydawała się być dość dobra, ale ciągle czegoś jej w niej brakowało. Przyglądała się swoim koleżankom, które zadowolone zajmowały się swoimi obowiązkami. Te, które nie dostały propozycji pracy w recepcji mówiły, że zazdroszczą jej tego awansu. Iza denerwowała się na siebie, że nie potrafi docenić tego, co ma. Mąż od sześciu lat pracował w brytyjskiej firmie produkcyjnej. Nawet nie wspominał o zmianie pracy, a ona nie umiała się cieszyć stabilnym zatrudnieniem. Iza przyglądała się swojemu koledze z recepcji. On żył tą pracą. Nie wyobrażał sobie zajmować się czymś innym. Zastanawiała się, co z nią jest nie tak, że nie wykonuje swoich zadań z taką pasją. Kiedy zaczęłyśmy pracę coachingową była sobą sfrustrowana. Miała za sobą kilka prac i w żadnej nie czuła się najlepiej. Ciągle porównywała się z innymi – mówiła, że niektórzy mają gorszą pracę, a cieszą się bardziej niż ona, że jej kolega zaczyna każdy dzień w pracy z nową energią, a jej nie opuszczała myśl, że to znowu nie „to”. Myślała, że do niczego się nie nadaje. Krok po kroku jednak zaczęła zauważać, że zawsze „ciągnęło” ją do pracy z dziećmi. Kiedy zaczęła myśleć na poważnie, co mogłaby zrobić w tym kierunku, okazało się, że w szkole, do której chodził jej starszy syn pojawiła się możliwość prowadzenia wolontariacko dodatkowych zajęć z dziećmi. Iza postanowiła spróbować. I to było „to”! To coś, w czym poczuła się jak przysłowiowa „ryba w wodzie”. Jakiś czas później, kiedy udało jej się skończyć potrzebne kursy, zaproponowano jej płatną pracę z dziećmi. Dziś Iza nie zajmuje się już porównywaniem z innymi. Jej czas zabiera jej podążanie własną drogą.

Masz w sobie to „coś”

Żyjemy w czasach, w których kreowane są różne „modele” i postawy. Nie ma nic złego w naśladowaniu dobrych wzorców. W uczeniu się od innych. Warto jednak pamiętać, by w tym wpatrywaniu się w to co obok, nie zapomnieć o tym co w nas. Bo to co jest w nas, to nasze bogactwo. Jesteśmy stworzeni cudownie. Każdy z nas ma w sobie coś wyjątkowego. Szczególnego. Każdy z nas ma co odkrywać w sobie i swoim życiu. Mamy z czego korzystać.

Każdy z nas ma swoją drogę

Kilka lat temu zwyciężczyni Mistrzostw Świata w Kolarstwie Górskim do lat 23, Ola Dawidowicz, zdradzając sprawdzone metody osiągania celu, powiedziała mi m.in. Kiedy chce się zdobyć swoje zwycięstwo, nie można porównywać się z innymi. Jadąc w wyścigu musisz zerknąć od czasu do czasu na innych, by zorientować się, co się dzieje. Jednak główną uwagę musisz koncentrować na swojej drodze, na odkrywaniu i wykorzystywaniu tego, co w tobie. Jeśli swoją uwagę skupisz na porównywaniu się z innymi, zmarnujesz tylko energię. Jeśli będziesz im zazdrościć, to cię zatruje i zatrzyma.

Twoje życie ma sens

Wierzę w to, że kiedy idziemy swoją drogą, znajdziemy swoje miejsce. Swoje zadania do wykonania. Swoje szczęście. Nie musimy nikomu zazdrościć, z nikim się porównywać. Zamiast tego lepiej odkrywać i doskonalić swoje umiejętności, by móc zrealizować swoje przeznaczenie. Jeśli jesteś tu na ziemi, to Twoje życie ma cel. I to nie jest cel Briana, Kaśki czy Williama, ale Twój.

Bądź sobą

Zrozumienie, że nie muszę upodabniać się i naśladować osób, które w mojej ocenie „świeciły” jak gwiazdy, zajęło mi w życiu chwilę. Kiedyś uważałam siebie za „szarą” postać, więc próbowałam robić, to co inni, by też „zaświecić” kolorami. Myślałam, że sekret bycia „kimś” jest w byciu podobnym do nich. Na szczęście przyszedł czas, kiedy uwierzyłam, że mam wartość sama w sobie. Nie wtedy gdy robię, to co inni, ale będąc tym, kim jestem. Robiąc to, co ja mam do zrobienia. Że jest we mnie wiele do odkrycia. Że są rzeczy, które lubię, w których czuję się dobrze. I nie o „świecenie” tu chodzi. Nie muszę być taka jak inni. Nie oznacza to, że inni nie mogą mnie inspirować, że nie mogę uczyć się od innych. Nie mogę jednak szukać swojej drogi na drodze innych.

Zaczęłam więc odkrywać kim jestem i co mam do zrobienia tu na ziemi. Przyniosło mi to i przynosi dużo radości, wolności i poczucia bezpieczeństwa. Nawet jeśli inni są w czymś lepsi, jeśli robią więcej, lepiej, błyszczą wg czyjejś definicji jaśniej, to i tak chodzi o to, by iść swoją drogą. Odkrywać ją i dzień po dniu, podążać nią ciesząc się powodzeniami innych. Dając tym, których spotkamy na swojej drodze, to co dobrego mamy im dać.

Nie do podrobienia

Jesteś w Wielkiej Brytanii. Masz swoją przeszłość, z której możesz czerpać wiele cennych lekcji i masz swoją przyszłość! Twoją, niepowtarzalną. Bo Ty jesteś niepowtarzalny. Markowy. Nie do podrobienia.

Wierzę w to, że nie ma ludzi bez talentów. W to, że każdy ma swoją drogę. Swoje cele do zrealizowania. Ma swoje przeznaczenie na tej ziemi. I wierzę, że szczęście jest m.in. w byciu sobą. W odkrywaniu i podążaniu swoją drogą.

Powodzenia!

The post Blog Agnieszki Kubickiej: Bądź sobą. To wystarczy. appeared first on Pozytywni.co.uk.

Wartościowi, ale…

Mówił o tym, że posiadamy tak wiele fantastycznych cech, potrafimy radzić sobie w najróżniejszych sytuacjach, ale nie wiedzieć czemu, mamy dużo kompleksów. W zestawieniu z „ludźmi z Zachodu”, czujemy się gorsi, jakbyśmy byli gorszej jakości, mniejszej wartości, jakby obcokrajowcy „z Zachodu” byli bardziej wyjątkowi. Czasami jesteśmy mali w swoich własnych oczach.

Przypomniałam sobie dziś rozmowę z tym człowiekiem i –  jeśli są tacy, którzy czują się gorsi – postanowiłam Wam napisać – NIE MUSISZ BYĆ BRYTYJCZYKIEM, ŻEBY BYĆ KIMŚ.

Polak, Brytyjczyk, Algierczyk, Brazylijczyk, Chińczyk – ktokolwiek – wszyscy mamy tę samą, fantastyczną wartość.

Pełnowartościowy TY

Jesteś Polakiem i masz tę samą wartość, jaką ma Brytyjczyk. Jesteś pełnowartościowym człowiekiem. Ty masz wartość, a Twoje życie ma znaczenie. Każdy z nas, i Ty także, ma talenty i to „coś” w sobie czego nie ma nikt inny na świecie. Jesteś KIMŚ.

To sprawa innych

I jasne, że mogą się zdarzać sytuacje, że ktoś nas źle oceni, że uzna, że  jesteśmy gorsi. Nie zawsze mamy wpływ na ludzi z problemami, a właściwie to częściej wpływu nie mamy, bo to oni decydują jak żyją. My ewentualnie możemy tylko pomóc, jeśli chcą.

Ty decydujesz

Na jedno jednak na pewno mamy wpływ – na siebie samych. Na to, jak o sobie myślimy. Na to jak widzimy siebie swoimi oczami. Inni mogą Cię czasem umniejszać, ale błagam, Ty nie umniejszaj siebie. Myśl o sobie, tak jak chcesz, żeby o Tobie myślano. Szanuj siebie, bo zasługujesz na szacunek.

Zdrowo – wartościowo

I nie chodzi o to, żeby przemierzać brytyjskie ulice z nosem zadartym do góry tak, że potkniesz się o słup wyrastający przed sobą. Ale o zdrowe poczucie wartości. Wartości, która jest w każdym człowieku.
Jesteś Polakiem. Jesteś Kimś.

The post Blog Agnieszki Kubickiej: Nie musisz być Brytyjczykiem, żeby być KIMŚ! appeared first on Pozytywni.co.uk.

Właściwie wszystko, co robię w moim życiu zrodziło się z marzeń i dzięki Bogu. By móc oglądać realizację pragnień, konieczne było dołożenie do tego pracy – przede wszystkim nad sobą i konsekwentnego dążenia do realizacji celów. Z osoby zakompleksionej, nie lubiącej siebie, totalnie nieśmiałej przeszłam niezwykłą drogę, do miejsca, w którym jestem obecnie. Idę dalej, ciesząc się najbardziej ze zmian, które zaszły we mnie.

Jestem trenerem, coachem i doradcą. Przede wszystkim jednak jestem człowiekiem, który tak wiele w życiu otrzymał i znalazł szczęście a teraz pragnie dzielić się tym, co ma najlepszego z innymi i pomagać im w życiu.

Zaczęło się od zbóż… 

Kiedy byłam dzieckiem, miałam swoją ulubioną zabawę. Spacerowałam często przed polami pełnymi zbóż, wyobrażałam sobie, że to ludzie i przemawiałam do nich. Nie pamiętam, co konkretnie mówiłam, ale – szkoliłam zboża:)

Odkąd pamiętam, „ciągnęło” mnie do słuchania ludzi i do „mówienia” do nich, do pomagania im, do inspirowania ich do realizacji marzeń. Z czasem pragnienie to zaczęło przybierać konkretne kształty a zboża zamieniły się w żywych, wspaniałych ludzi.

Szkoleniowa droga

Pierwsze kroki w realizacji mojego pragnienia zaczęły się, gdy zdobywając wiedzę z zakresu zarządzania zespołami ludzkimi, zainteresowałam się zjawiskiem motywacji do działania. Ta fascynacja ludźmi i motywacją była na tyle widoczna, że dyrektorzy i liderzy firmy Oriflame z oddziału, w którym byłam konsultantką, poprosili mnie o przeprowadzenie szkoleń dla nich i ich zespołów. Tak właśnie wkroczyłam na drogę pomagania ludziom. Dziś jako Certyfikowany Trener Biznesu, po 10 latach mam już na swoim koncie kilka tysięcy godzin szkoleniowych i satysfakcję z każdej osoby i firmy, której pomogłam w rozwoju.

Przygoda z mediami

Moja ścieżka zawodowa oprócz trenerstwa poprowadziła mnie także przez pracę w mediach. Przez 4 lata byłam redaktorem i dziennikarzem portalu internetowego Calisia.pl. Współpracowałam z Radiem Merkury i innymi mediami. Do dziś piszę w ogólnopolskich mediach branżowych takich jak Benefit czy NF.pl i występuję w Telewizji Amazing.

Doświadczenie z mediami rozwijałam także jako PRMenedżer Europejskiej Grupy Doradczej i Agencji Pracy Poprostupraca.pl.

Doradzam bo lubię

Od około 5 lat pragnienie pomagania ludziom w rozwoju realizuję także podczas doradztwa dla firm czy doradztwa personalnego. Dziesiątki przedsiębiorstw i ludzi, z którymi miałam okazję współpracować, setki ciekawych wyzwań pozwalają mi na ciągłe doskonalenie kwalifikacji. Jako doradca personalny wspieram także procesy rekrutacyjne w firmach. Doświadczenie z mediami i Public Relations wykorzystuję z kolei doradzając firmom i osobom w zakresie budowania wizerunku czy to firmowego czy osobistego.

Czas na firmę

Już podczas pierwszych szkoleń w Oriflame, zaczęłam marzyć o tym, by pewnego dnia założyć swoją firmę. Szkicowałam wtedy, jaki miałaby mieć charakter. W lutym 2011 roku marzenie, spisane niegdyś w zeszycie, stało się rzeczywistością. Rozpoczęłam prowadzenie własnego biznesu.

By pomagać ludziom

Poza trenerstwem, doradztwem i mediami  zajęłam się także coachingiem. A to wszystko dlatego, że pewnego dnia moja przyjaciółka Ola, powiedziała do mnie: Agnieszka – masz talent i musisz go dobrze wykorzystać. Potrafisz słuchać i pomagać ludziom. To ona popchnęła mnie w ramiona coachingu. Dziś już jako już Certyfikowany Trener Noble Manhattan i praktyk Coach IIC jestem jej bardzo wdzięczna, bo widzę jakie to fantastyczne narzędzie. Dwa lata coachingowej pracy, setki wspaniałych godzin, podczas których mogę wspierać ludzi w realizacji ich celów osobistych i zawodowych, przełamywać z nimi bariery i rozwijać ich potencjał – warto!

Drzemie we mnie społecznik

We wrześniu 2013 roku rozpoczęła się realizacja kolejnego z moich marzeń. Ruszył wolontariacki projekt Pomoc na Czasie, którego zostałam koordynatorem. Ideą projektu jest organizowanie pomocy udzielanej przez wolontariuszy ludziom starszym, chorym, niepełnosprawnym i ubogim z Kalisza. Przez niego chcemy z jednej strony pomagać tym, którzy potrzebują wsparcia, a z drugiej strony aktywizować młodych ludzi i pokazywać im, że pomaganie sprawia, że życie ma lepszy smak.

Napisana i wydana

2013 rok to nie tylko początek projektu, ale również rok, w którym została wydana moja pierwsza powieść psychologiczna –„wbrew nadziei”.

W realizacji usług firmy Centrum Rozwoju współpracuję z różnymi ekspertami, instytucjami i ludźmi, których celem jest wspieranie innych w rozwoju.

Prowadząc swoją firmę chcę przez cały czas realizować marzenie, które urodziło się w tak prostej formie, wiele lat temu i z roku na rok przybiera konkretne kształty – POMAGAĆ LUDZIOM.

The post Blog Agnieszki Kubickiej: O sobie! Zaczęło się od marzeń… appeared first on Pozytywni.co.uk.